[25.08 Basilius & Millie] Plaża w Devon – Omamieni

Nie otrzymał odpowiedzi wprost, zamiast tego poczuł jak jej palce wczepiają się w niego, a po chwili po jego karku spływa słony deszcz łez. Objął ją jeszcze mocniej. Zaczynał mieć wrażenie, że syrena z jej historii nie skończyła najlepiej. I znowu poczuł się wściekły na tę sytuację. Nie na Millie oczywiście, a na to że nie był w stanie jej teraz pomóc, tak jak powinien. A to tylko dlatego, że jego głupi mózg, najwyraźniej tak samo głupi, jak reszta jego głupiego ciała, nie był w stanie przestać wmawiać mu, że właśnie mierzył się w prawdziwym zagrożeniem, które nawet kurwa nie istniało. A jednak wciąż się trząsł, wciąż oddech nie powrócił do normalnego rytmu, wciąż jego umysł otaczały skały przerażenia, skutecznie rozbijając jakiekolwiek zalążki rozsądnych myśli, które próbował utworzyć.
– Te bajki są tylko po to, by nas dołować Millie – wydusił z siebie w końcu, na oślep wplatając palce w jej włosy. Nie było sensu szukać odniesień do własnego życia w starych historiach, spisanych przez desperatów. Jako dziecko nienawidził tego, że nazwa jego choroby wzięła swoją nazwę od baśni o czarodzieju bez serca, kiedy przecież jego stan sprawiał, że na przekór wszystkiemu, bardziej chciał poznawać świat, a nie się na niego zamykać. – Nie jesteś sama.
Trwali tu oboje, w tym dziwnym stanie, gdy każde z nich nie było w stanie po prostu się podnieść i sensownie zareagować, oboje mierzący się właśnie z własnymi głowami w akompaniamencie śpiewu, otoczeni przez bajeczny ogród, który był ich przekleństwem, a on… Może dobrze, że było mu daleko do bycia jakimkolwiek księciem z bajki, a zwłaszcza tej Millie, bo nie ważne jak sam się teraz trząsł, nie planował jej zostawiać.
Cały zesztywniał, gdy usłyszał powód, czemu pociągnęła go do tyłu. Oddech ponownie mu przyśpieszył. Nie, nie, nie. To miało zaraz zniknąć. Nie chciał… Nie. Po prostu nie. To się miało zaraz skończyć. I jeszcze ten klif… Morze, to prawdziwe morze, było tak blisko, jeden ruch i mógłby do niego spaść. Musieli jednak jakoś przerwać ten koszmar. Rozproszenie. Tak to było to. Rozproszenie. Pokiwał powoli głową i wciąż nie otwierając swoich oczu, chwycił za różdżkę. No dobrze. Raz, dwa, trzy…
Otworzył oczy, a Millie mogła zobaczyć jak blednie jeszcze bardziej. Woda. Wszędzie woda. Za dużo wody. Woda zaraz go pochłonie. Nie. Da radę. To tylko jedno zaklęcie. Zaraz to wszystko zniknie. Zacisnął mocniej palce na różdżce. Ten śpiew. Wszystko zaczęło się od tego cholernego śpiewu. Trzeba go było jakoś wyciszyć. Rzucił zaklęciem. Nic się nie stało.
– Kurwa – zaklął, resztkami siły woli, zmuszając się, by kontynuować, chociaż pod wpływem nerwów, różdżka niemal wyleciała mu z dłoni. To nie był moment na panikę. Trzeba było działać. Jeszcze raz rzucił zaklęcie, próbując zagłuszyć śpiew i rzeczywiście, po chwili otoczyła ich kopuła, wyciszająca jakiekolwiek dźwięki wydobywające się że strony morza, a ogród… Ogród po prostu rozpłynął się przed ich oczami w bardzo mało widowiskowy sposób, jak na barwną iluzję którą był. Ale byli wolni. I bardzo blisko klifu. Basilius szybko pociągnął Millie jeszcze nieco do tyłu, tak by nic się na pewno nikomu nie stało, a potem… Potem. Po prostu położył się na trawie i ukrył twarz w dłoniach, próbując złapać oddech. Zaraz się zajmie Millie. Zaraz się upewni czy nie potrzebowała pomocy. Musiał tylko najpierw… Sam się uspokoić. Na Matkę, jaka ta jego panika była żenująca.
– Wszystko w porządku? – spytał po chwili.