02.08.2024, 05:49 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 02.08.2024, 05:49 przez Atreus Bulstrode.)
tańczę z Brenną
Atreus sam nie do końca wiedział o co właściwie chodziło z tą całą Greengrassową i jej zaręczynami z Anthonym, ale był pewien że gdzieś pod tym pozorem szczęścia i zachwytem nową panną, krył się właśnie ból odrzucenia. Borgin kochał się w Brennie od zawsze - już w Hogwarcie latał za nią jak głupi i nawet jeśli sama zainteresowana zwyczajnie to ignorowała albo tego nie dostrzegała, to niewiele to zmieniało w temacie. Chłopak przepadł już dawno, a Atreus zdawał sobie sprawę z tego, jak bolesne dla niego było porzucenie swojego oddania dla niej. Rodziny jednak się nie wybierało, Borginowie byli jacy byli, a Antoś... był zbyt słaby by wyprzeć się swojego dziedzictwa dla kobiety, która nigdy nie mogła go pokochać.
Atreus dziwnie się czuł, kiedy o tym myślał. Jakby coś komuś kradł, nawet jeśli Longbottom nigdy do jego przyjaciela nie należała, ale jakaś lojalność narzucała mu momentami dziwne wyrzuty sumienia. Czuł je głównie w czerwcu, szczególnie gdy Borgin powiedział mu dramatycznie o jego rozmowie z Brenną. Ale przez lipiec te uczucia powoli uspokoiły się i opadły. Zagrywka Stanleya też odrobinę zmieniła zasady gry, bo Bulstrode nie wierzył, że Anthony o niczym nie wiedział albo nie podejrzewał.
A teraz? Teraz usilnie odganiał od siebie natrętne myśli, niczym uporczywą muchę, chcąc się skoncentrować na tu i teraz. A jako, że akurat w tym był ekspertem, przyszło mu to dość łatwo i uśmiechnął się do swojej partnerki w tańcu.
- Czy to obietnica? - parsknął, mając jednak nadzieję że tym wampirem nie będzie na przykład Sauriel. Z każdym innym mógł się bić, proszę bardzo i nawet zrobiłby to z największą przyjemnością. - Wiesz, jest taki bardzo, bardzo stary i sprawdzony sposób na pozbycie się klątwy, wyjęty prosto z podań i bajek. Na pewno go znasz. Jeśli on był twoim celem od samego początku, to powiedziałabym że to całkiem sprytne z twojej strony - rzucił z szelmowskim uśmiechem. - Basilius narzeka na dużo rzeczy, akurat że przy odpowiednich warunkach nazwałby cię klątwą, to bym się nie zdziwił. Ten, no, Sebastian Macmillan też wydaje się mieć o tobie podobne zdanie. - wywrócił trochę oczami, bo był zdania że obydwoje wydawali się w tym swoim narzekaniu odrobinkę nudni. Biorąc pod uwagę jak często Longbottom zdawała się pakować w kłopoty, jakoś wydawało mu się naturalne że prędzej czy później ktoś powinien się do tego przyzwyczaić. Może trochę przeceniał niektórych zdolności adaptacyjne, ale wynikało to chyba z tego, że oprócz czucia iż kobieta jest w niebezpieczeństwie, tak sam miał z nią raczej niewiele zagrażających życiu przygód.
Zauważył, że wspomnienie Millie nie było chyba najlepszym pomysłem, bo to jak faktycznie czuła się brygadzistka, wyraźnie zaprzątało głowę jej, kogo właściwie, koleżanki? Przyjaciółki? Czasem żałował że nie był w stanie jednym spojrzeniem sprawdzić, co właściwie łączy otaczających go ludzi.
- Jestem pewien, że niedługo jej się poprawi. Prawie umarła, a potem tyle leżała w tej śpiączce, że nic dziwnego, że teraz jest... inna - chociaż nie był pewien jak bardzo. Ani też jak prezentowała się swoim najbliższym. - Kiedy widziałem ją w Windermere, wyglądała jakby było widać ją zza mgły, tak bardzo było zmulona eliksirami. Może musi zwyczajnie od nich odpocząć - skończył cicho. Nie martwił się samą Mildred, może głównie dlatego że sam wpadł do Limbo, prawie umarł i spał dłużej jak reszta, ale czuł zwyczajną potrzebę zapewnienia w tym momencie Brenny, że będzie lepiej.
Atreus sam nie do końca wiedział o co właściwie chodziło z tą całą Greengrassową i jej zaręczynami z Anthonym, ale był pewien że gdzieś pod tym pozorem szczęścia i zachwytem nową panną, krył się właśnie ból odrzucenia. Borgin kochał się w Brennie od zawsze - już w Hogwarcie latał za nią jak głupi i nawet jeśli sama zainteresowana zwyczajnie to ignorowała albo tego nie dostrzegała, to niewiele to zmieniało w temacie. Chłopak przepadł już dawno, a Atreus zdawał sobie sprawę z tego, jak bolesne dla niego było porzucenie swojego oddania dla niej. Rodziny jednak się nie wybierało, Borginowie byli jacy byli, a Antoś... był zbyt słaby by wyprzeć się swojego dziedzictwa dla kobiety, która nigdy nie mogła go pokochać.
Atreus dziwnie się czuł, kiedy o tym myślał. Jakby coś komuś kradł, nawet jeśli Longbottom nigdy do jego przyjaciela nie należała, ale jakaś lojalność narzucała mu momentami dziwne wyrzuty sumienia. Czuł je głównie w czerwcu, szczególnie gdy Borgin powiedział mu dramatycznie o jego rozmowie z Brenną. Ale przez lipiec te uczucia powoli uspokoiły się i opadły. Zagrywka Stanleya też odrobinę zmieniła zasady gry, bo Bulstrode nie wierzył, że Anthony o niczym nie wiedział albo nie podejrzewał.
A teraz? Teraz usilnie odganiał od siebie natrętne myśli, niczym uporczywą muchę, chcąc się skoncentrować na tu i teraz. A jako, że akurat w tym był ekspertem, przyszło mu to dość łatwo i uśmiechnął się do swojej partnerki w tańcu.
- Czy to obietnica? - parsknął, mając jednak nadzieję że tym wampirem nie będzie na przykład Sauriel. Z każdym innym mógł się bić, proszę bardzo i nawet zrobiłby to z największą przyjemnością. - Wiesz, jest taki bardzo, bardzo stary i sprawdzony sposób na pozbycie się klątwy, wyjęty prosto z podań i bajek. Na pewno go znasz. Jeśli on był twoim celem od samego początku, to powiedziałabym że to całkiem sprytne z twojej strony - rzucił z szelmowskim uśmiechem. - Basilius narzeka na dużo rzeczy, akurat że przy odpowiednich warunkach nazwałby cię klątwą, to bym się nie zdziwił. Ten, no, Sebastian Macmillan też wydaje się mieć o tobie podobne zdanie. - wywrócił trochę oczami, bo był zdania że obydwoje wydawali się w tym swoim narzekaniu odrobinkę nudni. Biorąc pod uwagę jak często Longbottom zdawała się pakować w kłopoty, jakoś wydawało mu się naturalne że prędzej czy później ktoś powinien się do tego przyzwyczaić. Może trochę przeceniał niektórych zdolności adaptacyjne, ale wynikało to chyba z tego, że oprócz czucia iż kobieta jest w niebezpieczeństwie, tak sam miał z nią raczej niewiele zagrażających życiu przygód.
Zauważył, że wspomnienie Millie nie było chyba najlepszym pomysłem, bo to jak faktycznie czuła się brygadzistka, wyraźnie zaprzątało głowę jej, kogo właściwie, koleżanki? Przyjaciółki? Czasem żałował że nie był w stanie jednym spojrzeniem sprawdzić, co właściwie łączy otaczających go ludzi.
- Jestem pewien, że niedługo jej się poprawi. Prawie umarła, a potem tyle leżała w tej śpiączce, że nic dziwnego, że teraz jest... inna - chociaż nie był pewien jak bardzo. Ani też jak prezentowała się swoim najbliższym. - Kiedy widziałem ją w Windermere, wyglądała jakby było widać ją zza mgły, tak bardzo było zmulona eliksirami. Może musi zwyczajnie od nich odpocząć - skończył cicho. Nie martwił się samą Mildred, może głównie dlatego że sam wpadł do Limbo, prawie umarł i spał dłużej jak reszta, ale czuł zwyczajną potrzebę zapewnienia w tym momencie Brenny, że będzie lepiej.