[16.08 Jonathan & Anthony] Za taka rozmową tęskniłem lata...

Jonathan rozbawił bardzo Anthony'ego tym prostym stwierdzeniem. Jego przyjaciel i szef po godzinach, rozłożył się wygodnie dolewając sobie białego wina. Parsknął z niedowierzaniem, pokiwał głową.
– Oj Jonathan Jonathan... Zostawić Cię na moment i zaczynasz błądzić jak dziecko we mgle. Coś ewidentnie chodzi Ci po głowie, pewnie to Twoje zmartwienie, którego nie dźwignie pergamin, bo przecież masz już absolutnie wszystkie elementy układanki. Ja wiem, że najciemniej bywa pod latarnią i że przez ostatnie sześć lat nie dałem Ci odczuć w żadnej mierze, że w moim życiu jest ktoś wyjątkowy, ale czy na pewno? To był czas gdy wróciłeś do Anglii, gdy razem stawialiśmy swoje pierwsze kroki jako zarządcy OMSHM-u. Dużo się działo, ale sam kilka razy zwróciłeś mi uwagę, na regularność planowanych wyjazdów służbowych, na to jak specyficznie dobieram kolejne kraje w których koniecznie i bezapelacyjnie mam coś do załatwienia, chociaż oboje wiemy, że nie zawsze była to prawda. Nie jestem pewien, ale chyba nawet śmiałeś się z mojej stałości w doborze towarzystwa, ciesząc się z tego, że Erik ma na mnie oko, skoro Ty zostajesz na miejscu. Że oddajesz mnie w dobre ręce...– Ciurkot nalewanego wina zagłuszył aktywowany bicz wodny, który z pewną regularnością objawiał się po to, by rozmasować zmęczone siedzącą pracą krzyże, ale też wprawić wodę w ruch i utrzymać stan zaczarowanych baniek na zadowalającym poziomie. Anthony zapatrzył się na czerń nalanego przez siebie hiszpańskiego wina. Pomylił butelki... nie ważne, tak pięknie narracyjnie pasowało to do kolejnych słów. – Ostatni wspólny wyjazd był dwa lata temu Jonathan. Potem pojechałem sam. Do Hiszpanii, w której towarzyszyło mi tylko to wino. A potem nie chciałem już jeździć w ogóle. Także tak. Proszę. – Nie proponował dolewki, sam zbrukał swój kieliszek od białego wina tym drugim. Wlał w siebie wytrawny płyn, jak zawsze zachwycając się nim w masochistycznej aurze wspomnień swojego alkoholowego rajdu po winnicach półwyspu iberyjskiego. Aż trafił do małej winniczki w której nie potrafił odkleić się od beczki opowiadającej mu o wszystkim co stracił.

– Sprawa z Lottie brzmi... nie wiem, ludzie chyba tak mają prawda? Że się całują i to wcale nic nie musi znaczyć. Może ja nie jestem najlepszym przykładem i doradcą w tej sprawie, z drugiej strony na drugim biegunie masz Morpheusa, to też może... nie być najlepszy trop. – westchnął, opuszkami palców rozmasowując sobie skroń. – Żyjemy długo, jeśli Cię to nie gnębi, jeśli nie śnisz o niej za dnia i w nocy, to po prostu bym na Twoim miejscu poczekał i patrzył jak sytuacja się rozwinie bez jakichkolwiek dodatkowych ruchów. Charlotte zdaje się być zmęczona ideą romantyzmu, cała ta sprawa z Nedem zrobiła swoje i teraz nieodmiennie króluje w niej pragmatyzm i ewentualnie chęć zabawy. A Jasper, ach... to takie dobre chłopie. O mnie też się martwił i to bardzo w lipcu, zastanawiam się czy jakoś nie umówić się z nim w najbliższym czasie, bo.. nie przeczę, że w lipcu sam ze sobą miałem kłopot wytrzymać, a co dopiero wy nieszczęśni... – zaśmiał się lekko znów upijając wina, w dźwięcznej modulacji głosem, który nadawał lekkości sprawom, które wcale aż tak lekko nie były, bo Charlie i jej dzieci obok pozostałych Jeźdźców i ciotek, były tak na prawdę najbliższa rodziną Anthony'ego. Najbliższą, na której jakkolwiek mu zależało. – Cieszę się, że nasza Królowa Matka wyraziła zgodę, abym zabrał Ritę i Jaspera do Kambodży. Niech dzieciaki zobaczą trochę świata, tylko jeszcze... tak... na dniach czeka mnie rozmowa z Kanclerzem i tłumaczenia, czemu oficjalna delegacja przypomina wycieczkę rodzinną Longbottomów i Kellych... – zaśmiał się bezgłośnie, powietrzem tłoczonym przez nozdrza rozładowującym lekkie zdenerwowanie tą sytuacją. Elliot nie był w najlepszej kondycji od śmierci żony i Anthony nie wiedział do końca czego się po nim będzie mógł spodziewać. No ale... przyjdzie czas, przyjdzie rada. Miał jeszcze kilka godzin, żeby przygotować się do tej konfrontacji.