[25.08.72, plaża w Devon] Dance with me

zgarniam tacę, nakładam na niej dużo jedzenia i zaczynam podtykać ją ludziom pod nos, zaczynając od Millie, schodzącej z parkietu

Ponieważ Thomas rzucił się nurkować za czapką, Brenna wyszła na brzeg jako pierwsza i złapała brzeg swojej koszulki, aby wyżąć ją trochę z wody. Ponieważ zapadł już zmrok, po wydostaniu się z wody było chłodno – na szczęście jednak do lodowatego zimna trochę brakowało.
– O nie, mam plany być znacznie bardziej okrutna – odparła Thomasowi, kiedy do niej dołączył. – Nie będę ich topić, to byłoby za proste: będę gorsza i zacznę im proponować jedzenie – powiedziała, posyłając mu uśmiech rasowego okrutnika.
Ciepłe powietrze, wyczarowane przez Figga, owiało ich, wysuszyło wodę ze skóry, sprawiło, że koszulki z bardzo, bardzo mokrych, stały się tylko wilgotne. Brenna odgarnęła z twarzy włosy – wciąż trochę lepiły się do szyi i policzków, ale nie ociekały już wodą. Na ustach wciąż czuła smak soli, zapach słonej wody pozostał i na częściowo wysuszonym obraniu.
– W namiocie są koce, jakby nadal ci było zimno. Czapka ocalała? Bo jakby co, to jest tam jeszcze kilka – spytała, po czym ruszyła po piasku, z powrotem w stronę kocyków i stołów. Zgarnęła tacę, wrzuciła na nią kilka małych kanapek, koreczków z sera, do tego jabłka – jedno zaklęcie i opadły w cząstkach, jak dać komuś jabłko, to mu się nie chce go obrać, ale jak podsunąć takie pokrojone, to zwykle się brało odruchowo, i oczywiście kilka kiełbasek, też je pocięła na połówki, ale na całe szczęście, zdołała powstrzymać się przed przerobieniem kanapek na żołnierzyki (chociaż i tak te były już niewielkie). Nie było nic dziwnego w tym, że wszyscy (poza Alkiem, on nigdy nie zawodził, Brenna miała zamiar zaraz naszykować wielkie pudełko pełne kanapek z grillowanym boczkiem, no przecież nie wrzucą tego całego żarcia do morza) rzucili się na drinki i ignorowali jedzenie, ale tak postanowiła przynajmniej spróbować przypomnieć im o słynnym grillu Figgów. – Masz ochotę, Thomas? - spytała, podsuwając mu jedzenie. -- Millie! – zawołała, gdy drugi Thomas skończył taniec… z no widmem, ale sylwetka Moody zamajaczyła, bo eliksir nie był ani idealny, ani długotrwały. Brenna ruszyła w jej stronę. Może nie byłaby tak bezczelna, ale muszla działała, i Brenna stała się jakoś podwójne zdeterminowana, we wszystkim. Też w misji zachęcania Millie do jedzenia. A i Eden jakoś tak wyglądała, jakby jej trzeba było wepchnąć kolację do ust, bo pewnie nie zjadła jej, obiadu i śniadania, ręce mając zajęte liczeniem pieniędzy. – Spróbujesz? Tommy tu stworzył nowy wynalazek, testuję, czy udało się mu idealnie wypiec kiełbaski, czy jednak coś poszło nie tak.