[kwiecień 1972] Gdyby coś poszło nie tak, byłbym duchem | Fergus & Brenna

W końcu jeden z uzdrowicieli zwrócił na niego uwagę, pewnie zdziwiony faktem, że nie narobił rabanu, gdy tylko się obudził. Nie miał jednak na to siły, choć gdyby tylko mógł, przeszedłby się po szpitalu, szukając kogoś, kto odpowiedziałby mu na mnóstwo pytań dotyczących osób, które brały udział w całym tym wydarzeniu. Przede wszystkim Castiela. Gdzie był teraz Castiel? Siebie oddalił na drugi plan, wiedząc, że przynajmniej przeżył starcie z tym… czymś, czymkolwiek to ostatecznie było, bo na pewno nie zwykłą szkatułką przeznaczoną do przechowywania drobiazgów.
Kilka rutynowych badań, kontrolne pytania na temat ogólnego samopoczucia i odczuwania bólu i znów pozostawiono go samemu sobie. Przyglądał się drzwiom do sali oddziałowej, w której leżał, czując nadzieję za każdym razem, gdy się otwierały, a jednocześnie zawód, gdy pojawiał się ktoś zupełnie obcy. Liczył na kogokolwiek, nie wiedząc, co ze sobą zrobić. Myśli powracały mu do gabinetu Flinta i wszechogarniającego uczucia strachu. Chciał to wyprzeć, nie miał na to siły – potrzebował czegoś, co go oderwie od okropnego wspomnienia. Nawet jeśli miała to być rozmowa na jego temat. By mógł poukładać sobie wszystkie te wydarzenia, przypomnieć cokolwiek więcej niż ból i niemoc. Ale chyba nic więcej nie było. To prawie tak, jakby zawisł nad nim dementor i nie pozwalał na chwilę oddechu. Dusił się własną niewiedzą bardziej niż tym, że nieomal umarł.
- Brenna – powiedział, zdziwiony tym, że pomimo wcześniejszej rozmowy z medykiem, wciąż miał zachrypnięty głos. Poderwał głowę na jej widok, czego od razu pożałował, bo przed oczami zrobiło mu się ciemno. Musiał znów oprzeć się o poduszkę. Szczerze mówiąc, nie spodziewał się, że to ona pierwsza go odwiedzi, ale wciąż… było to najbardziej logiczne, biorąc pod uwagę, że była brygadzistką wciągniętą w wypadek z czarną magią. Gdyby tylko potrafił teraz trzeźwo myśleć, doszedłby do wniosku, że to jej wizyta była tą przewidywalną. – Choćbym miał, chyba nie mają już znaczenia – mruknął i spróbował poprawić się na łóżku, ale zaraz się skrzywił, bo poruszył się tak, że zahaczył o niesprawną rękę. – Nie było więcej ofiar? Nic ci nie jest? Ani Castielowi? – dopytywał, ignorując jej oficjalną prośbę o sporządzenie raportu. Musiał się najpierw dowiedzieć, jednak nie potrafił spojrzeć jej w twarz. Nie odrywał wzroku od plam krwi na jej spodniach. Jego krwi, jak się domyślał. - Jak się tu znalazłem?