Zaraz po dość emocjonującym i dynamicznym śniadaniu, odmiennym od standardowo mijających w spokoju, Richard udał się za Robertem do gabinetu zgodnie z jego prośbą. Nawet, gdyby ta nie nastąpiła, sam po prosiłby o rozmowę. Temat jaki chciał poruszyć, to Lorien. Robert nie uprzedził, że tym razem wróci razem z nią. Wzbudziło to niezadowolenie u Richarda, a może skrywana w tym zazdrość, że kolejna kobieta jest w życiu jego brata?
Z zachowaniem swoich dzieci miewał takie problemy w swoim domu rodzinnym. Lecz tam, nie miał problemu z uspokajaniem ich. Ale kiedy znajdowali się w otoczeniu Sophie, nie byli jakby sobą? Uaktywniał się w nich inny poziom zachowania? Ilekroć bratanica gościła u nich w Oslo na wakacjach, trzeba było cały czas ich pilnować.
Drzwi gabinetu zamknął za sobą. Skierował się do biurka, za którym postanowił usiąść Robert. Richard, tradycyjnie zajął fotel przed wspomnianym meblem. Wyciągnął swoją, niczym najcenniejszy skarb, papierośnicę, którą codziennie uzupełniał papierosami. Nie otworzył jej, kiedy usłyszał pytanie brata. Podniósł na niego pytające spojrzenie, po czym na otwarty humidor. Częstował go cygarem. Drogim w swoim pochodzeniu i cenie tytoniem. Przyjemnie długo się palącym, wymagającym jednak trochę przygotowania i odpowiedniego zapalenia. W swoim nałogu, wybrał papierosy. Tańsze, krótsze, szybko wypalające się, to jednak umożliwiające wykonywanie swojej pracy w terenie. Jak trzeba, papierosa wyrzucisz, potem zapalisz nowego. Z cygarem trochę szkoda.
Gdy miał udawać własnego brata, gdziekolwiek miał iść w jego imieniu na spotkania, przyjęcia, gdzie częstowano cygarem, wtedy korzystał. Opanował sztukę obchodzenia się z nimi. Richarda kusiło. Czemu nie skorzystać? Rzadko palił cygara. Często on sam częstował Roberta swoimi papierosami, bo zawsze miał pod ręką.
Wstał chowając papierośnicę do kieszeni. Zbliżył się do biurka, aby wziąć jedno cygaro, tradycyjnie pozbyć się kapturka, odpowiednio zapalić, korzystając z długiej zapałki. Robert w tym momencie delektował się swoim.
Zaciągnął się odpowiednio, zamknął oczy, delektując się dymem tytoniowym, wypuszczając po chwili dym ustami. "Już zapomniałem jaką to ma moc." – pomyślał. Spojrzał na brata, kiedy padło zdanie dotyczące kolejnych wspólnych śniadań.
- Miałem nadzieję, że wydorośleli już na tyle, aby nie robić wstydu przy stole rodzinnym.Odniósł się do stwierdzenia brata. Wytłumaczył bardziej swoje spostrzeżenie i zawód zachowaniem własnych dzieci. Nie był z tego dumny.
Usiadł z powrotem na swoje miejsce wcześniej zajmowane. Padło w tym czasie istotne pytanie dotyczące planowanej podróży do Norwegii.
- Tak. Wszystko jest przygotowane. Daj tylko znać, kiedy chcesz ruszać.Potwierdził. Przykładając cygaro do ust. Zaciągnął się odpowiednio. Ten zapach, smak. Richard potwierdził w odpowiedzi, że o wszystko zadbał. O odpowiednią korespondencję, gdyż znał język. Miał kogo do zaoferowania w pomocy przy ich interesie rodzinnym w Skandynawii.
Choć został poruszony ten temat, Richard pozwolił sobie wrócić do spraw rodzinnych. Wyjął cygaro z ust.
- Nie uprzedziłeś, że wracasz z Lorien. Nie za wcześnie?
Zapytał poważniej. Im była daleko od ich domu, było dobrze. Choć nie było mu na rękę jej odwiedzanie, robił to dla brata. Nie krył po sobie tego, jakie miał podejście do tej kobiety, przez ostatni pobyt we Francji. Powinna umrzeć. Ale nie mogła. Była Robertowi potrzebna. Wiedział to.
Robert wyjaśnił mu dlaczego sprowadził już Lorien do kamienicy, niekoniecznie tłumacząc się z tego, dlaczego nie uprzedził o tej decyzji brata. Richard za dobrze go znał i wyglądało na to, że nigdy nie zmieni. Z jednej strony zabawne, ale z drugiej, Richard nie ukrywał swojego nastawienia do żony brata. Nie ukrywał tego, jak bardzo jej nienawidził, za to co odwaliła ostatnim razem. Musiał mu przypomnieć, z czym się musieli zmierzyć dwa miesiące temu. Jak bardzo to prawie odebrało mu życie. To przez nią miał klątwę.
Z decyzją Roberta, Richard musiał się pogodzić i dostosować.
W dalszej części rozmowy, omówili w szczegółach wyjazd. Ustalili wspólnie datę. Nie planowali zbyt długo pozostawać w Norwegi, chyba że zajdzie taka konieczność. Charles i Sophie, jako Ci co pomagali przy interesie rodzinnym, każdy w swojej części zostali poinstruowani, jakie zlecenia mają zrobić, komu co wysłać, z kim się spotkać. Każde z nich otrzymało instrukcje od tego, któremu podlegało pod szkolenie. Charles od Roberta, ze względu na sklep w Podziemnych Ścieżkach. Sophie od Richarda w konsultacjach z klientami.
Roberta i Richarda w Londynie nie było z dwa-trzy dni w ostatnim tygodniu lipca.