Stoły z żarciem z Samem, później idziemy gdzieś w bok
- Nie powinno cię to zaskakiwać, nie da się cię nie lubić Sam. - Żył przez lata odizolowany od ludzi, w Kniei, gdzie trudno mu było raczej nawiązać znajomości, nie miał w sumie szansy zobaczyć wcześniej, jak reagują na niego inni, może poza kilkoma wyjątkami. Właściwie dobrze się stało, że Widma przejęły las, a on został zmuszony do tego, żeby mieszkać w Dolinie. Gdyby nie to, pewnie nie spotkaliby się ponownie, ich życie wyglądałoby zupełnie inaczej. Teraz miała go u swojego boku, jak dawniej. Może było to nieco samolubne myślenie, ale nie czuła się winna, wcale.
- To ciekawe, nie wiedziałam, że można stać się drzewem, czy te drzewa czują? Muszę o tym poczytać. - W sumie Norka posiadała całkiem dużą wiedzę o roślinach, jak widać jednak nie była ona jeszcze wystarczająca, często brakowało jej pewnych informacji.
- Jakoś to wszystko załatwimy, na spokojnie, przecież nam się nie spieszy, nigdzie się nie wybieram i ty chyba też? - Zapytała jeszcze zaczepnie, chociaż wiedziała, że już teraz będzie z nią na zawsze, sytuacja sprzed lat się nie powtórzy. Pewne kwestie ciążyły jej jak kula u nogi i musiała je poruszyć, aby wyjaśnić niedopowiedzenia, wiedziała, że musi zrobić to wcześniej, nie sądziła jednak, że dojdzie do tego jeszcze tego wieczoru. - Nie miałabym nic przeciwko temu, żebyśmy załatwili to w ten sposób, ale czuję, że niektórzy mogliby się rozczarować, no i chcę, żeby wszyscy moi najbliżsi cieszyli się z nami tym dniem. - Potrzebowali nieco radości, normalności, przynajmniej tak się wydawało pannie Figg. Może i wojna trwała, ale nie powinni żyć głównie nią.
Norka wpatrywała się w Samuela szeorko otwartymi oczami. Nie dostrzegała tych spadających gwiazd, które właśnie tańczyły na niebie. Coś skłoniło ją do tego, aby właśnie w tym momencie podzielić się z nim tą informacją, skoro już zaczęła to nie było innego wyjścia, jak wszystko mu dokładnie wyjśnić, skoro dzisiaj znalazła w sobie tę odwagę.
- Chodź... - Wyrwała się z jego uścisku i pociągnęła go ze sobą za rękę, żeby nikt nie usłyszał tego wszystkiego, co miała mu do powiedzenia.
Gdy znaleźli się odpowiednio daleko stanęła tuż przed nim, nadal nie przestawała trzymać go za rękę. Serce biło jej szybko, ale wiedziała, że taka okazja się nie powtórzy, był to moment, w którym musiała zmierzyć się ze swoją tajemnicą, ukrywaną przed wszystkimi przez lata. - Sam, zacznę od tego, że naprawdę cię przepraszam, że dopiero teraz ci to mówię. - Głos jej drżał, bo trochę nie wiedziała od czego zacząć, znaczy niby już zaczęła, ale on chyba nie do końca zdawał sobie sprawę, że faktycznie było tak jak powiedziała. - Jej ojciec będzie na naszym ślubie, to na pewno. - Próbowała to zrobić najłagodniej jak potrafiła, o ile w ogóle się dało przekazać tak skrywane informacje w taki sposób. - Sam, Mabel ma siedem lat, osiem lat temu nasze drogi się rozeszły... - Próbowała go trochę nakierować, żeby dotarło do niego, co ma na myśli. Jeśli to nie zadziała, to przejdzie do bardziej bezpośrednich metod.