12.01.2023, 01:24 ✶
Mugolski Londyn zawsze zdawał się Florence trochę innym światem, choć przecież położonym zaledwie o rzut kamieniem od tego magicznego, do którego należała. Nie mogła powiedzieć, że w ogóle jej nie ciekawił. Był nawet czas, kiedy odwiedzała go dość często - choć krótki i tak dawny, że jego wspomnienie zamazało się i zdawało należeć do innej osoby. Ale nigdy nie umiała go w pełni zrozumieć i teraz nie bywała tu często, a jeśli już, pokonywała stałą trasę, na drodze do Munga.
Dlatego trochę dziwnie czuła się listopadowego dnia, gdy po dyżurze wędrowała ulicami niemagicznego Londynu. Żyła w Londynie od lat, a tu była trochę turystyką, wodzącą wzrokiem po obcych zakątkach, na moment przystającą, by przyjrzeć się zarysowi Tower. Nie pojmującą, o czym rozmawiają ludzie wokół niej, choć nie mówili przecież w obcym języku.
Jej obcasy postukiwały o chodnik, gdy wędrowała po moście ku wyznaczonemu miejscu spotkania. Jak przy nieomal każdej okazji: ubrana schludnie, ale tak, by nie przyciągać zbyt wielu spojrzeć. Wydobyła ze swojej szafy najbardziej mugolską spódnicę i bluzkę, jaką miała, narzucając na to płaszcz, oczywiście kolorystycznie dopasowany do butów, bo Florence nie lubiła dysonansu. Chłodny, listopadowy wiatr co jakiś czas szarpał jej szalik i ciemne włosy, związane w ciasny kucyk.
Patricka wypatrzyła z daleka. Jego postawa, twarz ukryta w dłoniach, mogły w teorii być efektem zmęczenia czy po prostu nudy, ale Bulstrode czuła podskórnie, że oznaczają coś innego. Coś, co niejasno przeczuwała, kiedy poprosił o spotkanie w tak lakoniczny sposób, wyznaczając na nie mugolski Londyn. Może nieco generalizowała, miała jednak wrażenie, że większość czarodziei, o ile nie pochodzili z mugolskich rodzin, wybierali takie dzielnice na rozmowy głównie wtedy, gdy chcieli mieć pewność, że nikt w takiej nie przeszkodzi. Kiedy próbowali uciec od magicznego świata, znajomych twarzy, przypadkowych wybuchów w mijanych sklepach czy małych magów, niechcący używających swoich nieukształtowanych jeszcze mocy.
Steward miał jakiś problem. Nie było to znowu takie dziwne, kiedy jesteś aurorem, po kraju szaleje Voldemort i zbliża się rocznica śmierci twojej ukochanej, ale w sprawach śmierciożerców pewnie nie wzywałby ją nad Tamizę…
Florence zbliżyła się, podparła o barierkę tuż koło niego. Chłodny wiatr, niosący ze sobą wilgoć, wiał teraz prosto w jej bladą twarz, gdy spoglądała na ciemną wodę rzeki.
- Czasem zastanawiam się, jak to wybudowali bez magii – rzuciła niezobowiązująco, ot by dać znać o swojej obecności.
Dlatego trochę dziwnie czuła się listopadowego dnia, gdy po dyżurze wędrowała ulicami niemagicznego Londynu. Żyła w Londynie od lat, a tu była trochę turystyką, wodzącą wzrokiem po obcych zakątkach, na moment przystającą, by przyjrzeć się zarysowi Tower. Nie pojmującą, o czym rozmawiają ludzie wokół niej, choć nie mówili przecież w obcym języku.
Jej obcasy postukiwały o chodnik, gdy wędrowała po moście ku wyznaczonemu miejscu spotkania. Jak przy nieomal każdej okazji: ubrana schludnie, ale tak, by nie przyciągać zbyt wielu spojrzeć. Wydobyła ze swojej szafy najbardziej mugolską spódnicę i bluzkę, jaką miała, narzucając na to płaszcz, oczywiście kolorystycznie dopasowany do butów, bo Florence nie lubiła dysonansu. Chłodny, listopadowy wiatr co jakiś czas szarpał jej szalik i ciemne włosy, związane w ciasny kucyk.
Patricka wypatrzyła z daleka. Jego postawa, twarz ukryta w dłoniach, mogły w teorii być efektem zmęczenia czy po prostu nudy, ale Bulstrode czuła podskórnie, że oznaczają coś innego. Coś, co niejasno przeczuwała, kiedy poprosił o spotkanie w tak lakoniczny sposób, wyznaczając na nie mugolski Londyn. Może nieco generalizowała, miała jednak wrażenie, że większość czarodziei, o ile nie pochodzili z mugolskich rodzin, wybierali takie dzielnice na rozmowy głównie wtedy, gdy chcieli mieć pewność, że nikt w takiej nie przeszkodzi. Kiedy próbowali uciec od magicznego świata, znajomych twarzy, przypadkowych wybuchów w mijanych sklepach czy małych magów, niechcący używających swoich nieukształtowanych jeszcze mocy.
Steward miał jakiś problem. Nie było to znowu takie dziwne, kiedy jesteś aurorem, po kraju szaleje Voldemort i zbliża się rocznica śmierci twojej ukochanej, ale w sprawach śmierciożerców pewnie nie wzywałby ją nad Tamizę…
Florence zbliżyła się, podparła o barierkę tuż koło niego. Chłodny wiatr, niosący ze sobą wilgoć, wiał teraz prosto w jej bladą twarz, gdy spoglądała na ciemną wodę rzeki.
- Czasem zastanawiam się, jak to wybudowali bez magii – rzuciła niezobowiązująco, ot by dać znać o swojej obecności.