Mocniejszy uścisk kobiecych dłoni na jego ramieniu, było wystarczającym sygnałem, że potrzebowała odpocząć, oddalić się od obecnego towarzystwa, jak w tym przypadku. Poprosiła go o to. Nie bagatelizował tego, biorąc pod uwagę jej klątwę. Zostawił towarzystwo balkonowe, zabierając Lorien do środka. Znalazł odpowiednio spokojne dla nich miejsce, nieco z dala trochę od większości osób.
Siedząc obok, zadając pytanie, obserwował jej zachowanie. Coś było na rzeczy. Nawet, jeżeli zapewniała, że Anthony nie był tego stanu przyczyną. Ale jego obecność jej pomagała? Richard westchnął cicho. Sięgnął do kieszeni po chusteczkę i podał Lorien. Niech się odpowiednio wytrze i wysmarka. Może w ten sposób uniknie rozmazania się bardziej z tego makijażu na twarzy.Zaniepokoiła się klątwą? Przyjrzał się jej ciało, gdzie wzrokiem nie mogła dosięgnąć. Spojrzał na plecy, na jej twarz ale nic nie dostrzegał.
- Nie masz.
Uspokoił ją. Aby nie przejmowała się na zapas. Jest sobą. Jest człowiekiem.
Poznał powód, jej zmartwienia, stresu i obecnego stanu. Nie było to przyjemne. Może dlatego Robert wolał, aby nie szła sama? Żeby ktoś przy niej czuwał? Towarzyszył? Chronił? Wyglądała jak wystraszony ptak, któremu oderwano pióra, nie pozwalając się unieść.
- Rozumiem.
Bowiem, rozumiał. Sam nie był z tego wszystkiego zadowolony, zachwycony i tego po sobie nie ukrywał. Dzisiejszego dnia musiał być swoim bratem. Musiał grać, udawać. Choć fundacja bawiła, tak wyciąganie plotek na temat członków ich rodziny już nie bardzo. O tyle dobrze, że nie padały żadne imiona. Richard znalazł się tutaj w takiej sytuacji, że nie tylko musiał zadbać o Lorien, ale i o Sophie. Dwie kobiety jego brata, które w obcym miejscu powinien chronić.
Nie przeszkadzało mu, kiedy Lorien oparła się głową o jego ramię. Żywił do niej niechęć. Pragnął jej śmierci za każdym razem. Usunięcia z domu, z życia Roberta. Winił ją za wszystko. Nawet za to, że przez nią jego brat został naznaczony klątwą. Była przeszkodą. Dlaczego zgodził się jej dzisiaj towarzyszyć? Mógł odmówić.
Nie odmówił.Te wszystkie negatywne emocje wobec niej darzące, gdzieś magicznie zniknęły. Marszcząc brwi, Richard nie wiedział co się z nim wewnętrznie dzieje. Czy to była wina słyszanej muzyki, czy coś dodano mu do whisky?
Lorien zaczęła mówić szeptem. Pochylił się, aby usłyszeć historię, którą chciała się z nim podzielić. Sprawa kryminalna. Bardzo dobrze mu znana, pod względem działań. Pomysłowości przestępcy. Wykorzystywanie słabszego ogniwa. Znał te przypadki za dobrze. Jako auror aresztował różnych sprawców. Winnych i niewinnych. Wydawał akty oskarżenia jakie spisywał. Nawet w Norwegii zdarzały się takie sytuacje. Tylko, że śmiercią mugolaków nikt się nie przejmował. Takie sprawy najczęściej zamiatane były od dywan.
Spojrzał na Lorien, kiedy skończyła opowiadać pierwszą, długą część historii. Czy ona się tym przejmowała? Najwyraźniej. Dopowiedziała, jaki był finał tej historii. Skazali niewinnego.
Objął ją ramieniem, Pozwalając jej wtulić się do siebie, chcąc dodać jej otuchy.- Miałem różne interwencje o popełnianych przestępstwach. Zdarzało się, że winę ponosili wykorzystywane niewinne osoby. W każdym kraju, popełniane są błędne działania.
Odniósł się do jej słów. Jakby chciał uświadomić, że nie siedzi sama w tym bagnie? Że nawet aurorzy się z tym zmagają? Myślisz, że złapałeś poszukiwanego przestępcę. A po wyroku okazuje się, że to nie on mordował. Wysadzał instytucje w powietrze. Richardowi mugolaków nie było szkoda ani trochę. Nie przejmował się tym tak, jak Lorien.
Powiódł spojrzeniem w stronę drzwi balkonowych, gdzie wróciła do środka Lorraine. Zaraz po niej, Matthias z Sophie, którzy skierowali się do jednego z pomieszczeń. Sam na sam?
Więc tak wyglądała relacja z Anthonym. Pomagał jej. Z byle jakiego powodu nie dostała tej błyskotki. Odniósłby się do tego tematu, ale coś nie pozwalało skupić mu się na rozmowie. Ta muzyka. Czy ona nie miała dziwnie podwójnego brzmienia? Wzmocnionego? Siedzieli we wnęce pomieszczenia, nie widzieli kto jeszcze gra. Można było się jedynie domyślić.
Ta siła muzyki, zmuszała go do słuchania. Wejściu w głębię siebie i otaczających pomieszczenie nut. Dziwne ciepło w sercu się rozpalało. Richard nigdy tak się nie czuł. Jakby ktoś przebił mu serce złotą strzałą, roztrzaskując kryształowy mur obronny. Czy jest miłość? Nie miał pojęcia. Nie zaznał jej w swoim życiu, od nikogo. Czy może to było coś innego, niezidentyfikowanego?
Z francuskiego był kiepski. Nie znał się na utworach, nie wiedział za bardzo co grają. A może tego utworu nigdy nie słyszał?
Spojrzał na Lorien, która uczyniła w jego kierunku to samo. Uśmiechnęła się. A on, odwzajemnił jej. Działała na niego jak zaraza. Wpatrywał się w jej twarz, jakby tego nigdy nie robił. Nie robił tego w sposób doceniający piękno jej oblicza.
Zarzucił komplementem. Takim, jakim normalnie Richard by nie powiedział. Uniósł wolną dłoń ku jej twarzy, aby opuszkami palców, pogładzić jej policzek. Tę delikatną, ludzko-ptasią skórę. Pod pretekstem otarcia ostatnich łez. Nie patrzył na nią jak do tej pory zdążyła go poznać.
Działanie uroku I tura