Kot. Bo zawsze była na rozdrożu, tak jak on był na rozdrożu. Miał swoje marzenia, swoje idee, swoje wizje tak bardzo różne od tego, czego chciała rodzina – a jednak robił to, co chcieli. I Victoria też robiła całe życie to, co od niej chcieli, aż w końcu tupnęła nogą. Potrzebowała do tego przeciążenia umysłu emocjami, z którymi już nie była sobie w stanie poradzić. Tupnęła nogą i wyniosła się z domu, w nosie mając czy im się to spodoba, czy nie. Tak jak Sauriel tupnął nogą… i zerwał ich zaręczyny. Mówią, że porzucona kobieta to ta najbardziej niebezpieczna, bo najbardziej nieprzewidywalna. Może coś w tym było, ale Victoria daleka była od wykonywania jakichś dziwnych ruchów. Ich życie jednak w pewien sposób było zbieżne. Czy więc się tak bardzo różnili? Nie. Fakt, że mieli niemal identyczne różdżki też wiele na ten temat mówił…
Widziała to drżenie, było nieznaczne, ale całą swoją uwagę poświęcała właśnie temu mężczyźnie, więc nic dziwnego, że to zauważyła. I chciała go złapać za te dłonie, dotknąć go uspokajająco, przekazać, że jest tu, że nic się nie dzieje, że zaraz coś na to poradzą, bo być może słowa to było za mało. Nie wzięła do siebie tego, że on poczuł to ciepło, a ona nie mogła – dzisiaj chodziło o niego, nie o nią, cieszyła się, że chociaż ta część eliksiru się udała, że cel został osiągnięty, a Sauriel może o tym opowiedzieć. Cieszyła się jego szczęściem, a nie myślała o swoim nieszczęściu. Ale Rookwood odsunął swoje dłonie, odsunął się od niej, a Victoria zamarła na drobną chwilę, nim cofnęła swoje ręce i zmieszana spojrzała w bok. Nie chciał jej dotyku, wiedziała o tym, a jednak był to odruch, którego nie skontrolowała i teraz było jej głupio, bo to znowu się stało i z własnej winy nastąpiło to odrzucenie.
– Wybacz – wymamrotała, przyciskając swoje dłonie do brzucha. Nie wycofała się jednak, nie uciekła jak ta zraniona łania, po prostu patrzyła na Sauriela, zawstydzona i zmartwiona jego drżeniem, cofaniem się, jego ruchami. – Wiem – nie musiał jej mówić, że nic od niej nie chce, wiedziała o tym przecież, wyraził się przecież tak jasno… dlatego sądziła, że nie ma w nim tej wzajemności. Ale choć nic od niej nie chciał, to Victoria i tak była chyba jedyną osobą, która w ogóle zechciała spróbować mu pomóc i ulżyć choć trochę w tej wampirze tułaczce przez życie. Oto więc byli w cieniu drzew, pomiędzy małą polanką a wodospadem. I w tym wszystkim Sauriel wydawał się taki… taki malutki, taki zagubiony, taki samotny, przestraszony, połamany. Zwłaszcza wtedy, gdy z tym drżeniem ciała zaczął ją znowu przepraszać, a jej się łamało serce, gdy tak spoglądała na niego, takiego biednego… Może i nie było łez w jego oczach, ale były w jego słowach, w gestach, w tonie, w głosie. Brzmiał, jakby płakał, a przecież nie był do tego zdolny – nie dlatego, że miał serce z kamienia, a przez wampirzą fizjonomię. – Nie, nie przepraszaj. Naprawdę nie masz za co – spróbowała się uśmiechnąć, ale to pewnie wyszło tak blado, bo się o niego martwiła. Czy to była spowiedź? Słowa, których nigdy nie słyszała, nie w ten sposób na pewno, ważne słowa o tym, jak bardzo był skrzywdzony. Bo przecież odebrali mu wszystko, co miał najpiękniejsze – życie, po części człowieczeństwo, gdy musiał się dostosować, wolną wolę, gdy zmusili go do zabijania. Victorii było go tak bardzo żal, tak bardzo… I jednocześnie każdy człowiek zasługiwał na szczęście, tak? Chociaż odrobinę. – Tak strasznie mi przykro – powiedziała bardzo cicho, gdy Sauriel spoglądał na nią i szukał w niej… czegoś, a potem się odwrócił. To nigdy nie powinno było się wydarzyć: to co mu się przytrafiło za udziałem rodziny. – Sauriel – w sumie to rzadko mówiła do niego po imieniu, tak jak rzadko on mówił do niej jej pełnym. Ale nie miała teraz nawet czasu pomyśleć o innych formach, były ważniejsze rzeczy i sprawy. – Hej, spójrz na mnie – bogowie, chciała go przytulić, chciała położyć dłonie na jego policzkach i zapewnić go o tym, że wszystko będzie dobrze. Ale czarnowłosy tak jasno wyrysował granicę, że nie ważyła się jej przekroczyć i pozostawały tylko słowa. – Kocie, to nadal jest możliwe, to życie. Scena, stopy i festiwale – wiedziała o jakie stopy chodziło tylko i wyłącznie dlatego, że cztery lata miała dość częsty kontakt z mugolami i nie była aż taką debilką. – Możesz być kimkolwiek chcesz – i gdziekolwiek chciał… A skoro ten eliksir działał, to mógł to tym bardziej.