Słońce czekało i nawet dawało możliwość, by w nie spojrzeć w tych rzadkich momentach zaćmienia – nawet dziecięciu nocy, takiemu jak wampiry. Czekało i było w tym oczekiwaniu wyrozumiałe, gotowe przyjąć w swe ramiona każdego, nawet po tak długiej rozłące i nocy… Że Saurielowi tego ciepła dnia i słońca brakowało, Victoria domyślała się już jakiś czas, a już zwłaszcza od momentu, kiedy wyciągnęła go, by mógł z nią posiedzieć w dzień i pooglądać pełne zaćmienie słońca, a słowa Rookwooda, które wypowiedział pod wpływem alkoholu na Czarnym Weselu tylko to dla niej potwierdziły. Mówił co prawda wtedy o wygodzie i o tym, że urzędy są otwarte w dzień, ale… przecież nie była głupia. Mogła się jednak spodziewać, że gdy już wyjdzie na to słońce, strudzony wędrowiec niewidzący go tak długo, te setki dni – to będzie to miało tak duży impakt, że wywoła reakcję. Spodziewała się, że Sauriel będzie chciał w tym słońcu postać, że będzie chłonął to, czego nie mógł od tak długiego czasu, ale to przecież był On: poraniony człowiek, który miał prawdziwą wprawę w uciekaniu, gdy emocje były zbyt żywe, zbyt mocne…
Łatwo było się w życiu pogubić, zwłaszcza, kiedy nie patrzyło się na drogowskazy, a szło na przełaj, wytyczając własne ścieżki. Tylko… ciągle nie było za późno, by przestać taplać się w tym błocie, a wyjść na twardą ziemię i zacząć stąpać właśnie po niej, sensownie, a nie zapadać się w te mokradła coraz bardziej, aż Fantazję pochłonie Nicość, jak pochłonęła Artaxa, walecznego rumaka dzielnego chłopca, mającego z nią walczyć. Byli tylko ludźmi – Victoria, Sauriel… Ona zdała sobie sprawę z własnych uczuć w momencie, kiedy miała to wszystko stracić, a on wcale nie musiał odczuwać tego tak samo jak ona. Miał też święte prawo nie chcieć nic od niej, a ona nie miała prawa go do niczego zmuszać…
Tylko czemu świadomie odbierać sobie marzenia? To Victoria wiedziała – Sauriel bał się mieć nadzieję, która mogła się okazać płonna. Ale świat magii od świata mugoli różnił się tym, że był miejscem możliwości. Mogli się przemieszczać z miejsca na miejsce, mogli leczyć przeróżne choroby, tworzyć coś z niczego, a niektórzy… zakrzywiali znane nam prawa natury. Tym sposobem Sauriel ciągle chodził po tej ziemi i tym sposobem Victoria wyszła z krainy duchów. Wszystko było możliwe i jej babcia miała cholerą rację. Była też dowodem na to, że można ożywić trupa i to bardzo skutecznie. Nie, życie Sauiriela nie było przegrane tak długo, jak on nie uważał go za całkowicie przegranego. Kiedy jeszcze miał w sobie to minimum sił i nadziei… Mógł wyjść na to słońce wiele razy później, a jednak tego nie zrobił, więc może…?
Kiedy na nią spojrzał, złapała z nim ten kontakt wzrokowy. Posłuchał jej i może był nadal skłonny słuchać? Może ta rozmowa pozwoli mu się uspokoić, ukoić te rozedrgane myśli i emocje, które się zeń wylewały, aż sobie z nimi nie radził. Brała właśnie oddech, by zaraz znowu mówić do niego, łagodnie, skoro już miała tę jego uwagę, nie spodziewała się za to, że gdy ona będzie chciała powiedzieć mu, powtórzyć, że to świat nieskończonych możliwości, to zrobi krok w jej stronę, skracając pomiędzy nimi dystans, który przed momentem sam ustanowił. Że ułoży swoje zimne dłonie na jej policzkach, tak jak wtedy, gdy opowiadała mu, jaki los ją najprawdopodobniej czeka. A przecież to miała być jej rola, to ona chciała to zrobić, to ona chciała mu w ten sposób dodać otuchy i zapewnić, że wszystko będzie dobrze.
Świat zawirował, gdy Sauriel uniósł jej twarz tym jednym prostym ruchem, a potem zbliżył się tak bardzo, jak nigdy wcześniej. Lestrange zamrugała, nim dotarło do niej, co się dzieje i dopiero wtedy przymknęła powieki, niezdolna nawet do nabrania oddechu. Westchnęła cicho. Wszelkie myśli w jej głowie po prostu… wyfrunęły i została w nich tylko pustka, zaś jej dłonie zsunęły się z jej brzucha, nim dość bezwiednie je uniosła i złapała za koszulę Sauriela, lekko zaciskając na niej palce. To nie był pocałunek niechciany, nie był żadnym przekroczeniem jej granic, ale z pewnością był całkowitym zaskoczeniem, gdy stał w kompletnej opozycji do tego, co do tej pory Sauriel robił i do niej mówił. Ale poddała się temu, bo marzyła o tym od dawna. O ile czarnooki nie postanowił się nagle od niej odsunąć jak parzony ogniem, to odpowiedziała mu równie łapczywie, zapominając, że przecież boli go wszystko.