No właśnie – tego co chciał. A cały czas mówił jej, że jej nie chciał, że nic nie czuje, że… Jeśli więc nie było to dyktowane logiką, to czym? Sercem? Całą sprzecznością wszystkiego? Okłamywaniem… kogo. Siebie? Jej? Chyba jednak bardziej siebie, bo jaki miałby teraz cel w tym, żeby tak się do niej zbliżać? Przecież nic od niej nie chciał. Ten kocioł emocji wszelakich, ściskanych, spychanych, skopywanych wręcz gdzieś w kąt musiał w końcu wybuchnąć i oto byli tutaj. Zimne dłonie Sauriela zjechały z jej twarzy na ramiona, które złapał mocno, ona trzymała w dłoniach przód jego koszuli. Z boku mogło to sobie wyglądać różnorako… ale byli tutaj sami. W tle tylko te ptaki, które szczebiotały w koronach drzew. Victoria wcale nie chciała się odsuwać. Tak samo jak nie myślała zupełnie o tym, że właśnie całuje trupa i że to ten trup to zainicjował. Może dlatego, że nie myślała o nim w kategorii trupa. Trup leżał w grobie, koniec kropka. A Sauriel może i nie oddychał, ale zdecydowanie nie był trupem, wystarczyło czasami posłuchać co opowiada, albo popatrzeć jak macha pięściami… Więc czy to było obrzydliwe dotykać martwego ciała? Nie. Wrażenie może było trochę dziwne, bo nie oddychał, ale szybko można było o tym zapomnieć i… zapomnieć się.
Poddać się tej chwilowej, niespodziewanej przyjemności i chwili. Nie liczyła tych oddechów, które ze sobą dzielili. Mało brakowało, a przygryzłaby wargę Sauriela, ale powstrzymała się, ledwie musnęła go zębami, a chwilę później zakończył ten pocałunek i odsunął się na krok i puścił ją.
Tak jak ona puściła go, rozprostowała palce i przysunęła dłonie do siebie. Rozchyliła powieki, zamknęła usta. Nic nie powiedziała – nawet nie wiedziała co ma powiedzieć, to rozgoniło jej myśli tak skutecznie, że teraz nawet gdyby legilimentą chciał z niej coś wyczytać, to srogo by się rozczarował. Tak, jej tętno przyspieszyło, serce biło mocniej, zupełnie nie ze strachu, a oni stali tak odsunięci od siebie, nie mając bladego pojęcia, co zrobić, co powiedzieć. Ciemnowłosa uniosła lewą dłoń i dwa palce przyłożyła do swoich miękkich ust w tej zadumie.
Niezrozumieniu.
Bo już zupełnie nic nie rozumiała. Przecież…
Lekko zmarszczyła brwi, a potem uniosła je niemal pytająco, ciemne oczy przenosząc na Sauriela akurat wtedy kiedy tak nieporadnie się odezwał.
Bezoar, no tak. Victoria szybko zabrała dłonie z ust, które zaraz ścisnęła ze sobą delikatnie i z pewnym opóźnieniem potrząsnęła głową, jakby odganiała się od irytującej muchy, uśmiechnęła się i zanurkowała do swojej torebki, skupiając na niej całą swoją uwagę, jakby to była najważniejsza rzecz na świecie. Spojrzała na Sauriela ponownie dopiero, gdy wydobyła drewniane pudełeczko, odsunęła wieczko i wyciągnęła z niego kamyk wielkości orzecha włoskiego, naprawdę był nieduży.
Chrząknęła.
– M-musisz go wsadzić do buzi – miała wrażenie, że zaschło jej w ustach i że wszelka krew odpłynęła jej z twarzy. Co robić… co robić? Bogowie, przynajmniej jej za to nie przeprosił, wtedy dopiero byłaby katastrofa…