13.08.2024, 02:16 ✶
Basilius miał jednak pewne wątpliwości w to, czy aby na pewno wszystko było w porządku, widząc jak w butach Brenny rosną dziury. I jasne, to niby były tylko buty, ale równie dobrze roztrzaskany eliksir mógł zaatakować skórę czarownicy.
– Brenno, powiedz mi szczerze. Czy to honorowość twojej rodziny zakłada, że zabiłbym cię tak otwarcie przy świadkach, zamiast na osobności, czy też po prostu nie wierzysz w moje umiejętności planowania zabójstw? – zażartował, bo skoro Brennę chciał zabić cały świat mogła być to jedna z jego ostatnich okazji, aby śmiać się wprost z longbottomowatości Longbottomów. – Tak to ten eliksir. Może nie patrz na niego, bo jeszcze się na ciebie rzuci.
Oczywiście uzdrowiciele nakładali go zazwyczaj w sposób zdecydowanie bardziej kontrolowany w towarzystwie innych zaklęć i specyfików, ale tak. To był ten eliksir.
Jakby się nad tym chwilę zastanowić to było to nieco niepokojące, że Brenna już doskonale pamiętała, który gabinet należał do niego. Nie dziwił się natomiast, ani temu, że czarownica jak najszybciej do niego pognała, ani temu że nikt do chmury się nie przyznał. Prewett, więc po prostu rozproszył nieplanowane zjawisko atmosferyczne, które na szczęście nie stawiało żadnego oporu, i sam szybko skierował się w stronę odpowiednich drzwi. Z oczywistych powodów jego gabinet był obłożony różnymi zaklęciami, by chociaż trochę pacyfikowac efekty rozmaitych klątw, więc chyba powinno być chociaż trochę bezpieczniej.
Basilius otworzył szybko drzwi do pokoju, zamknał je i rozejrzał się podejrzliwie po pomieszczeniu, jakby spodziewał się, że kozetka zaraz wyleci w powietrze, a równo ułożone eliksiry w oszklonych drewnianych szafkach i notatki na biurku rzucą się by wyssać krew z Brenny.
– Może... Może się nie ruszaj – powiedział, bojąc się że jeśli usiądzie na krześle, lub kozetce to coś sobie jeszcze zrobi i bardzo ostrożnie zaczął rzucać zaklęcia diagnostyczne, co jakiś czas patrząc podejrzliwie na każdy obiekt w gabinecie.
– Brenno, powiedz mi szczerze. Czy to honorowość twojej rodziny zakłada, że zabiłbym cię tak otwarcie przy świadkach, zamiast na osobności, czy też po prostu nie wierzysz w moje umiejętności planowania zabójstw? – zażartował, bo skoro Brennę chciał zabić cały świat mogła być to jedna z jego ostatnich okazji, aby śmiać się wprost z longbottomowatości Longbottomów. – Tak to ten eliksir. Może nie patrz na niego, bo jeszcze się na ciebie rzuci.
Oczywiście uzdrowiciele nakładali go zazwyczaj w sposób zdecydowanie bardziej kontrolowany w towarzystwie innych zaklęć i specyfików, ale tak. To był ten eliksir.
Jakby się nad tym chwilę zastanowić to było to nieco niepokojące, że Brenna już doskonale pamiętała, który gabinet należał do niego. Nie dziwił się natomiast, ani temu, że czarownica jak najszybciej do niego pognała, ani temu że nikt do chmury się nie przyznał. Prewett, więc po prostu rozproszył nieplanowane zjawisko atmosferyczne, które na szczęście nie stawiało żadnego oporu, i sam szybko skierował się w stronę odpowiednich drzwi. Z oczywistych powodów jego gabinet był obłożony różnymi zaklęciami, by chociaż trochę pacyfikowac efekty rozmaitych klątw, więc chyba powinno być chociaż trochę bezpieczniej.
Basilius otworzył szybko drzwi do pokoju, zamknał je i rozejrzał się podejrzliwie po pomieszczeniu, jakby spodziewał się, że kozetka zaraz wyleci w powietrze, a równo ułożone eliksiry w oszklonych drewnianych szafkach i notatki na biurku rzucą się by wyssać krew z Brenny.
– Może... Może się nie ruszaj – powiedział, bojąc się że jeśli usiądzie na krześle, lub kozetce to coś sobie jeszcze zrobi i bardzo ostrożnie zaczął rzucać zaklęcia diagnostyczne, co jakiś czas patrząc podejrzliwie na każdy obiekt w gabinecie.