16.08.2024, 20:13 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 16.08.2024, 20:32 przez Basilius Prewett.)
Wszystko wciąż wydawało się być jakby nieco pod wodą. To znaczy nie w tym dosłownym sensie, bo inaczej na pewno nie siedziałby spokojnie, wpatrując się w srebrzystą taflę, a prawdopodobnie ponownie przykleił się do Millie niczym przestraszony dzieciak, który pierwszy raz w życiu zobaczył ducha, ale miał wrażenie, że jezioro strachu, które go zalało nagle wyschło, tylko że zamiast zapełnić się teraz spokojem, pozostawiło po sobie jedynie brzydki dół pełen pustki.
– Ah. Rozumiem – powiedział, na chwilę ponownie łapiąc z nią kontakt wzrokowy i uśmiechnął się pocieszająco w tym momencie całkowicie kupując jej wymówkę. – Przykro mi.
Powinien ją teraz ponownie objąć, czy będzie to dziwne? Chyba będzie dziwnie. Nie ruszył się ze swojego miejsca, a jedynie ponownie utkwił wzrok w jeziorze. Szkoda, że ani ono, ani morze nie były brzydsze. Zdecydowanie łatwiej byłoby racjonalizować sobie irracjonalny strach, gdyby tego typu zbiorniki wodne nie dodawała krajobrazowi uroku. Zresztą tamten ogród też był piękny. Z tego co udało mu się zobaczyć, zanim panika całkowicie uderzyła mu do głowy.
A potem po prostu podniósł się i skinął głową na znak, że jest gotowy do działania, udając że wszystko co miało miejsce przed chwilą wcale się nie wydarzyło, a w jego głowie wszystko było w porządku.
Ustalili razem znaki za pomocą, których mieli się porozumiewać (O. Coś podobnego wymyśliłem kiedyś z kuzynem, abyśmy mogli zakładać się spodczas rodzinnych spotkań o to co odwali nasza rodzina. Tylko bez trzymania się za ręce), a potem dał sobie zakleić uszy (Millie, wiesz, że właśnie to zakładałem, do momentu, aż powiedziałaś abym cię o to nie pytał, prawda? Ale wiesz co? Nie. Chyba naprawdę nie chcę pytać) i wreszcie teleportowali się z powrotem na plażę.
Gdy Basilius zobaczył, że po podwodnym ogrodzie nie ma już ślady, Millie mogła poczuć, jak mięśnie jego ręki wyraźnie się rozluźniają, jakby czarodziej do tej ostatniej chwili spodziewał się jednak najgorszego. Widząc jednak, że wszystko było w porządku, złapał Millie mocniej za dłoń, aby się nie potknęła i powoli zeszli na dół.
– Co!? – spytał nieco zbyt głośno, gdy zobaczył, że Moody coś do niego mówiła, ale nie miał pojęcia co, ale zaraz potem sam dostrzegł siedzącą na kamieniu selkie i zmarszczył brwi, a czarownica mogła poczuć, jak cały napina się z irytacji i postępuje kilka szybkich kroków w stronę winowajczyni tego całego zamieszania, wciąż uprawniając się, że Millie nie wywinie orła na piasku. – Ej ty! Czy ty jesteś normalna!? – wrzasnął, nie miał pojęcia, jak głośno, bo dalej miał zaklejone uszy, ale najwyraźniej wystarczająco głośno, by selkie umilkła, spojrzała na nich nieco zaskoczona, a potem z przepraszajacym spojrzeniem szybko zniknęła w falach.
Głupia piosenkarka od siedmiu boleści. Mogła kogoś kurwa zabić. Przez nią pewnie ośmieszył się przez Millie. Przez nią ktoś musiał widzieć go w takim stanie. A niech spływa.
Gdy upewnił się u Millie, że iluzja ustała, odkleił sobie jedno ucho i posłał jej kolejny blady uśmiech, roświetlający mizernie jego zirytowaną twarz.
– Chyba powinniśmy wracać. Zaraz ktoś będzie się martwił – stwierdził patrząc w miejsce, w którym zniknęła selkie i wtedy zdał sobie sprawę z tego, że dalej trzyma Millie za rękę. Uścisnął dłoń przyjaciółki ostatni raz w geście podziękowania i puścił ją. Wszystko było dobrze. Nic się nie wydarzyło. Prawdę mówiąc to chyba jednak nie chciał jeszcze wracać. Najchętniej usiadłby teraz z nią na piasku i poprosił czy po prostu mogą jeszcze przez chwilę pomilczeć w swoim towarzystwie i... I wbrew swoim poprzednim słowom właśnie to zrobił. – Ale za chwilę.
Potrzebował tej chwili, by naprawdę uspokoić myśli. Nie chciał wracać do innych rozstrzęsiony i przedstawiać im mniej lub bardziej zmyślony przebieg wydarzeń.
Usiedli więc na chwilę na piasku, wpatrując się w milczeniu w uderzające o brzeg fale i wsłuchując się, w teraz już przyjemną melodię morza, a Basilius w pewnym momencie uznał, że dzisiaj to już i tak nie miało znaczenie i oparł głowę o ramię Millie przymykając oczy jedynie na kolejną chwilę.
– Ah. Rozumiem – powiedział, na chwilę ponownie łapiąc z nią kontakt wzrokowy i uśmiechnął się pocieszająco w tym momencie całkowicie kupując jej wymówkę. – Przykro mi.
Powinien ją teraz ponownie objąć, czy będzie to dziwne? Chyba będzie dziwnie. Nie ruszył się ze swojego miejsca, a jedynie ponownie utkwił wzrok w jeziorze. Szkoda, że ani ono, ani morze nie były brzydsze. Zdecydowanie łatwiej byłoby racjonalizować sobie irracjonalny strach, gdyby tego typu zbiorniki wodne nie dodawała krajobrazowi uroku. Zresztą tamten ogród też był piękny. Z tego co udało mu się zobaczyć, zanim panika całkowicie uderzyła mu do głowy.
A potem po prostu podniósł się i skinął głową na znak, że jest gotowy do działania, udając że wszystko co miało miejsce przed chwilą wcale się nie wydarzyło, a w jego głowie wszystko było w porządku.
Ustalili razem znaki za pomocą, których mieli się porozumiewać (O. Coś podobnego wymyśliłem kiedyś z kuzynem, abyśmy mogli zakładać się spodczas rodzinnych spotkań o to co odwali nasza rodzina. Tylko bez trzymania się za ręce), a potem dał sobie zakleić uszy (Millie, wiesz, że właśnie to zakładałem, do momentu, aż powiedziałaś abym cię o to nie pytał, prawda? Ale wiesz co? Nie. Chyba naprawdę nie chcę pytać) i wreszcie teleportowali się z powrotem na plażę.
***
Gdy Basilius zobaczył, że po podwodnym ogrodzie nie ma już ślady, Millie mogła poczuć, jak mięśnie jego ręki wyraźnie się rozluźniają, jakby czarodziej do tej ostatniej chwili spodziewał się jednak najgorszego. Widząc jednak, że wszystko było w porządku, złapał Millie mocniej za dłoń, aby się nie potknęła i powoli zeszli na dół.
– Co!? – spytał nieco zbyt głośno, gdy zobaczył, że Moody coś do niego mówiła, ale nie miał pojęcia co, ale zaraz potem sam dostrzegł siedzącą na kamieniu selkie i zmarszczył brwi, a czarownica mogła poczuć, jak cały napina się z irytacji i postępuje kilka szybkich kroków w stronę winowajczyni tego całego zamieszania, wciąż uprawniając się, że Millie nie wywinie orła na piasku. – Ej ty! Czy ty jesteś normalna!? – wrzasnął, nie miał pojęcia, jak głośno, bo dalej miał zaklejone uszy, ale najwyraźniej wystarczająco głośno, by selkie umilkła, spojrzała na nich nieco zaskoczona, a potem z przepraszajacym spojrzeniem szybko zniknęła w falach.
Głupia piosenkarka od siedmiu boleści. Mogła kogoś kurwa zabić. Przez nią pewnie ośmieszył się przez Millie. Przez nią ktoś musiał widzieć go w takim stanie. A niech spływa.
Gdy upewnił się u Millie, że iluzja ustała, odkleił sobie jedno ucho i posłał jej kolejny blady uśmiech, roświetlający mizernie jego zirytowaną twarz.
– Chyba powinniśmy wracać. Zaraz ktoś będzie się martwił – stwierdził patrząc w miejsce, w którym zniknęła selkie i wtedy zdał sobie sprawę z tego, że dalej trzyma Millie za rękę. Uścisnął dłoń przyjaciółki ostatni raz w geście podziękowania i puścił ją. Wszystko było dobrze. Nic się nie wydarzyło. Prawdę mówiąc to chyba jednak nie chciał jeszcze wracać. Najchętniej usiadłby teraz z nią na piasku i poprosił czy po prostu mogą jeszcze przez chwilę pomilczeć w swoim towarzystwie i... I wbrew swoim poprzednim słowom właśnie to zrobił. – Ale za chwilę.
Potrzebował tej chwili, by naprawdę uspokoić myśli. Nie chciał wracać do innych rozstrzęsiony i przedstawiać im mniej lub bardziej zmyślony przebieg wydarzeń.
Usiedli więc na chwilę na piasku, wpatrując się w milczeniu w uderzające o brzeg fale i wsłuchując się, w teraz już przyjemną melodię morza, a Basilius w pewnym momencie uznał, że dzisiaj to już i tak nie miało znaczenie i oparł głowę o ramię Millie przymykając oczy jedynie na kolejną chwilę.
Koniec sesji