[Lato 1972] Święto Żniw - Kiermasz (Wątek główny)

Południowe stragany

Edge związał swoje buty i poświęcił tej czynności naprawdę dużo niezbędnego czasu. Tak, mógł zrobić to szybko i na odpierdol, większość ludzi pewnie nie zdziwiłaby się, widząc go rozmemłanego, ale komuś, kto tak dużo się ruszał, skakał, kopał... to było zadziwiająco istotne, żeby mieć te sznurówki dobrze zawiązane. W pierwszej chwili nie zrozumiał więc, co Laurent robi. Założył, że przeszedł się gdzieś na bok, ale nigdzie się stąd przecież nie ruszy bez tego koszyka, a kiedy wreszcie zawiązał te sznurówki na kokardkę i zadarł głowę...

Co...?

Te słowa tak bardzo mu do Laurenta nie pasowały. Momentalnie jego obraz blondyna się załamał - bo z jednej strony warczenie na kogoś, kto rzucił w niego świeczką, było urocze, ale z drugiej - ten monolog, jaki został wypluty w kierunku Mulciberów stanowił zaprzeczenie wszelkich wartości, którymi Flynn się kierował. Zabrakło mu więc języka w gębie. Jak miałby zawtórować czemuś takiemu? A później odejść z nim z tego miejsca jak gdyby nigdy nic? To, co trajkotały te przygłupy, było zabawne i stojąc za Prewettem nie darował sobie wywrócenia oczami i wykonania ręką gestu, naprowadzającego ich na to, co o tym myślał - że bez sensu kłapali dziobami, bo on i tak wiedział swoje. Ich wysryw był najlepszym potwierdzeniem braku jakiejkolwiek pomyłki w stanowczym osądzie, nawet jeżeli miał swoje źródło w zwyczajnej zazdrości.

Milczałby, gdyby nie to, że Sophie postanowiła do nich podejść. On po prostu nie wytrzymał. Parsknął śmiechem, kiedy tak machała tymi wątłymi rączkami ewidentnie wyprana z energii, przy okazji kilka drobinek jego śliny poleciało prosto na jej piegowatą twarz. Mała ruda szmata będzie mu opowiadać, że wyroby ze sklepu znajdującego się na Ścieżkach są dostępne dla wszystkich.

- Fajna fundacja wyciągnięta z pizdy ty ruda małpo, szlamowaty plebs docenia. Oby te dzieciaki co kradną różdżki na ulicach wsadziły wam je wszystkie w dupę. - Drugie zdanie powiedział ciszej, mamrocząc nieco, bo strasznie dużo się tu pojawiło ludzi i uh, w dodatku ta Guinevere... Nie dało się ukryć, że opalona ślicznotka szybko wpadła mu w oko. Z ciekawością zmierzył ją spojrzeniem i nawet nieco pożałował wyglądania teraz jak siedem nieszczęść. Zagwizdałby pewnie na jej widok jak skończony wieśniak, ale gdyby spróbował, przegrałby z kretesem rzut na charyzmę i co najwyżej ją opluł. Zamiast tego wykonał rozkaz pana - zastosował się do tego idziemy wypowiedzianego słodkim, chociaż zdenerwowanym głosem i faktycznie podążył za nim bez choćby cienia sprzeciwu. Narobił mu pewnie strasznego obciachu, więc mógł przynajmniej nie protestować przy próbie ewakuacji.