[12.08.1972] We don't have to dance | Rodolphus, Charles

Charlie nie pijał cięższych alkoholi zbyt często, ale teraz, gdy dostrzegł kieliszek, czuł tylko jedno - wdzięczność. Ponoć uciekanie w alkohol było godną pożałowania słabością, ale tym razem Mulciber pozwolił sobie na ucieczkę w tę właśnie słabość, gdy podniósł whisky do ust i upił duży łyk, zupełnie nie tak, jak pić się powinno. Poczuł pieczenie w ustach, w gardle, skrzywił się, walcząc z odczuciem. Ognista była jednak na miejscu, wydawała się tym, czego potrzebował.

Kiedy usłyszał słowa Rolfa na temat Richarda, podniósł na niego te swoje duże, ciemne, niewinne oczy. Nie kryła się w nich dziecięca naiwność - była tam na wyciągnięcie ręki, bez żadnych sekretów, otwarta, dostępna, jakby tylko czekała, by ktoś po raz kolejny ją wykorzystał i ugrał coś dla siebie, nie przejmując się dobrem Charlesa. Błyszczące jak oczy sarny przed mugolskim autem, były zbyt ufne.

- Ojciec nie jest taki zły. - Odparł po chwili wahania. Nie zdobył się na narzekanie na Richarda. Nie zawsze się z nim zgadzał, ale ojciec pozostawał ojcem. Chociaż nawet on mógł się mylić, co dopiero do Charlesa docierało. - Miło mi poznać, panie Lestrange. - Przywitał się grzecznie, tak jak go nauczono, ściskając dłoń Rodolphusa. Jego dłonie były tak samo nudne i nagie, jak dłonie Lestrange'a, a ubranie nienaganne, jak na chłopca z dobrego domu przystało. - Ma pan może... papierosy?

Charlie nie palił, ale teraz papieros wydawał się po prostu na miejscu.