13.01.2023, 19:47 ✶
Zaśmiał się szczerze, widząc tę nadętą minę w wykonaniu Lovegooda. Rzeczywiście nadawał się na aktora, miał naprawdę bogatą mimikę twarzy i potrafił przybrać niemal każdą minę. Fergus mu tego czasem zazdrościł, bo z jego twarzy dało się czytać jak z otwartej księgi, gdy tylko na pierwszy plan wychodziły nadmierne emocje.
- Wydaje mi się, że w średniowieczu nie mieli toalet – zauważył, drapiąc się po głowie, co zrobił całkiem mimowolnie, jak gdyby nad czymś się zastanawiał. – Ale też bym się zastanawiał, czy warto, gdybym miał na sobie tyle warstw.
Szaty wyglądały na dość niewygodne, a mimo to Theodore zdawał się w nich poruszać całkiem swobodnie. Fergus aż bał się zapytać, jak długo miał go na sobie i czy w ogóle go zdejmował.
- Jeśli cie okłamuje, to mu nakopię – mruknął tylko, krzywiąc się, bo przebranie chłopaka naprawdę na niego nie pasowało. – Najwyżej pogadam z Malkin, żeby ci to poprawiła, jeśli w teatrze skopią robotę – zaproponował, chociaż nie wiedział, jak miałby to zrobić. Jego rodzina nie utrzymywała szczególnych kontaktów z projektantką mody. Czasem porozmawiali o pogodzie, czy rosnącej inflacji, która była przyczyną znacznej podwyżki za czynsz na Pokątnej. Prędzej załatwiłby Lovegoodowi nową miotłę, skoro jego ciotka wyszła za Wrighta, ewentualnie pucharek lodów u Fortescue, z którym z kolei przyjaźnił się jego ojciec. Szaty? Nuda, o wiele lepiej byłoby czegoś poszukać u mugoli, ale tam raczej ciężko o zdobycze liczące tyle lat, co postać, którą miał grać aktor.
Wziął do ręki różdżkę, którą podał mu Theodore, od razu – jak już się przyzwyczaił po tylu latach w tym miejscu – przystawiając ją do twarzy, by się jej przyjrzeć. Skrzywił się, czując potrzebę wyrzucenia jej przez okno, ale wolał nie ryzykować rozbicia szyby. Po prostu odłożył ją na blat, zgadzając się ze swoim rozmówcą, że została wykonana beznadziejnie.
- To zwykły patyk – stwierdził, chociaż logicznym było, że nie daliby mu jako rekwizyt rzeczywistej różdżki, bo nie dość, że było to za drogie, to jeszcze zbyt niebezpieczne. Źle dobrany artefakt mógł wywołać zamęt na scenie, a tego lepiej uniknąć.
- Czyli serio mam grać kobietę? – zaśmiał się, ale chyba zaczynał przekonywać się do roli Helgi Hufflepuff, chociaż nawet nie otrzymał angażu. I nie planował. Granie spektakli nie było jego działką. O wiele lepiej odnajdywał się na widowni i musiał zapamiętać, żeby pomęczyć Lovegooda o bilety, kiedy w końcu dojdzie do tego przedstawienia.
- Według tego, co mówisz, Hogwart powstał przez rozlew smoczej krwi. Brzmi brutalnie – przyznał, chociaż tylko żartował. Przeczytał Historię Hogwartu jeszcze za czasów szkolnych i nijak nie kojarzył żadnych smoków, ale czego się nie robiło dla sztuki. Zresztą, nikt nie bronił temu reżyserowi jego własnej interpretacji. Chociaż jako niedoszły historyk pewnie porównywałby wszystko i czepiał się szczegółów. Taki już miał charakter i nic na to poradzić nie mógł.
- Romans? Kto tam będzie romansował, do cholery jasnej? Slytherin ze smokiem? Wygląda na takiego, co lubi gady – zdziwił się, nieświadomie unosząc głos, bo znów odpaliła mu się znajomość faktów historycznych. Ale co to za spektakl bez miłości? Teatr się tym żywił, a wszystko pod publikę, nieprawdaż? Najbardziej podobała mu się jednak wizja pojedynków. To mógłby oglądać bez przerwy, choć sam był nogą w kwestii zaklęć obronnych.
- Ej, poczekaj, mam pomysł – zawołał nagle i zniknął na chwilę za drzwiami prowadzącymi na zaplecze. Na podłodze nadal był rozgardiasz spowodowany przerwą w porządkowaniu pudełek z różdżkami. Przeskoczył je, przy okazji ślizgając się na jednym z owych kartoników, ale w porę złapał się regału, nim uderzył z głośnym hukiem o podłogę. Wpadł do biura, gdzie znajdowały się nie tylko papiery związane z biznesem, ale również kilka książek i odszukał tej, której potrzebował. Wrócił do Lovegooda i położył na ladzie ogromne tomiszcze, otwierając je na losowej stronie.
- To stare ryciny przedstawiające średniowieczne różdżki – wyjaśnił, pokazując mu jedną z ilustracji. – Możesz wybrać, jak według ciebie powinna wyglądać ta Godryka Gryffindora i pomyślimy, co z tym faktem zrobić – dodał jeszcze, uśmiechając się przy tym tak, że przypominał nieco rozwydrzonego chochlika kornwalijskiego. Podobała mu się wizja stworzenia czegoś, co imitowałoby tak stary przedmiot. Nawet jeśli postać grana przez Theodore’a znana była z minimalizmu, różdżkaże niekoniecznie. A wątpił, by nawet tak szanowana osobistość miała jakikolwiek wpływ na pomysły ówczesnych druidów.
@Theodore Lovegood
- Wydaje mi się, że w średniowieczu nie mieli toalet – zauważył, drapiąc się po głowie, co zrobił całkiem mimowolnie, jak gdyby nad czymś się zastanawiał. – Ale też bym się zastanawiał, czy warto, gdybym miał na sobie tyle warstw.
Szaty wyglądały na dość niewygodne, a mimo to Theodore zdawał się w nich poruszać całkiem swobodnie. Fergus aż bał się zapytać, jak długo miał go na sobie i czy w ogóle go zdejmował.
- Jeśli cie okłamuje, to mu nakopię – mruknął tylko, krzywiąc się, bo przebranie chłopaka naprawdę na niego nie pasowało. – Najwyżej pogadam z Malkin, żeby ci to poprawiła, jeśli w teatrze skopią robotę – zaproponował, chociaż nie wiedział, jak miałby to zrobić. Jego rodzina nie utrzymywała szczególnych kontaktów z projektantką mody. Czasem porozmawiali o pogodzie, czy rosnącej inflacji, która była przyczyną znacznej podwyżki za czynsz na Pokątnej. Prędzej załatwiłby Lovegoodowi nową miotłę, skoro jego ciotka wyszła za Wrighta, ewentualnie pucharek lodów u Fortescue, z którym z kolei przyjaźnił się jego ojciec. Szaty? Nuda, o wiele lepiej byłoby czegoś poszukać u mugoli, ale tam raczej ciężko o zdobycze liczące tyle lat, co postać, którą miał grać aktor.
Wziął do ręki różdżkę, którą podał mu Theodore, od razu – jak już się przyzwyczaił po tylu latach w tym miejscu – przystawiając ją do twarzy, by się jej przyjrzeć. Skrzywił się, czując potrzebę wyrzucenia jej przez okno, ale wolał nie ryzykować rozbicia szyby. Po prostu odłożył ją na blat, zgadzając się ze swoim rozmówcą, że została wykonana beznadziejnie.
- To zwykły patyk – stwierdził, chociaż logicznym było, że nie daliby mu jako rekwizyt rzeczywistej różdżki, bo nie dość, że było to za drogie, to jeszcze zbyt niebezpieczne. Źle dobrany artefakt mógł wywołać zamęt na scenie, a tego lepiej uniknąć.
- Czyli serio mam grać kobietę? – zaśmiał się, ale chyba zaczynał przekonywać się do roli Helgi Hufflepuff, chociaż nawet nie otrzymał angażu. I nie planował. Granie spektakli nie było jego działką. O wiele lepiej odnajdywał się na widowni i musiał zapamiętać, żeby pomęczyć Lovegooda o bilety, kiedy w końcu dojdzie do tego przedstawienia.
- Według tego, co mówisz, Hogwart powstał przez rozlew smoczej krwi. Brzmi brutalnie – przyznał, chociaż tylko żartował. Przeczytał Historię Hogwartu jeszcze za czasów szkolnych i nijak nie kojarzył żadnych smoków, ale czego się nie robiło dla sztuki. Zresztą, nikt nie bronił temu reżyserowi jego własnej interpretacji. Chociaż jako niedoszły historyk pewnie porównywałby wszystko i czepiał się szczegółów. Taki już miał charakter i nic na to poradzić nie mógł.
- Romans? Kto tam będzie romansował, do cholery jasnej? Slytherin ze smokiem? Wygląda na takiego, co lubi gady – zdziwił się, nieświadomie unosząc głos, bo znów odpaliła mu się znajomość faktów historycznych. Ale co to za spektakl bez miłości? Teatr się tym żywił, a wszystko pod publikę, nieprawdaż? Najbardziej podobała mu się jednak wizja pojedynków. To mógłby oglądać bez przerwy, choć sam był nogą w kwestii zaklęć obronnych.
- Ej, poczekaj, mam pomysł – zawołał nagle i zniknął na chwilę za drzwiami prowadzącymi na zaplecze. Na podłodze nadal był rozgardiasz spowodowany przerwą w porządkowaniu pudełek z różdżkami. Przeskoczył je, przy okazji ślizgając się na jednym z owych kartoników, ale w porę złapał się regału, nim uderzył z głośnym hukiem o podłogę. Wpadł do biura, gdzie znajdowały się nie tylko papiery związane z biznesem, ale również kilka książek i odszukał tej, której potrzebował. Wrócił do Lovegooda i położył na ladzie ogromne tomiszcze, otwierając je na losowej stronie.
- To stare ryciny przedstawiające średniowieczne różdżki – wyjaśnił, pokazując mu jedną z ilustracji. – Możesz wybrać, jak według ciebie powinna wyglądać ta Godryka Gryffindora i pomyślimy, co z tym faktem zrobić – dodał jeszcze, uśmiechając się przy tym tak, że przypominał nieco rozwydrzonego chochlika kornwalijskiego. Podobała mu się wizja stworzenia czegoś, co imitowałoby tak stary przedmiot. Nawet jeśli postać grana przez Theodore’a znana była z minimalizmu, różdżkaże niekoniecznie. A wątpił, by nawet tak szanowana osobistość miała jakikolwiek wpływ na pomysły ówczesnych druidów.
@Theodore Lovegood