[14.08.72, wieczór, Egipt] W krainie ognia i wody

Wracamy do tematu po rozpisce pojedynku.
Istniały rzeczy, których po prostu nie robiłeś, a jedną z nich było ożywianie zwierząt na rozkaz walniętej nekromantki, która wyraźnie chciała wyssać cię do czysta. Pomijając już to, że zdaniem Brenny nikt nie powinien po prostu chodzić i ożywiać innych istot energią z Limbo – bo jakie to mogło mieć efekty, wpływ na świat, skoro powstawały anomalie, na ludzkie, żywe ciało, nie wspominając już o ryzyku stoczenia się jak ta kobieta? – to było raczej jasne, że ich specjalistka nie ma przyjaznych intencji.
Nic z tego nie miała? Złoto jej wypłacono. Energią płacić nie zamierzały.
Trzy różdżki uniosły się jak na komendę, i w tej chwili Brenna naprawdę błogosławiła fakt, że weszły tutaj we dwie. Może nie było to zbyt sprawiedliwe, ale ona po prawdzie nie bez powodu nie należała do Srebrnych Różdżek – pojedynki rzadko bywały uczciwe, a gdyby ta tutaj wygrała, nie skończyłoby się na ukłonach i poklepywaniu po plecach. A kiedy jeden z czarów rozbił się o tarczę Victorii, jasnym się stało, że kobieta była nie tylko utalentowanym teoretykiem, ale także nie jeden raz już walczyła za pomocą magii. Zasypana gradem czarów dwóch czarownic nie miała jednak szans odbić ich wszystkich i gdy wreszcie walnęły nią o ścianę po raz trzeci, osunęła się nieprzytomna.
Brenna zamarła, na dwa uderzenia serca. Tkwiła po prostu w bezruchu. Nasłuchiwała, czy ktoś nie przyjdzie na pomoc.
– Żałuję, że nigdy nie byłam dobra w zauroczeniu – powiedziała w końcu, wypuszczając powietrze z płuc. Zmodyfikowanie pamięci tej wiedźmie bardzo by pomogło. – Jak się czujesz? – spytała, spoglądając na Victorię, bo ona sama wprawdzie uniknęła oberwania, i czary zamiast w nią trafiły w meble, ale Lestrange… dostała czymś. Brenna nie wiedziała czym, ale pewnie nieprzyjemnym.
Podeszła do kobiety i zgarnęła jej różdżkę, a potem pobieżnie obszukała, czy ta nie ma przy sobie drugiej. Jakiekolwiek amulety, magiczne przedmioty – zamierzała je zabrać, bo może to była kradzież, ale Brenna chciała utrudnić jej ewentualny pościg.
I gdzieś w głowie tłukło się jej…
…że należało tę kobietę zabić.
Że ona na pewno zabijała.
Że wypuszczając ją tak po prostu, będzie miała krew jej ofiar na rękach, a nie może jej tu aresztować.
Nie była jednak na to gotowa. Jeszcze nie. Ale sam fakt, że takie myśli pojawiały się w jej głowie, że przez ułamek sekundy patrzyła na kark tej kobiety, rozmyślając o tym, jak łatwo byłoby sprawić, że go skręci, uświadamiał Brennie boleśnie, jak bardzo zmieniała ją wojna. Podobnie jak to, że żałowała, że ich czary nie zadziałały mocniej – że nie rozbiły jej głowy w walce. Ale jeszcze nie umiała zabić ot bezbronnego.
– Będą kolejni – szepnęła, podnosząc się i oglądając na Victorię. Mogłaby przepraszać, że ją tu zaciągnęła, ale ostatecznie dowiedziały się dużo – bardzo dużo, chociaż trzeba było brać przez sito to, co ta czarownica mówiła, i pamiętać, że nie znała odpowiedzi na pytanie, czy używanie tej energii może być niebezpieczne. Najważniejsza była jednak ta informacja: na Victorię, Mavelle, Patricka i Atreusa mogli polować nekromanci, złaknieni mocy, a przecież najpotężniejszym nekromantą, który nie wziął z Limbo tyle, ile chciał, bo mu przeszkodzono, był Voldemort. Do tej pory chodzili sobie nieświadomi, że mogą stać się obiektem polowania. Cholera, nawet Departament Tajemnic mógł zaciągnąć ich gdzieś w mroki korytarzy, by tam zniknęli bez śladu. – Zamknęłabym ją tutaj. Myślę, że zwiałabym jednak z hotelu w Kairze i wróciła do Alexandrii. I mam ochotę zabrać stąd to cholerne akwarium z tymi zwierzakami.
Jeśli zatrzasną drzwi i ogłuszą jej służącego, nie powinna wydostać się szybko.
I to nie tak, że Brenna nie wiedziała, że ta kobieta znajdzie sobie nowe ofiary. Właśnie dlatego w jej żołądku wiązał się teraz ciasny supeł, a to, że naprawdę nie chciała zabijać kogoś nieprzytomnego, walczyło z myślą o tych wszystkich, zwierzętach i ludziach, których ta suka kiedyś dopadnie.