21.08.2024, 16:24 ✶
— Nie dopuszczamy obecnie do siebie takiej możliwości — odparował na słowa Atreusa, prostując plecy na dźwięk zawoalowanej krytyki tradycji kowenu.
Jakoś przez całe lata nikomu nie przeszkadzało, że podczas festynów kowenowych rozdawano ciasteczka wypełnione nadzieniami na bazie najróżniejszych eliksirów. Nikt nie krytykował tradycji wspinania się na majowe pale. Nikt nie latał po szpitalach, próbując znaleźć lekarstwo na uczucie, które zostało zaognione przez samych uczestników zabawy. Nikt nie miał pretensji, że herbatki były doprawione. Ale teraz, kiedy Isobell popełniła jeden błąd - duży, bo duży - to nagle cała historia obchodów miała stanąć pod znakiem zapytania? Niedoczekanie.
Sebastian wbił skołowane spojrzenie w kobietę, gdy ta spytała, czy jego zdaniem jest nienormalna. Nie do końca wiedział, jak powinien zareagować na tę uwagę. Wprawdzie niektórzy ludzie lubili mówić prosto z mostu i oczekiwali w zamian równie konkretnej odpowiedzi, ale... Miał jakieś takie dziwne wrażenie, że w tym przypadku czarownica wcale nie szukała specjalisty, który podzieliłby się z nią opinią na temat jej zachowania. Odpowiedź ''za mało panią znam, aby postawić trafną diagnozę'' pewnie też nie przejdzie, skomentował bezgłośnie, krzywiąc się tylko. Już chyba lepiej było zignorować tę zaczepkę.
— Mhmm. — Pokiwał bez przekonania głową, zerkając pobieżnie na dokumenty czarownicy, kiedy Atreus przestał im się przyglądać. — Sytuacja musi być poważna, skoro nas tutaj wpuściliście. Zazwyczaj załatwiacie tego typu sprawy we własnym towarzystwie, czyż nie?
Nie krył się zbytnio z sarkastyczną nutką w swoim głosie. Dobrze wiedzieć, że chociaż od czasu doceniają zwykłych szaraczków z innych departamentów, pomyślał w duchu, podążając za Brenną. Naprawdę miał za złe zespołom Departamentu Tajemnic za to, że nie byli bardziej otwarci na współpracę w kwestii Polany Ognisk, gdy trafili na nich razem z grupą badawczą Laurenta Prewetta ledwie miesiąc wcześniej.
To nie tak, że żywił jakąś głęboką nienawiść do Niewymownych; rozumiał rolę, jaką pełnili jako trybiki maszyny, jaką było Ministerstwo Magii. Po prostu ciężko mu się patrzyło na to, że sprawa otwarcia przejścia do Limbo w Kniei Godryka była tak słabo zarządzana. Lazarus Rowle miał wystarczająco dużą władzę, aby wydać zgodę na zbadanie miejsca zdarzenia przez niezależnego badacza, ale nie był w stanie już zapewnić jakiejkolwiek współpracy ze strony pracowników Departamentu Tajemnic. I jak tu liczyć na to, że ci ludzie będą pracować z innymi organami?
— Chłodno tu — oznajmił bezwiednie, jakby to był w tej chwili największy problem.
Zaczął powoli rozcierać swoje ramiona, przyglądając się, jak Brenna próbuje narzucić na dziurę w ziemi jakieś zaklęcia. Skrzywił się z niesmakiem, gdy zaczął słyszeć jakieś dziwne bzyczenie. W pierwszej chwili pomyślał, że to efekt jednego z zaklęć rozpraszających, jakie postanowiła wypróbować Longbottom. Zaraz jednak zdał sobie sprawę, że odgłos, zamiast stawać się coraz cichszy, zaczął narastać. Dopiero wtedy Sebastian spojrzał w niebo i aż cofnął się o kilka kroków, wskazując palcem wskazującym na owady.
— T-to nie wygląda jak sprawa dla egzorcysta! O nie, nie, nie! — rzucił podniesionym głosem.
Już sobie wyobrażał, że unoszące się nad ich głowami stado zaraz przypuści na nich atak. Może i pracował w Departamencie Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami, ale przez całą swoją karierę nie miał tej nieprzyjemności zajmowania się dzikimi zwierzętami. A już na pewno nie takimi szkodnikami. Sebastian zaczął rozglądać się gorączkowo po niebie.
Jakoś przez całe lata nikomu nie przeszkadzało, że podczas festynów kowenowych rozdawano ciasteczka wypełnione nadzieniami na bazie najróżniejszych eliksirów. Nikt nie krytykował tradycji wspinania się na majowe pale. Nikt nie latał po szpitalach, próbując znaleźć lekarstwo na uczucie, które zostało zaognione przez samych uczestników zabawy. Nikt nie miał pretensji, że herbatki były doprawione. Ale teraz, kiedy Isobell popełniła jeden błąd - duży, bo duży - to nagle cała historia obchodów miała stanąć pod znakiem zapytania? Niedoczekanie.
Sebastian wbił skołowane spojrzenie w kobietę, gdy ta spytała, czy jego zdaniem jest nienormalna. Nie do końca wiedział, jak powinien zareagować na tę uwagę. Wprawdzie niektórzy ludzie lubili mówić prosto z mostu i oczekiwali w zamian równie konkretnej odpowiedzi, ale... Miał jakieś takie dziwne wrażenie, że w tym przypadku czarownica wcale nie szukała specjalisty, który podzieliłby się z nią opinią na temat jej zachowania. Odpowiedź ''za mało panią znam, aby postawić trafną diagnozę'' pewnie też nie przejdzie, skomentował bezgłośnie, krzywiąc się tylko. Już chyba lepiej było zignorować tę zaczepkę.
— Mhmm. — Pokiwał bez przekonania głową, zerkając pobieżnie na dokumenty czarownicy, kiedy Atreus przestał im się przyglądać. — Sytuacja musi być poważna, skoro nas tutaj wpuściliście. Zazwyczaj załatwiacie tego typu sprawy we własnym towarzystwie, czyż nie?
Nie krył się zbytnio z sarkastyczną nutką w swoim głosie. Dobrze wiedzieć, że chociaż od czasu doceniają zwykłych szaraczków z innych departamentów, pomyślał w duchu, podążając za Brenną. Naprawdę miał za złe zespołom Departamentu Tajemnic za to, że nie byli bardziej otwarci na współpracę w kwestii Polany Ognisk, gdy trafili na nich razem z grupą badawczą Laurenta Prewetta ledwie miesiąc wcześniej.
To nie tak, że żywił jakąś głęboką nienawiść do Niewymownych; rozumiał rolę, jaką pełnili jako trybiki maszyny, jaką było Ministerstwo Magii. Po prostu ciężko mu się patrzyło na to, że sprawa otwarcia przejścia do Limbo w Kniei Godryka była tak słabo zarządzana. Lazarus Rowle miał wystarczająco dużą władzę, aby wydać zgodę na zbadanie miejsca zdarzenia przez niezależnego badacza, ale nie był w stanie już zapewnić jakiejkolwiek współpracy ze strony pracowników Departamentu Tajemnic. I jak tu liczyć na to, że ci ludzie będą pracować z innymi organami?
— Chłodno tu — oznajmił bezwiednie, jakby to był w tej chwili największy problem.
Zaczął powoli rozcierać swoje ramiona, przyglądając się, jak Brenna próbuje narzucić na dziurę w ziemi jakieś zaklęcia. Skrzywił się z niesmakiem, gdy zaczął słyszeć jakieś dziwne bzyczenie. W pierwszej chwili pomyślał, że to efekt jednego z zaklęć rozpraszających, jakie postanowiła wypróbować Longbottom. Zaraz jednak zdał sobie sprawę, że odgłos, zamiast stawać się coraz cichszy, zaczął narastać. Dopiero wtedy Sebastian spojrzał w niebo i aż cofnął się o kilka kroków, wskazując palcem wskazującym na owady.
— T-to nie wygląda jak sprawa dla egzorcysta! O nie, nie, nie! — rzucił podniesionym głosem.
Już sobie wyobrażał, że unoszące się nad ich głowami stado zaraz przypuści na nich atak. Może i pracował w Departamencie Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami, ale przez całą swoją karierę nie miał tej nieprzyjemności zajmowania się dzikimi zwierzętami. A już na pewno nie takimi szkodnikami. Sebastian zaczął rozglądać się gorączkowo po niebie.
(Percepcja) Próba oceniania wielkości roju owadów i/lub strony z której nadlatują x2
Rzut Z 1d100 - 85
Sukces!
Sukces!
Rzut Z 1d100 - 73
Sukces!
Sukces!