[01.08.72] Za jakie grzechy dobra Matko | Electra & Basilius

Z doświadczenia Basiliusa to raczej rodzice miewali problemy z tym, jak rozmawiać ze swoimi dziećmi, a nie na odwrót. Prewett jednak często łapał się na tym, że o ile jego matka zawsze wiedziała co do niego powiedzieć (nawet jeśli nie było to coś, co chciał uslyszeć) tak jemu nie raz brakowało słów, którymi mogłyby jakkolwiek wyprostować te skomplikowaną relację. Wiedział, że się o niego martwiła i że już od jego wczesnych lat przejmowała się jego chorobą znacznie bardziej, niż swoją własną, często reagując zdecydowanie zbyt nadopiekuńczo, niż powinna. Wiedział też, że martwiła się również o Electrę i chciała dla nich jak najlepiej, a teraz, po śmierci męża, wreszcie mogła trochę odżyć z czego sam się przecież cieszył, bo absolutnie nie znosił ojca za wszystko co zrobił. A jednocześnie miał do niej ogromne pretensje za to jak traktowała ich brata, który, czy tego chciała, czy nie, był mimo wszystko dzieckiem, za które była odpowiedzialna, bo o ile był w stanie zrozumieć tę nadopiekuńczość (I okazjonalne wkręcanie się, że jej syn pewnie nie będzie miał życia) tak tego absolutnie nie. W tym jednym aspekcie, matka zachowywała się tak głupio jak ojciec, od którego jednak powinna być mądrzejsza.
– Myślę, że pewnie sama będzie naciskać, abyśmy kilka wzięli – powiedział do siostry jeszcze przez chwilę przyglądając się kwiatom, wyrywając się z nieprzyjemnych myśli.
Gdy czarownica objęła Basiliusa, ten zmarszczył brwi, mając wrażenie, że czuje... Nie. Musiało mu się coś wydawać. Przecież nie... Na pewno nie.
Nie mógł się jednak powstrzymać, by nie uśmiechnąć się nieco, widząc jak matka spojrzała krzywo na strój siostry. Niesamowite, jak Electra była jedyną z ich dwójki, która odziedziczyła chęć do zabawy ze stylem po kobiecie, a ta jednocześnie była z tego dumna, jak i kręciła nosem, na nowe kreacje córki.
– Tak. Był całkiem spory wybór rzeczy. Kupiliśmy też świecę, o którą prosiłaś – powiedział dla odwrócenia uwagi. Czarownica obdarowała go bladym uśmiechem, ponownie przyglądając mu się uważnie, a on uznał, że naprawdę dobrze wyszło, że po powrocie z kiermaszu położył się na trochę, bo chyba nie wyglądał na tyle źle, by matka zaczęła się martwić.
W przedsionku zapach się jedynie nasilił, co tylko potwierdziły słowa Electry. Basilius westchnął cicho. Nagle jakoś zaczęła boleć go głowa. Nie. Po prostu nie. Przecież to musiał być jakiś niesmieszny żart, bo naprawdę nie miał ochoty konfrtontować swojej dorosłej matki w tej sprawie.
– Tak. Czuję. – mruknął ściskając palcami mostek nosa, brzmiąc przy tym na nieco bardziej zmęczonego, niż jeszcze chwilę wcześniej. Próbował na szybko wymyślić, jak delikatnie powiedzieć matce, by uważała z takimi zabawami przy jej chorobie, tak by jednocześnie uniknąć zażenowania ich całej trójki. A może kobieta miała to gdzieś, skoro najwyraźniej specyficzny zapach jej nie przeszkadzał?
– Chcecie ciastka do herbaty? – zawołała z kuchni Elise. – Nasza skrzatka zrobiła pyszne babeczki cytrynowe. Ah, właśnie Electro, kochanie, niemal bym zapomniała. Mam pewną znajomą w sabacie, która ma syna w twoim wieku. Niedawno się tutaj przyprowadzili z Nowej Zelandii. Podobno lubi piec. Miły chłopiec. Nie chciałabyś się może z nim zapoznać? Na pewno wam obojgu przydałoby się pożądne towarzystwo.