24.08.2024, 22:12 ✶
— Brzmi jak Polana Ognisk — wymamrotał pod nosem, próbując naprędce zestawić informacje otrzymane od Atreusa ze swoją dotychczasową wiedzą.
Śmierciożercy wybrali miejsce nasycone historią, magią, a przede wszystkim energią żywych ludzi bawiących się podczas obchodów. A to już był całkiem mocny ładunek energetyczny. Nic dziwnego, że w połączeniu z innymi czynnikami Czarny Pan zdołał uchylić przejście do Limbo. Czy tymi samymi wytycznymi kierowała się Isobell? A może chodziło w tym wszystkim o coś jeszcze?
— Ja jeszcze nigdy nie... — zaczął niemrawo Sebastian, gdy Brenna nawiązała do możliwej roli strzaskanego ołtarza w całej sprawie.
Nie dokończył jednak myśli, postanawiając nie marnować już czasu. Koniec końców nie wniosłoby to nic nowego do ich dywagacji na temat pochodzenia duchów. Słyszał o przypadkach, gdy duch próbował ukrywać się w starych dworach i ruinach, zamiast odpędzać obcych. Miał też do czynienia z duchem na wykopaliskach Cathala Shafiqa, który ponoć utknął w swego rodzaju pętli czasu. Oba przypadki dotyczyły jednak nawiedzeń konkretnych miejsc; incydentów, gdzie duch obrał sobie daną lokację za swój nowy dom. Stonehenge było inne.
A sugestia odnośnie do zaklęcia parunastu duchów w kamieniu wcale go nie pocieszała. Przepełnione uprzedzeniami przewidywania zdążyły się już jednak zalęgnąć z tyłu jego głowy. Co, jeśli uwiązanie duchów w tego typu strukturze jednak było możliwe? Czy to dlatego Stonehenge zostało wybrane na święte miejsce? Bo przed laty udało się spętać w tym miejscu całą grupę... Kapłanów? Potężnych czarodziejów? Pokręcił głową. Jeśli faktycznie tak było, to nie dziwił się, że byli tacy wściekli, jednak nie przekonywało go to do tego, aby poddać się ich woli.
Zaczną od kamiennego ołtarza, a co będzie następne? Prośba o relokację na klasyczny cmentarz? A może opętanie? Zaczął gwałtowniej kręcić głową, odpychając od siebie te przemyślenia. O nie, nie miał zamiaru do tego dopuścić. Jeśli te dusze pragnęły łaski, jaką dawało przejście na drugą stronę, to osobiście odprawi je do Limbo podczas Samhain. W asyście kilku egzorcystów i przywoływaczy, co by przypadkiem żaden się nie wymknął.
— Ogłuszcie go, a dopiero potem zwiążcie — poradził, truchtając od jednego menhiru do drugiego, kształtując kolejne ogniki.
Splecione czary formowały się w kule białej energii, które po chwili wypuszczały z siebie tryskające w górę na jakieś dwadzieścia centymetrów błękitne płomienie*. Sebastian poklepał się po kieszeniach, aż w końcu wyjął z jednej z nich puzderko wielkości paczki zapałek. Przyjrzał mu się z nietęgą miną. Nienawidził takich sytuacji. Lubował się w trzymaniu się protokołów, jednak nie spodziewał się, że wizytacja Stonehenge zmieni się w zbiorowy egzorcyzm. Gdyby to zależało od niego, to przytargałby ze sobą całą torbę pojemników różnej wielkości, ale tutaj... Po prostu dużo ryzykował.
Zbliżył się do ołtarza z zamiarem umieszczenia na nim naczynia na duchy, jednak w ostatniej chwili cofnął dłoń, zerkając w stronę duchów i zamiast tego usiadł ze skrzyżowanymi nogami niecałe półtora metra przed ołtarzem w taki sposób, że był twarzą zwrócony w stronę duchów, które... Cóż, zdawały się testować możliwości bariery wzniesionej przez Atreusa. Sebastian ułożył puzderko przed sobą i wbił spojrzenie w dusze igrające z magicznymi tarczami. Wpatrywał się w nie przez dłuższą chwilę, aż wziął głęboki oddech i zamknął oczy.
Na początku była ciemność, a potem... A potem Macmillan wyobraził sobie samego siebie, siedzącego przed puzderkiem z dłońmi złożonymi na kolanach. Dotychczasowe modlitwy do Matki musiały mu wystarczyć, bo po prostu nie miał już czasu wznosić kolejnych modłów i prosić o udzielenie wsparcia. Skupił się na swoich umiejętnościach, próbując zwizualizować sobie nitki biegnące od puzderka w stronę duchów. Kształtował w myślach ich kształt, stopień naciągnięcia, rozmyślając nad tym, z jaką łatwością mogły opleść duchy, aby w odpowiednim momencie zmienić się w łańcuchy. Oplatałyby duchy, uniemożliwiając im ucieczkę, aż zaczęły ciągnąć je do ich tymczasowego więzienia. Jeden po drugim, jeden po drugim, dopóki Stonehenge nie zostanie oczyszczone.
* - nie rzucam na nie kośćmi, bo mają efekt czysto estetyczny/dekoracyjny, więc to raczej przypadek typu rzucanie na Lumos Xd, Chyba że to jednak za dużo, biorąc pod uwagę okoliczności, to Brenna może rzucić kością w offtopie jako nasza prowadząca, jak dobrze płoną XD
Śmierciożercy wybrali miejsce nasycone historią, magią, a przede wszystkim energią żywych ludzi bawiących się podczas obchodów. A to już był całkiem mocny ładunek energetyczny. Nic dziwnego, że w połączeniu z innymi czynnikami Czarny Pan zdołał uchylić przejście do Limbo. Czy tymi samymi wytycznymi kierowała się Isobell? A może chodziło w tym wszystkim o coś jeszcze?
— Ja jeszcze nigdy nie... — zaczął niemrawo Sebastian, gdy Brenna nawiązała do możliwej roli strzaskanego ołtarza w całej sprawie.
Nie dokończył jednak myśli, postanawiając nie marnować już czasu. Koniec końców nie wniosłoby to nic nowego do ich dywagacji na temat pochodzenia duchów. Słyszał o przypadkach, gdy duch próbował ukrywać się w starych dworach i ruinach, zamiast odpędzać obcych. Miał też do czynienia z duchem na wykopaliskach Cathala Shafiqa, który ponoć utknął w swego rodzaju pętli czasu. Oba przypadki dotyczyły jednak nawiedzeń konkretnych miejsc; incydentów, gdzie duch obrał sobie daną lokację za swój nowy dom. Stonehenge było inne.
A sugestia odnośnie do zaklęcia parunastu duchów w kamieniu wcale go nie pocieszała. Przepełnione uprzedzeniami przewidywania zdążyły się już jednak zalęgnąć z tyłu jego głowy. Co, jeśli uwiązanie duchów w tego typu strukturze jednak było możliwe? Czy to dlatego Stonehenge zostało wybrane na święte miejsce? Bo przed laty udało się spętać w tym miejscu całą grupę... Kapłanów? Potężnych czarodziejów? Pokręcił głową. Jeśli faktycznie tak było, to nie dziwił się, że byli tacy wściekli, jednak nie przekonywało go to do tego, aby poddać się ich woli.
Zaczną od kamiennego ołtarza, a co będzie następne? Prośba o relokację na klasyczny cmentarz? A może opętanie? Zaczął gwałtowniej kręcić głową, odpychając od siebie te przemyślenia. O nie, nie miał zamiaru do tego dopuścić. Jeśli te dusze pragnęły łaski, jaką dawało przejście na drugą stronę, to osobiście odprawi je do Limbo podczas Samhain. W asyście kilku egzorcystów i przywoływaczy, co by przypadkiem żaden się nie wymknął.
— Ogłuszcie go, a dopiero potem zwiążcie — poradził, truchtając od jednego menhiru do drugiego, kształtując kolejne ogniki.
Splecione czary formowały się w kule białej energii, które po chwili wypuszczały z siebie tryskające w górę na jakieś dwadzieścia centymetrów błękitne płomienie*. Sebastian poklepał się po kieszeniach, aż w końcu wyjął z jednej z nich puzderko wielkości paczki zapałek. Przyjrzał mu się z nietęgą miną. Nienawidził takich sytuacji. Lubował się w trzymaniu się protokołów, jednak nie spodziewał się, że wizytacja Stonehenge zmieni się w zbiorowy egzorcyzm. Gdyby to zależało od niego, to przytargałby ze sobą całą torbę pojemników różnej wielkości, ale tutaj... Po prostu dużo ryzykował.
Zbliżył się do ołtarza z zamiarem umieszczenia na nim naczynia na duchy, jednak w ostatniej chwili cofnął dłoń, zerkając w stronę duchów i zamiast tego usiadł ze skrzyżowanymi nogami niecałe półtora metra przed ołtarzem w taki sposób, że był twarzą zwrócony w stronę duchów, które... Cóż, zdawały się testować możliwości bariery wzniesionej przez Atreusa. Sebastian ułożył puzderko przed sobą i wbił spojrzenie w dusze igrające z magicznymi tarczami. Wpatrywał się w nie przez dłuższą chwilę, aż wziął głęboki oddech i zamknął oczy.
Na początku była ciemność, a potem... A potem Macmillan wyobraził sobie samego siebie, siedzącego przed puzderkiem z dłońmi złożonymi na kolanach. Dotychczasowe modlitwy do Matki musiały mu wystarczyć, bo po prostu nie miał już czasu wznosić kolejnych modłów i prosić o udzielenie wsparcia. Skupił się na swoich umiejętnościach, próbując zwizualizować sobie nitki biegnące od puzderka w stronę duchów. Kształtował w myślach ich kształt, stopień naciągnięcia, rozmyślając nad tym, z jaką łatwością mogły opleść duchy, aby w odpowiednim momencie zmienić się w łańcuchy. Oplatałyby duchy, uniemożliwiając im ucieczkę, aż zaczęły ciągnąć je do ich tymczasowego więzienia. Jeden po drugim, jeden po drugim, dopóki Stonehenge nie zostanie oczyszczone.
* - nie rzucam na nie kośćmi, bo mają efekt czysto estetyczny/dekoracyjny, więc to raczej przypadek typu rzucanie na Lumos Xd, Chyba że to jednak za dużo, biorąc pod uwagę okoliczności, to Brenna może rzucić kością w offtopie jako nasza prowadząca, jak dobrze płoną XD
(Charyzma) Grupowy egzorcyzm x2
Rzut PO 1d100 - 48
Sukces!
Sukces!
Rzut PO 1d100 - 68
Sukces!
Sukces!