25.08.2024, 18:34 ✶
Egzorcysta dosyć szybko wrócił do swoich towarzyszy, po zrewidowaniu etyki pracy swoich znajomych z biura. Wprawdzie wolałby im pomóc osobiście, jednak dalej brakowało mu sił i poruszał się wyjątkowo powoli i ociężale. Eh, kiedy już wróci do siebie, to będzie musiał wstawić sobie dzbanek wody na herbatę i zagryźć ciepły napój tabliczką czekolady. Po takim wysiłku zdecydowanie zasłużył na mały epizod gnuśności.
— Mhmm, zostanie pożyczony na wieczne nieoddanie — mruknął pod nosem, uderzając czubkiem buta o grudkę ziemi, żłobiąc w niej coraz większe wgłębienie. Jednocześnie zerkał z zaciekawieniem do dziury, przyglądając się pozostałościom po umieszczonym w dziurze kamieniu. — Nacieszcie oczy, póki możecie. Obawiam się, że to ostatni raz, kiedy widzimy ten kamień.
Sebastian westchnął przeciągle, przyklękując niezgrabnie. Czy którekolwiek z nich naprawdę łudziło się, że Departament Tajemnic udostępni swój nowy nabytek, kiedy już wyląduje w ich zbiorach? Pani Evelyn mogła próbować mamić go pogadankami o tym, że nie każdy czarodziej powinien mieć dostęp do określonych miejsc i informacji, a jednak Niewymowni zgarniali wszystko, co im wpadało w ręce, zasłaniając się tajnością swoich działań. Uniósł czoło, żeby zerknąć na Atreusa i Brennę.
— W skali od 1 do 10, jak bardzo wierzycie w to, że nasi nowi koledzy podzielą się jakimikolwiek informacjami na temat tego kamienia? Jego połączenia z ołtarzem? Duchami? Polaną Ognisk? — spytał lekkim tonem, jakby po głowie wcale nie chodziły mu teraz pomysły, które Niewymowni uznaliby za wybitnie złe i nieodpowiedzialne. — Można przekierować te szczątki do biura, które jest bardziej hmm otwarte na współpracę. Albo zawiadomić organy, które faktycznie zajmują się przechowywaniem takich antyków.
Chociaż doszły go słuchy o kradzieży kamienia z domu Shafiqów, tak w tym momencie niekoniecznie połączył jeszcze wszystkie plotki. Myślał jednak o Zimnych. O kulejącej reputacji kowenu i o tym, jak niechętnie Departament Tajemnic podawał pomocną dłoń innym wydziałom Ministerstwa Magii. Może nie był fanem brawury, jaką wyróżniali się przedstawiciele sił bezpieczeństwa, jednak wiedział, że po pannie Longbottom może spodziewać się większej otwartości niż po Houcourt. Potwierdzał to, chociażby incydent z kryształową czaszkę.
Artefakt mógłby zostać zabezpieczony w magazynie na dowody rzeczowy. Bądź co bądź, wszystko, co było związane z działaniami Isobell, powinno trafiać do repozytoriów Brygady Uderzeniowej, czyż nie? Brenna mogłaby bardzo łatwo przekierować szczątki kamienia do swojego wydziału. Można by było też wezwać przedstawicieli muzeum i kogoś z kowenu, pomyślał przelotnie, jednak zaraz odsunął od siebie tę myśl. Taki układ śmierdział na kilometry. Departament Tajemnic, Departament Przestrzegania Prawa Czarodziejów, Departament Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami, muzeum Shafiqów i kowen Whitecroft kłócący się o to, kto ma większe prawa do znaleziska.
— Mhmm, zostanie pożyczony na wieczne nieoddanie — mruknął pod nosem, uderzając czubkiem buta o grudkę ziemi, żłobiąc w niej coraz większe wgłębienie. Jednocześnie zerkał z zaciekawieniem do dziury, przyglądając się pozostałościom po umieszczonym w dziurze kamieniu. — Nacieszcie oczy, póki możecie. Obawiam się, że to ostatni raz, kiedy widzimy ten kamień.
Sebastian westchnął przeciągle, przyklękując niezgrabnie. Czy którekolwiek z nich naprawdę łudziło się, że Departament Tajemnic udostępni swój nowy nabytek, kiedy już wyląduje w ich zbiorach? Pani Evelyn mogła próbować mamić go pogadankami o tym, że nie każdy czarodziej powinien mieć dostęp do określonych miejsc i informacji, a jednak Niewymowni zgarniali wszystko, co im wpadało w ręce, zasłaniając się tajnością swoich działań. Uniósł czoło, żeby zerknąć na Atreusa i Brennę.
— W skali od 1 do 10, jak bardzo wierzycie w to, że nasi nowi koledzy podzielą się jakimikolwiek informacjami na temat tego kamienia? Jego połączenia z ołtarzem? Duchami? Polaną Ognisk? — spytał lekkim tonem, jakby po głowie wcale nie chodziły mu teraz pomysły, które Niewymowni uznaliby za wybitnie złe i nieodpowiedzialne. — Można przekierować te szczątki do biura, które jest bardziej hmm otwarte na współpracę. Albo zawiadomić organy, które faktycznie zajmują się przechowywaniem takich antyków.
Chociaż doszły go słuchy o kradzieży kamienia z domu Shafiqów, tak w tym momencie niekoniecznie połączył jeszcze wszystkie plotki. Myślał jednak o Zimnych. O kulejącej reputacji kowenu i o tym, jak niechętnie Departament Tajemnic podawał pomocną dłoń innym wydziałom Ministerstwa Magii. Może nie był fanem brawury, jaką wyróżniali się przedstawiciele sił bezpieczeństwa, jednak wiedział, że po pannie Longbottom może spodziewać się większej otwartości niż po Houcourt. Potwierdzał to, chociażby incydent z kryształową czaszkę.
Artefakt mógłby zostać zabezpieczony w magazynie na dowody rzeczowy. Bądź co bądź, wszystko, co było związane z działaniami Isobell, powinno trafiać do repozytoriów Brygady Uderzeniowej, czyż nie? Brenna mogłaby bardzo łatwo przekierować szczątki kamienia do swojego wydziału. Można by było też wezwać przedstawicieli muzeum i kogoś z kowenu, pomyślał przelotnie, jednak zaraz odsunął od siebie tę myśl. Taki układ śmierdział na kilometry. Departament Tajemnic, Departament Przestrzegania Prawa Czarodziejów, Departament Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami, muzeum Shafiqów i kowen Whitecroft kłócący się o to, kto ma większe prawa do znaleziska.