[2.08.1972, świt] Komu należy się miecz?

Gdy miała jakieś dwadzieścia lat, została zaangażowana w sprawę czarodzieja, który mordował mugoli. Nie prowadziła jej, oczywiście, była wtedy za młoda, staż pracy miała za krótki, ale wuj potrzebował asysty widmowidza, a chociaż bardzo nie chciał wciągać w to bratanicy, ona i tak była gotowa tej pomocy udzielić. I zapadło jej w pamięć na zawsze wszystko, co wyczytała w aktach i zobaczyła w dymie. Morderca nie był śmierciożercą – nikt wtedy nie słyszał o śmierciożercach. Nie był nawet rasistą, sam miał jednego dziadka mugola. Zabijał mugoli, bo to było łatwe i bo morderstwa w ich świecie ciężko było Ministerstwu wykryć, póki sama zbrodnia nie została dokonana za pomocą czarnej magii.
Ten człowiek codziennie wstawał o tej samej porze, zakładał jedną z dziesięciu identycznych koszul, kupował bułki zawsze w tej samej piekarni i szedł do pracy, której nie zmienił od dwudziestu lat. A fragmenty ciał swoich ofiar trzymał w idealnie posprzątanej piwnicy, w słoikach, które stały równo, jak od linijki.
Brenna nie podejrzewała Rodolphusa o bycie mordercą ani nawet śmierciożercą – Lestrangowie byli konserwatystami, nie wątpiła, że ktoś tam nosi mroczny znak, ale nie miała powodów podejrzewać konkretnie jego, chyba dość durnie zakładała, że ktoś tak młody nie zdążyłby wejść w takie bagno – ale już miała dziwne wrażenie, że pewnie w imię dobra nauki mógłby pokroić ukradkiem czyiś mózg.
Nauczyła się, że ludzie bardzo uporządkowani i doskonale zdrowi na umyśle niekiedy też lubili patrzeć, jak świat płonie.
– Dziękuję panom za współpracę, zapraszam do Biura Brygady w celu dokonywania zgłoszeń kradzieży mieczy, banków i wszystkich innych przedmiotów. Dziś już kończę służbę, ale jutro mam nocny dyżur – wyrecytowała, na wzrok pełen nienawiści odpowiadając bardzo spokojnym spojrzeniem. – W ramach prywatnej rady w celu uniknięcia niesnasek w przyszłości, sugeruję przygotowanie wzorów umów wypożyczeni wytworów goblińskiego rzemiosła zamiast sprzedaży – dodała gładko, ale wiedziała przecież, że tego nie zrobią. Nikt nie zapłaci za wypożyczenie tyle, co za sprzedaż, oni zaś chcieli otrzymywać tyle pieniędzy, ile za umowę kupna i sprzedaży. A gobliny znały prawo i zwyczaje czarodziejów, doskonale wiedziały, że gdy sprzedają tiary i miecze, te do nich nie wrócą, zresztą większości wyrobów wytwarzanych dla czarodziei nie mogłyby używać – to różnica gabarytów.
Naprawdę nie umiała ich zrozumieć. Pomyślała o tym, po raz kolejny już, obserwując oddalające się gobliny.
– To byłaby bardzo krótka sprawa, bo z tego, co wiem, to bank nadal należy do goblinów i nie wiem, kto byłby gotowy bez nich schodzić do tych podziemi, więc do żadnej kradzieży nie doszło. To co, komu należy się miecz? – spytała, z odrobiną rozbawienia, odgarniając włosy, cisnące się do oczu i posyłając Rodolphusowi uśmiech. To nie była miła sytuacja, ale przynajmniej mieli ją z głowy, nikt nie ucierpiał, a ona nie musiała wracać do Biura. Pytanie zaś… było właściwie retoryczne, bo nie spodziewała się, że Lestrange mógłby osądzić, że powinny go dostać gobliny.