[Lato 1972] Święto Żniw - Kiermasz (Wątek główny)

Południowe stragany

Crow się nie zaśmiał. Nie raczył się też uśmiechnąć ani przy pierwszym użyciu tego żartu, ani przy drugim. Nie był zły, bo sam był jego twórcą, a raczej... był zły, właściwie to był wkurwiony, ale nie o bycie nazwanym psem, a o całą tę sytuację. Mówienie do tego człowieka słodkim głosikiem, a później żartowanie o nim w taki sposób. Jak jeżdżenie kredą po tablicy...

Paliło go w gardło i bardzo, ale to bardzo chciał wyrzygać z siebie kolejną niewybredną obelgę - skoro on miał zniszczony nastrój, to równie dobrze na piękne zakończenie dnia mógł rozjebać go wszystkim. I temu dzieciakowi, który najwyraźniej wpadł Laurentowi w oko i staremu dziadowi wiszącemu nad nim jak przyzwoitka i Laurentowi, który żył normalnie, zamiast traktować go jak gwiazdkę z nieba, a... on nie miał przy sobie nikogo innego, kto wypełniłby tę pustkę. Był niesamowicie uzależniony od innych ludzi, od ich ciepła, od ciepłych spojrzeń. Wkradał się do ich żyć i przyciągał ich do siebie, bo bez nich nie istniał. I było to teraz widać - Prewett chodził tutaj po tym cholernym jarmarku i zachowywał się jak lokalny polityk, a Crow nie potrafił nawet unieść w górę kącików ust, ani skinąć głową. Chuj z tym przedstawieniem. Zdawał sobie sprawę z tego, że normalnie wyglądał przez to groźnie - mało ludzi zadzierało z człowiekiem trzymającym nóż, nawet jeżeli milczał - tylko że teraz nie miał noża, trzymał wielki kosz z drzemiącym w nim kiciusiem i towarzyszył w zakupach księżniczce. Jego gburowatość nie była zastraszająca tylko odstręczająca.

Nie było mu miło poznać Charlesa. Właściwie, to bardzo szybko wpakował go w swoim sercu do grona osób, którym chętnie wcisnąłby te jego chujowe wyroby głęboko w dupę. Albo kazałby mu to zeżreć.

Nie, nie kazałby, dotarło do niego, kiedy po nie powiedzeniu Mulciberom ani słowa, oddalił się z Laurentem w głąb gęstniejącego tłumu. Znowu to robił. Zamiast przeżywać wszystko po trochu, on pożerał te wszystkie zdarzenia i związane z nimi emocje w całości i nie próbował ich przetrawić. Jeżeli się cieszył, to do przesady, jeżeli czuł się żałośnie - chciał od razu uciekać. Zazdrość, jako coś niesamowicie złożonego, odbiła się na nim tak mocno, że aż go zemdliło. Dopiero kiedy w tłumie zacisnął oczy i zakrył uszy dłońmi, dotarło do niego jak był przebodźcowany. Powinien po tym występie wrócić do Fantasmagorii i odpocząć, ale oczywiście, że tu został - leciał do tego chłopaka jak ćma do lampy. Czy to było najlepsze, kim mógł się stać? Spędził w ten sposób kilkanaście długich sekund, podczas których starał się oddychać i myśleć o czymkolwiek co mogło go uspokoić - ostatecznie udało mu się dojść do siebie, kiedy przywołał wspomnienie zanurzania się w bezkresnej, morskiej toni. Może i towarzystwo śmierci przerażało, ale wiązała się z tym cisza - to po nią sięgnął i próbował zaszczepić w swojej głowie mimo głośnych rozmów, stukotu obcasów i śpiewającej głośno wokalistki.

Oderwał dłonie od uszu i spojrzał na Prewetta. Jego wzrok wędrował od dołu, od butów, przez palce, na których doszukiwał się pierścionka, dopiero na końcu odważył się spojrzeć mu w oczy. Powiedzieć, o czym myślał przez tych kilkanaście sekund, odwagi już nie miał.