-Najważniejsze, żeby nie przestali ufać mi, bo mógłbym mieć wtedy w pracy nieciekawie - rzucił komentarzem bardziej do siebie, niż jako odpowiedź na zbyt radosne, jego zdaniem, stwierdzenie matki.
Gobliny, które musiały pracować z czarodziejem, któremu nie ufały, stawały się goblinami jeszcze bardziej zrzędliwymi, niż na co dzień, co mogłoby być szokiem nawet dla czarodziejów, którzy pracowali z nimi już od dłuższego czasu. Ciągłe patrzenie na ręce, krzywienie się na widok różdżki, która wciąż pozostawała poza zasięgiem goblinów, ciągłe mamrotanie pod długim nosem i podważanie umiejętności szczególnie młodszych pracowników. Gobliny były bardzo złośliwe, ale skrupulatne, to trzeba było im przyznać. I kiedy zdarzały się momentu, gdy nie były złośliwe, potrafiły mówić bardzo mądrze i ciekawie. Ale tego już matce nie musiał mówić. Charlotte z całą pewnością i tak by się z nim nie zgodziła, a po co mieli dążyć do ewentualnej sprzeczki.
Ze swojego podobieństwa do ojca, nie tylko z wyglądu, Jasper był dumny, chociaż tej dumy starał się za bardzo nie uzewnętrzniać, ograniczając się jedynie do uśmiechu i krótkiego "dziękuję", gdy ktoś przy nim wspomni o tym na głos. Czasami w żartach mówił, że ten świat nie byłby w stanie przetrwać z wiernymi klonami Charlotte Kelly, więc jeśli Rita wdawał się w ich matkę, on, dla równowagi, powinien być podobny do ojca. Prawdą jednak było, że czasami żałował, że nie był trochę bardziej podobny do matki. Że może był czasami za miły, za dobry. W szkole zdarzało mu się być dla kogoś złośliwym, ale nie były to złośliwości, przez które ktoś mógłby się na niego obrazić, albo powiedzieć "Zdecydowanie wdał się w swoją matkę". Kiedyś ta jego "dobroć" z całą pewnością wpakuje go w kłopoty, z których już się nie wykaraska. Nie sam. Wciąż jednak mógł mieć nadzieję, że stanie się to później, niż prędzej.
-Jak musiałby wyglądać, żeby był bardziej okazały, niż ten z twojego ślubu? - spytał, unosząc brwi na widok tortu. Faktycznie, tort robił wrażenie, ale może było to spowodowane rozmiarem tortu. -Jestem ciekawy, czy i kiedy się zorientują, że nie jesteśmy gośćmi -powiedział na tyle cicho, by poza matką nikt nie mógł go usłyszeć.- Kojarzysz w ogóle tę parę?
Nawet nie zauważył, kiedy talerzyk z kawałkiem ciastka pojawił się na jego dłoni, ale narzekać ani zbyt długo nad tym rozmyślać nie miał zamiaru. Trochę go ta marakuja zniechęcała, ale po pierwszym, małym kęsie musiał przyznać, że ciasto nie było takie złe.
-Więc albo są obrzydliwie bogaci, albo sprzedali dla tego tortu tiarę po babci.