Kronikarze nie wszystko zapisywali, tak jak dzisiaj, pomijali się sprawy, które wydawały się być oczywiste. Wystarczyło też, by nie wszystkie zapiski się zachowały, to były przecież tysiące lat, a nie ledwie chwila… i tak było dobrze, że udawało się odkryć tak wiele, dla niektórych było to przecież całe życie spędzone na… poznawaniu życia dawnych ludów. Religii też, która była w zasadzie nieodłączną częścią, wokół której kręciła się codzienność ludzi chyba zawsze. Nawet teraz to sabaty wyznaczały pewien nomen omen cykl.
– Mógłbyś zostać bohaterem powiedzenia “palec Figga”, który byłby synonimem do pięty Achillesa – zmrużyła oczy w rozbawieniu, a potem już otwierała buzię, by powiedzieć, że owszem, tajemnica magimedyczna, ale Thomas zaczął na szybko wymyślać problem z wysypą i już nie wytrzymała. Roześmiała się w głos, a jej śmiech musiał odbić się echem od starożytnych ścian, aż zatkała sobie usta dłonią.
Uśmiechnęła się nieco enigmatycznie.
– Co do zasady masz rację – tak działała animagia, która wcale nie była prostą sztuką. Lecz zamykanie się na ramy zasad nie zawsze było dobrym pomysłem, bo ograniczało się sobie pole widzenia dość mocno. – Magia nie lubi jednak sztywnych ram i czasami to, co dla jednych niemożliwe, dla innych jest po prostu codziennością – nie wiedziała, jak inaczej wytłumaczyć mu, że jej rodzina od strony ojca przeniosła animagię na nieco inny poziom, że potrafili zmienić tylko część swojego ciała, albo że mogli zmienić się w dwa zwierzęta, a nie jedno… Transmutacja od zawsze była dla Guinevere bardzo prosta, a na tle uczniów ze szkoły zawsze się wybijała, tak jakby po prostu leżało to w jej naturze…
Tak jak w naturze kota było przyglądać się drugiej osobie nieruchomo, by zaraz zacząć lizać futerko pod swoją głową, tak jak teraz zrobiła to Ginny, zachowując się bardzo kocio. Po czym wyciągnęła przednie łapki do przodu i przeciągnęła się, by zacząć węszyć, a na końcu kichnąć. Na peany Thomasa zmrużyła złote oczy w zadowoleniu i wydała z siebie ciche miau, jakby w podziękowaniu za pochwalenie futerka, o które przecież tak dbała, i wibrysów, poruszających się z gracją.
Pozwoliła mu się pogapić tak jeszcze przez chwilę, nawet przemaszerowała się kawałek po tej części komnaty, która była już wyczyszczona, pamiętając żeby nie wychodzić za linię, nastawiła uszy, by lepiej słyszeć czy nie dzieje się tutaj nic nadzwyczajnego, i w końcu się odmieniła, trzymając w dłoni różdżkę.
– Pachnie tu jakąś stęchlizną – stwierdziła i aż się złapała pod boki. – To niby stary grobowiec, ale już jakiś czas ma dostęp do powietrza, prawda? No nic… mam nadzieję, że to tylko zaduch, a nie jakaś nieprzyjemna niespodzianka. Pokaż ten palec, już powinno być wszystko dobrze – zaraz porzuciła ten poważny ton i uśmiechnęła się, na nowo skupiając się na Figgu, i podeszła do niego i do swojej skrzynki, by się nad nimi nachylić.