31.08.2024, 12:05 ✶
Mona Rowle starała się uspokoić oddech, stojąc przed drzwiami i po raz kolejny poprawiając spinkę w swoich włosach. Naprawdę nie wiedziała, dlaczego się tak denerwuje. Właśnie miała udać się na przyjęcie świąteczne u profesora Slughorna, na które zaprosił ją Icarus… Icarus, który, tylko Rowena Ravenclaw mogłaby wiedzieć, dlaczego – zaprosił właśnie ją.
Myślała, zastanawiała się, analizowała wciąż jedno i to samo od wielu godzin, a nawet na myśl o towarzystwie jej przyjaciela, który dotąd był jej azylem od tego typu spraw, nie mogła pozbyć się ciążących nad niej, niczym kat nad skazanym, myśli. Sytuacja przerosła ją już dawno temu, a ona odwlekała stale nieuniknione, wiedząc, że topór i tak prędzej czy później zawiśnie niebezpiecznie nisko nad karkiem. Kwestią czasu było to, kiedy ustosunkuje się względem Icarusa Prewetta – chłopaka, który do tego dnia pozostawał dla niej zagadką.
Mona znieruchomiała. Źle, pomyślała. Tak, zdecydowanie kwestią czasu było, kiedy ustosunkuje się względem własnych uczuć wobec niego.
Spojrzała na zegarek na jej nadgarstku, a migotający wyświetlacz uświadomił ją, jak późna była pora. A jednak, myśl o tym przyjęciu sprawiała, że miała ochotę przemieścić się gdzieś daleko — najlepiej do rezerwatu smoków w Walii, gdzie mogłaby zająć się czymś ciekawszym niż rozmowy o eliksirach i polityce czarodziejskiej. Bogowie, co jeśli Icarus zacznie znowu wytykać jej wiarę w ludzi-smoków z czasów rzymskich?
Przestąpiła z nogi na nogę, przypominając sobie, dlaczego właściwie się zgodziła. Mona zapadłaby się pod ziemię, gdyby Icarus jakimś sposobem dowiedział się, że tego dnia przez dłuższy czas stała bezradnie przed swoją skrzynią. Nigdy nie była dobra w wybieraniu strojów na tego typu przyjęcia (czyli jakich?), a teraz, kiedy miała pojawić się u jego boku (jako kto?), wydawało jej się to jeszcze trudniejsze. Przeglądała swoje rzeczy, zastanawiając się, czy w ogóle posiada coś odpowiedniego. Ostatecznie zdecydowała się na prostą, ciemnozieloną suknię — nie była zbyt krzykliwa, co jej odpowiadało, ale miała coś, co nadawało jej charakteru: delikatne hafty smoków na mankietach i przy dekolcie. To był jej mały kompromis między tym, co od niej oczekiwano jej zdaniem, a tym, co naprawdę kochała.
Bo to przecież tylko Icarus, pomyślała z niechęcią do samej siebie. Prewett zawsze potrafił namówić ją na rzeczy, których normalnie by nie zrobiła. A jednak teraz czuła coś więcej niż tylko irytację na myśl o przyjęciu. Było tam coś, co ją ekscytowało — spojrzenie ciepłych brązowych oczu, może uśmiech? Jego kolejny wykład o prawie rzymskim? Ostatnia myśl sprawiła, że poczuła się dziwnie nieswojo.
Kiedy dotarła na miejsce, dostrzegła go, jak stał, poprawiając włosy. Rozejrzała się i ujrzała innych uczniów, którzy raz za razem wypełniali salę przed nimi. Nie spóźniła się więc! Zbliżyła się do Icarusa i zatrzymała na moment. Potem spojrzała na niego z lekko uniesioną brwią i powiedziała z półuśmiechem, nie mogąc powstrzymać się przed drobną zaczepką:
— Wiesz, Icarus, przy całym szacunku do twojego gustu, jeśli kiedykolwiek znowu zaprosisz mnie na coś takiego, to przysięgam, że następnym razem przyjdę w szacie do opieki nad smokami – mruknęła do niego, choć w jej tonie dało się usłyszeć ciepło. – Ale skoro już tu jestem, to przynajmniej mam towarzystwo, które nie próbuje mnie zabić płomieniami. Ale jeśli ktoś wspomni o eliksirach, zamierzam po prostu zniknąć przy pierwszej lepszej okazji. Czy ja chcę w ogóle wiedzieć, co mnie czeka w środku?
W jej oczach błyszczało coś więcej. Może ciekawość, może oczekiwanie na to, co przyniesie ten wieczór... Może coś, czego sama jeszcze nie potrafiła nazwać.
Myślała, zastanawiała się, analizowała wciąż jedno i to samo od wielu godzin, a nawet na myśl o towarzystwie jej przyjaciela, który dotąd był jej azylem od tego typu spraw, nie mogła pozbyć się ciążących nad niej, niczym kat nad skazanym, myśli. Sytuacja przerosła ją już dawno temu, a ona odwlekała stale nieuniknione, wiedząc, że topór i tak prędzej czy później zawiśnie niebezpiecznie nisko nad karkiem. Kwestią czasu było to, kiedy ustosunkuje się względem Icarusa Prewetta – chłopaka, który do tego dnia pozostawał dla niej zagadką.
Mona znieruchomiała. Źle, pomyślała. Tak, zdecydowanie kwestią czasu było, kiedy ustosunkuje się względem własnych uczuć wobec niego.
Spojrzała na zegarek na jej nadgarstku, a migotający wyświetlacz uświadomił ją, jak późna była pora. A jednak, myśl o tym przyjęciu sprawiała, że miała ochotę przemieścić się gdzieś daleko — najlepiej do rezerwatu smoków w Walii, gdzie mogłaby zająć się czymś ciekawszym niż rozmowy o eliksirach i polityce czarodziejskiej. Bogowie, co jeśli Icarus zacznie znowu wytykać jej wiarę w ludzi-smoków z czasów rzymskich?
Przestąpiła z nogi na nogę, przypominając sobie, dlaczego właściwie się zgodziła. Mona zapadłaby się pod ziemię, gdyby Icarus jakimś sposobem dowiedział się, że tego dnia przez dłuższy czas stała bezradnie przed swoją skrzynią. Nigdy nie była dobra w wybieraniu strojów na tego typu przyjęcia (czyli jakich?), a teraz, kiedy miała pojawić się u jego boku (jako kto?), wydawało jej się to jeszcze trudniejsze. Przeglądała swoje rzeczy, zastanawiając się, czy w ogóle posiada coś odpowiedniego. Ostatecznie zdecydowała się na prostą, ciemnozieloną suknię — nie była zbyt krzykliwa, co jej odpowiadało, ale miała coś, co nadawało jej charakteru: delikatne hafty smoków na mankietach i przy dekolcie. To był jej mały kompromis między tym, co od niej oczekiwano jej zdaniem, a tym, co naprawdę kochała.
Bo to przecież tylko Icarus, pomyślała z niechęcią do samej siebie. Prewett zawsze potrafił namówić ją na rzeczy, których normalnie by nie zrobiła. A jednak teraz czuła coś więcej niż tylko irytację na myśl o przyjęciu. Było tam coś, co ją ekscytowało — spojrzenie ciepłych brązowych oczu, może uśmiech? Jego kolejny wykład o prawie rzymskim? Ostatnia myśl sprawiła, że poczuła się dziwnie nieswojo.
Kiedy dotarła na miejsce, dostrzegła go, jak stał, poprawiając włosy. Rozejrzała się i ujrzała innych uczniów, którzy raz za razem wypełniali salę przed nimi. Nie spóźniła się więc! Zbliżyła się do Icarusa i zatrzymała na moment. Potem spojrzała na niego z lekko uniesioną brwią i powiedziała z półuśmiechem, nie mogąc powstrzymać się przed drobną zaczepką:
— Wiesz, Icarus, przy całym szacunku do twojego gustu, jeśli kiedykolwiek znowu zaprosisz mnie na coś takiego, to przysięgam, że następnym razem przyjdę w szacie do opieki nad smokami – mruknęła do niego, choć w jej tonie dało się usłyszeć ciepło. – Ale skoro już tu jestem, to przynajmniej mam towarzystwo, które nie próbuje mnie zabić płomieniami. Ale jeśli ktoś wspomni o eliksirach, zamierzam po prostu zniknąć przy pierwszej lepszej okazji. Czy ja chcę w ogóle wiedzieć, co mnie czeka w środku?
W jej oczach błyszczało coś więcej. Może ciekawość, może oczekiwanie na to, co przyniesie ten wieczór... Może coś, czego sama jeszcze nie potrafiła nazwać.