31.08.2024, 19:04 ✶
Basilius już chciał naciskać, by jednak brat dał sobie bardziej pomóc, ale w ostatnim momencie się powstrzymał, nie chcąc w tej właśnie chwili dokopywać mu bardziej, sugerując że nie uważał, aby młodszy z Prewettów poradził sobie z tym wszystkim sam.
Skinął więc po prostu głową i zdjął rękę z ramienia drugiego czarodzieja.
– Po prostu wiedz, że zawsze możesz się do mnie z tym zwrócić, dobrze?– powiedział, próbując zabrzmieć jak najpoważniej i normalniej, co było o tyle trudne, że jego głos dalej brzmiał nieco dziwnie przez ten przeklęty nos. Naprawdę. Jak można było drzeć się przed cudzym domem, a potem zaatakować dwie osoby przez cholerne akwedukty?
Przymknął na chwilę oczy i oparł się o ścianę, zastanawiając się, czy głowa zaczyna go boleć przez uraz nosa, stres, zmęczenie, czy wszystko po trochu. Zaraz będą musieli ogarnąć jakoś Icarusa. Chyba najlepiej będzie jeśli "pobiegnie" po Florence, jako że był w lepszym stanie z ich dwójki, a przez nos i zmęczenie nie czuł się na tyle dobrze, by samodzielnie składać żebra. Kuzynka szczęśliwie mieszkała tuż obok, więc nie będzie problemu. Może nawet uda im się zdążyć przed powrotem Electry do domu, bo chociaż Basilius nie miał pojęcia gdzie była ich młodsza siostra, tak wolał by jej pierwszym widokiem po powrocie z imprezy, nie była dwójka pokiereszowanych przez wariatkę od akweduktów starszych braci i już w sumie miał to powiedzieć na głos, gdy Icarus odezwał się pierwszy. Basilius wpatrywał się w niego przez chwilę w milczeniu, po czym pokręcił głową i objął go ostrożnie ramieniem, tak by przypadkiem jeszcze bardziej go nie uszkodzić.
– Daj spokój. Myślałem, że już dawno ustaliliśmy, że będziemy cię z Ellie słuchać nawet jak gadasz trzecią godzinę o Rzymie. Mówię na poważnie. Możesz mi powiedzieć zawsze wszystko. Nie jesteś sam.
Cerber w tym czasie chyba nie do końca wyczuł powagę sytuacji, bo nagle wybiegł do salonu, tylko po to, by wrócić z niego z piłką, która od razu położył na kolanach Icarusa, wbijając w niego wyczekujące spojrzenie.
Skinął więc po prostu głową i zdjął rękę z ramienia drugiego czarodzieja.
– Po prostu wiedz, że zawsze możesz się do mnie z tym zwrócić, dobrze?– powiedział, próbując zabrzmieć jak najpoważniej i normalniej, co było o tyle trudne, że jego głos dalej brzmiał nieco dziwnie przez ten przeklęty nos. Naprawdę. Jak można było drzeć się przed cudzym domem, a potem zaatakować dwie osoby przez cholerne akwedukty?
Przymknął na chwilę oczy i oparł się o ścianę, zastanawiając się, czy głowa zaczyna go boleć przez uraz nosa, stres, zmęczenie, czy wszystko po trochu. Zaraz będą musieli ogarnąć jakoś Icarusa. Chyba najlepiej będzie jeśli "pobiegnie" po Florence, jako że był w lepszym stanie z ich dwójki, a przez nos i zmęczenie nie czuł się na tyle dobrze, by samodzielnie składać żebra. Kuzynka szczęśliwie mieszkała tuż obok, więc nie będzie problemu. Może nawet uda im się zdążyć przed powrotem Electry do domu, bo chociaż Basilius nie miał pojęcia gdzie była ich młodsza siostra, tak wolał by jej pierwszym widokiem po powrocie z imprezy, nie była dwójka pokiereszowanych przez wariatkę od akweduktów starszych braci i już w sumie miał to powiedzieć na głos, gdy Icarus odezwał się pierwszy. Basilius wpatrywał się w niego przez chwilę w milczeniu, po czym pokręcił głową i objął go ostrożnie ramieniem, tak by przypadkiem jeszcze bardziej go nie uszkodzić.
– Daj spokój. Myślałem, że już dawno ustaliliśmy, że będziemy cię z Ellie słuchać nawet jak gadasz trzecią godzinę o Rzymie. Mówię na poważnie. Możesz mi powiedzieć zawsze wszystko. Nie jesteś sam.
Cerber w tym czasie chyba nie do końca wyczuł powagę sytuacji, bo nagle wybiegł do salonu, tylko po to, by wrócić z niego z piłką, która od razu położył na kolanach Icarusa, wbijając w niego wyczekujące spojrzenie.