31.08.2024, 20:23 ✶
Ożywiła się na wzmiance o abraksanach, a jej umysł powędrował do tego, czego ostatnio nauczyła się o tych stworzeniach. Ledwo te słowa miały opuścić jej usta, poczuła, jak ogarnia ją lekkie zażenowanie. Znowu to robię, pomyślała, czując, jak rumieniec próbuje wpełznąć na jej policzki. Jakby nie mogła powiedzieć czegoś normalnego, choć raz nie nawiązując do żadnych przeklętych stworzeń, którymi obsesyjnie się interesowała.
Mogła tylko mieć nadzieję, że Icarus nie będzie miał jej serdecznie dość. Dlaczego akurat tego wieczoru zaczęła się martwić tym, że jej gadanie mogłoby mu przeszkadzać? Zwłaszcza kiedy Mona potrafiła cały czas nawijać o latających gadach? Nie żeby wcześniej odniosła takie wrażenie, że go to nudziło, a wręcz przeciwnie — uwielbiała czuć tę znajomą swobodę, kiedy była w jego towarzystwie. A to, że te momenty należały głównie do tych, kiedy któreś z nich mówiło o swoich jakże wąskich dziedzinach zainteresowań, było zupełnie inną kwestią.
Mona przez moment zatrzymała na nim wzrok dłużej niż zwykle, czując coś dziwnego – mieszaninę ciepła i niepewności. Czy Icarus Prewett zawsze wyglądał tak dobrze? Stał wyprostowany i pewny siebie, pewnie na takich przyjęciach musi się czuć, jak ryba w wodzie. Coś w nim było innego tego wieczoru. Jego ciemne oczy wydawały się głębsze, bardziej skupione, a uśmiech – choć lekki – dodawał mu pewności siebie, której wcześniej nie zauważała. Szata, choć widziała go w niej pierwszy raz, leżała na nim wyjątkowo dobrze. Poczuła dziwne zdziwienie, że zwraca na to uwagę. Przecież zawsze byli znajomymi, a jednak teraz, w tym półmroku lochów, Icarus wyglądał inaczej.
Pewniejszy siebie, spokojniejszy. Nagle jego obecność stała się bardziej wyrazista, jakby dostrzegała w nim coś, czego wcześniej nie chciała zauważyć. Czy Icarus zawsze się tak czesał? Ze swoimi czarnymi włosami, które sprawiały, że miała ochotę—
Odpowiedź wyrwała ją nagle, a do tego, kiedy chłopak zaoferował jej swoje ramię, poczuła jej policzki natychmiast pokrył ciemny róż, dający się we znaki piekielnym uczuciem gorąca.
— Nie znam bardziej dramatycznej osoby od ciebie, Icarusie — odpowiedziała, obejmując dłonią jego ramię, aby nie mógł ewentualnie zobaczyć tego, że się zarumieniła. Zrobiła to na tyle szybko, że ruch wydawał jej się zbyt gwałtowny, pozbawiony gracji czy też delikatności. Chociaż przez chwilę pomyślała o tym, że jego dżentelmeński gest raczej był miłym kontrastem do wyniosłości innych chłopaków, których zdążyła poznać w swoim życiu.
— Jeśli chodzi o profesora Slughorna, to dlaczego mam wrażenie, że i tak nie zauważyłby nawet, gdybyś zamiast o abraksanach mówił o jakichś kompletnie wymyślonych rzeczach, byleby brzmiało to dostatecznie ekscytująco?
Jej spojrzenie powędrowało na chwilę ku innym uczniom, których mogła jedynie kojarzyć z widzenia. Nagle wizja chwili pozostawiona samą na pastwę losu wśród obcych jej ludzi wydawała się koszmarna. Wywołało to u niej kurczowy zacisk dłoni na ramieniu Icarusa, dla upewnienia się, że była względnie bezpieczna.
Mogła tylko mieć nadzieję, że Icarus nie będzie miał jej serdecznie dość. Dlaczego akurat tego wieczoru zaczęła się martwić tym, że jej gadanie mogłoby mu przeszkadzać? Zwłaszcza kiedy Mona potrafiła cały czas nawijać o latających gadach? Nie żeby wcześniej odniosła takie wrażenie, że go to nudziło, a wręcz przeciwnie — uwielbiała czuć tę znajomą swobodę, kiedy była w jego towarzystwie. A to, że te momenty należały głównie do tych, kiedy któreś z nich mówiło o swoich jakże wąskich dziedzinach zainteresowań, było zupełnie inną kwestią.
Mona przez moment zatrzymała na nim wzrok dłużej niż zwykle, czując coś dziwnego – mieszaninę ciepła i niepewności. Czy Icarus Prewett zawsze wyglądał tak dobrze? Stał wyprostowany i pewny siebie, pewnie na takich przyjęciach musi się czuć, jak ryba w wodzie. Coś w nim było innego tego wieczoru. Jego ciemne oczy wydawały się głębsze, bardziej skupione, a uśmiech – choć lekki – dodawał mu pewności siebie, której wcześniej nie zauważała. Szata, choć widziała go w niej pierwszy raz, leżała na nim wyjątkowo dobrze. Poczuła dziwne zdziwienie, że zwraca na to uwagę. Przecież zawsze byli znajomymi, a jednak teraz, w tym półmroku lochów, Icarus wyglądał inaczej.
Pewniejszy siebie, spokojniejszy. Nagle jego obecność stała się bardziej wyrazista, jakby dostrzegała w nim coś, czego wcześniej nie chciała zauważyć. Czy Icarus zawsze się tak czesał? Ze swoimi czarnymi włosami, które sprawiały, że miała ochotę—
Odpowiedź wyrwała ją nagle, a do tego, kiedy chłopak zaoferował jej swoje ramię, poczuła jej policzki natychmiast pokrył ciemny róż, dający się we znaki piekielnym uczuciem gorąca.
— Nie znam bardziej dramatycznej osoby od ciebie, Icarusie — odpowiedziała, obejmując dłonią jego ramię, aby nie mógł ewentualnie zobaczyć tego, że się zarumieniła. Zrobiła to na tyle szybko, że ruch wydawał jej się zbyt gwałtowny, pozbawiony gracji czy też delikatności. Chociaż przez chwilę pomyślała o tym, że jego dżentelmeński gest raczej był miłym kontrastem do wyniosłości innych chłopaków, których zdążyła poznać w swoim życiu.
— Jeśli chodzi o profesora Slughorna, to dlaczego mam wrażenie, że i tak nie zauważyłby nawet, gdybyś zamiast o abraksanach mówił o jakichś kompletnie wymyślonych rzeczach, byleby brzmiało to dostatecznie ekscytująco?
Jej spojrzenie powędrowało na chwilę ku innym uczniom, których mogła jedynie kojarzyć z widzenia. Nagle wizja chwili pozostawiona samą na pastwę losu wśród obcych jej ludzi wydawała się koszmarna. Wywołało to u niej kurczowy zacisk dłoni na ramieniu Icarusa, dla upewnienia się, że była względnie bezpieczna.