31.08.2024, 23:32 ✶
Zachichotał przysłuchując się jej krótkiej przemowy na tem niesprawiedliwości grania niewinnych osób, które nie złamały żadnego punktu regulaminu.
- Chcesz potem zostać adwokatem? - zapytał może żartobliwie, ale zaraz dodał. - Bo gadane masz na pewno, niejednego byś przekonała swoją argumentacją - dobra tam może i nie był obiektywny, ale też nie kłamał, co jak co ale Thomas nie zwodził ludzi, zwłaszcza tych bliskich sobie.
- Obyś nigdy nie musiała - zgodził się z nią cicho. Czy żałował tego co się wtedy wydarzyło? Być może, czy gdyby cofnął czas to nie zrobiłby tego? Otóż zrobiłby, uderzał wówczas o samo dno, ale w pewien sposób to kształtowało to kim był. Czy całkowicie poradził sobie z tamtymi demonami? Nie, ale nie mógł przejmować się tym i obawiać się ich na każdym kroku bo zatoczył by koło, wystarczy, że wtedy popełnił ten błąd. Odetchnął przywołując na usta uśmiech, co w towarzystwie Brenny było nad wyraz łatwe, sam jej widok sprawiał, ze miał ochotę rozciągać usta w półkole skierowane do góry.
Zwykle nie prosił ludzi o uczestniczenie w procederze żartu, chyba, że wspólnie na niego wpadli, wolał jednak nie wpychać innych w kłopoty. Normalnie mówił tylko zaufanym osobom, gdzie powinni się zjawić o danym czasie, albo jakich miejsc unikać. aLe teraz? Kiedy niedługo miał opuścić Hogwart i coś cały czas go trapiło, nie mógł nie posłuchać tego dziwnego głosu w swojej głowie (skoro już nie namawiał go do skakania z wieży tylko do spędzenia z kimś czasu).
- Dobrze, ale chyba jest czysto - nie zamierzał się kłócić, Miałą rację, że lepiej było dwa razy sprawdzić i nie dać się złapać na próbie rzucenia zaklęcia na drzwi od biblioteki. Może i był koniec roku, ale utrata punktów czy szlaban w ostatnie miesiące roku nie było czymś wymarzony przez jakiegokolwiek normalnego ucznia. Thomas wiedział, że o tej porze nie będzie tłumów w tym miejscu. W wolne dni zamek nie tętnił tak życiem, za spóźnienie się do biblioteki nie groziło nic, w przeciwieństwie do spóźnienia się na zajęcia.
- I jak? - rzucił przyciszony głosem wyciągając różdżkę i chowając ją w rękawie. Odczekał, aż Brenna potwierdzi mu, że nikogo w okolicy nie ma. Zabrał się wówczas za rzucanie zaklęcia. Całe szczęście nie było zbyt skomplikowane, no i rzucał je już wcześniej, dlatego nie poszło długo z tym. Minęła chwila, a framuga drzwi błysnęła delikatnym światłem, jakby słońce odbiło się od niej. Zachichotał i po pędził w stronę młodej Longbottomówny. Łapiąc ją za rękę pociągnął w stronę, aby mogli skryć się za zakrętem korytarza i oczekiwać czy faktycznie zaklęcie zacznie zmieniać ludzi.
- Udało się - wydyszał po tym szybki sprincie próbując uspokoić oddech i teraz dopiero zdał sobie sprawę, że wciąż trzyma dłoń dziewczyny. Nie żeby mu to jakoś przeszkadzało, ale nie wyglądało to przecież dobrze, dlatego zabrał swoją rękę. Odwrócił spojrzenie i zerknął na Brennę bo właśnie uderzyło go przemyślenie. To wszystko co wokół niej czuł, jak się zachowywał, przecież to było tak jasne, ale nigdy do tej pory nie potrafił tego powiedzieć i określić. Zadrżał od samego odkrycia, bo chciał je powiedzieć na głos, a jednocześnie wiedział, że gdyby to powiedział to wszystko mógłby zniszczyć, przecież w tej chwili rzucałby na szalę całą ich znajomość. Głośno przełknął ślinę, w tym momencie cały ten dowcip przestał go interesować, a wewnątrz siebie toczył walkę o to czy nie powiedzieć o tym co właśnie odkrył.
- Chcesz potem zostać adwokatem? - zapytał może żartobliwie, ale zaraz dodał. - Bo gadane masz na pewno, niejednego byś przekonała swoją argumentacją - dobra tam może i nie był obiektywny, ale też nie kłamał, co jak co ale Thomas nie zwodził ludzi, zwłaszcza tych bliskich sobie.
- Obyś nigdy nie musiała - zgodził się z nią cicho. Czy żałował tego co się wtedy wydarzyło? Być może, czy gdyby cofnął czas to nie zrobiłby tego? Otóż zrobiłby, uderzał wówczas o samo dno, ale w pewien sposób to kształtowało to kim był. Czy całkowicie poradził sobie z tamtymi demonami? Nie, ale nie mógł przejmować się tym i obawiać się ich na każdym kroku bo zatoczył by koło, wystarczy, że wtedy popełnił ten błąd. Odetchnął przywołując na usta uśmiech, co w towarzystwie Brenny było nad wyraz łatwe, sam jej widok sprawiał, ze miał ochotę rozciągać usta w półkole skierowane do góry.
Zwykle nie prosił ludzi o uczestniczenie w procederze żartu, chyba, że wspólnie na niego wpadli, wolał jednak nie wpychać innych w kłopoty. Normalnie mówił tylko zaufanym osobom, gdzie powinni się zjawić o danym czasie, albo jakich miejsc unikać. aLe teraz? Kiedy niedługo miał opuścić Hogwart i coś cały czas go trapiło, nie mógł nie posłuchać tego dziwnego głosu w swojej głowie (skoro już nie namawiał go do skakania z wieży tylko do spędzenia z kimś czasu).
- Dobrze, ale chyba jest czysto - nie zamierzał się kłócić, Miałą rację, że lepiej było dwa razy sprawdzić i nie dać się złapać na próbie rzucenia zaklęcia na drzwi od biblioteki. Może i był koniec roku, ale utrata punktów czy szlaban w ostatnie miesiące roku nie było czymś wymarzony przez jakiegokolwiek normalnego ucznia. Thomas wiedział, że o tej porze nie będzie tłumów w tym miejscu. W wolne dni zamek nie tętnił tak życiem, za spóźnienie się do biblioteki nie groziło nic, w przeciwieństwie do spóźnienia się na zajęcia.
- I jak? - rzucił przyciszony głosem wyciągając różdżkę i chowając ją w rękawie. Odczekał, aż Brenna potwierdzi mu, że nikogo w okolicy nie ma. Zabrał się wówczas za rzucanie zaklęcia. Całe szczęście nie było zbyt skomplikowane, no i rzucał je już wcześniej, dlatego nie poszło długo z tym. Minęła chwila, a framuga drzwi błysnęła delikatnym światłem, jakby słońce odbiło się od niej. Zachichotał i po pędził w stronę młodej Longbottomówny. Łapiąc ją za rękę pociągnął w stronę, aby mogli skryć się za zakrętem korytarza i oczekiwać czy faktycznie zaklęcie zacznie zmieniać ludzi.
- Udało się - wydyszał po tym szybki sprincie próbując uspokoić oddech i teraz dopiero zdał sobie sprawę, że wciąż trzyma dłoń dziewczyny. Nie żeby mu to jakoś przeszkadzało, ale nie wyglądało to przecież dobrze, dlatego zabrał swoją rękę. Odwrócił spojrzenie i zerknął na Brennę bo właśnie uderzyło go przemyślenie. To wszystko co wokół niej czuł, jak się zachowywał, przecież to było tak jasne, ale nigdy do tej pory nie potrafił tego powiedzieć i określić. Zadrżał od samego odkrycia, bo chciał je powiedzieć na głos, a jednocześnie wiedział, że gdyby to powiedział to wszystko mógłby zniszczyć, przecież w tej chwili rzucałby na szalę całą ich znajomość. Głośno przełknął ślinę, w tym momencie cały ten dowcip przestał go interesować, a wewnątrz siebie toczył walkę o to czy nie powiedzieć o tym co właśnie odkrył.