01.09.2024, 14:59 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 18.09.2024, 13:06 przez Anthony Shafiq.)
Nie do końca się tego spodziewał, choć też do końca w ogólnej aurze wyjazdu i ferworze przyjazdu do muzeum nie miał jeszcze spetryfikowanych oczekiwań wobec tego, co też zobaczy na fotografii. Nie miał oczekiwań czy zawodem będzie jeśli język rzeczywiście będzie starożytny i niemożliwy do odcyfrowania, czy przeciwnie - tak jak teraz, całkiem współczesny, nawet jeśli bełkotliwy.
– To coś bardziej współczesnego niż starożytność – skrzywił się, bardziej na niechlujność znaków. Bardzo chciałby zobaczyć jaką techniką zostały wykonane, może nie należał do gałęzi archeologicznej swojej rodziny, ale ciężko było wykrzewić smykałkę poszukiwacza tajemnic z Shafiqa. – Ktoś użył ormiańskiego alfabetu, choć nie jestem pewien, czy nie był to tylko zbiór znaków, których sensu nie do końca rozumiał. Słowa, niektóre to nawet nie są słowa, nie układają się w zdania, czy jakąś konkretną myśl. Czysty bełkot. Może gdyby podmienić graficznie symbol na alfabet innego języka, wtedy to będzie miało sens? Co myślisz droga Guinevero? Mógłbym spróbować ocenić w którym języku jest to napisane tak na prawdę... Choć może wiadomość powinna być po arabsku, a nie dopasowana pod alfabet łaciński? – spróbował przejechać palcem od prawej do lewej, ale też mu się to nie układało. Ot klątwa wiedzy gdy znało się za dużo możliwości, dobrze, że byli tu we dwoje, łatwiej będzie odrzucić najmniej prawdopodobne opcje.
– Niemniej, myślę, że spróbujemy sprostać temu komunikatowi. – odpowiedział gospodarzowi z emfazą, nie zamierzając oddać mu zdjęcia. – Potrzebujemy papieru i pióra, aby rozpisać możliwe opcje. I kawałka stolika oraz krzeseł. I herbaty. – zarządził niezbędnik młodego szardzisty, a niechlujstwo wykonania napisu przyjemnie zostało przesłonięte ekscytacją z zagadki, która im się objawiła.
Jeszcze nim zasiedli do stolika, rzucił pytające spojrzenie w stronę Erika, okraszone zadowolonym z siebie uśmiechem. Patrz, nie władowałem się w żadną klątwę niedowiarku, nawet nie domagam się wpuszczenia do piwnicy. Jeszcze.
– Chcesz dołączyć? – zaproponował, choć raczej spodziewał się odmowy. Swoboda z jaką jeszcze przed chwilą rozmawiali w ambasadzie udzieliła mu się, zwielokrotniona pobudzonym do działania umysłem.
– To coś bardziej współczesnego niż starożytność – skrzywił się, bardziej na niechlujność znaków. Bardzo chciałby zobaczyć jaką techniką zostały wykonane, może nie należał do gałęzi archeologicznej swojej rodziny, ale ciężko było wykrzewić smykałkę poszukiwacza tajemnic z Shafiqa. – Ktoś użył ormiańskiego alfabetu, choć nie jestem pewien, czy nie był to tylko zbiór znaków, których sensu nie do końca rozumiał. Słowa, niektóre to nawet nie są słowa, nie układają się w zdania, czy jakąś konkretną myśl. Czysty bełkot. Może gdyby podmienić graficznie symbol na alfabet innego języka, wtedy to będzie miało sens? Co myślisz droga Guinevero? Mógłbym spróbować ocenić w którym języku jest to napisane tak na prawdę... Choć może wiadomość powinna być po arabsku, a nie dopasowana pod alfabet łaciński? – spróbował przejechać palcem od prawej do lewej, ale też mu się to nie układało. Ot klątwa wiedzy gdy znało się za dużo możliwości, dobrze, że byli tu we dwoje, łatwiej będzie odrzucić najmniej prawdopodobne opcje.
– Niemniej, myślę, że spróbujemy sprostać temu komunikatowi. – odpowiedział gospodarzowi z emfazą, nie zamierzając oddać mu zdjęcia. – Potrzebujemy papieru i pióra, aby rozpisać możliwe opcje. I kawałka stolika oraz krzeseł. I herbaty. – zarządził niezbędnik młodego szardzisty, a niechlujstwo wykonania napisu przyjemnie zostało przesłonięte ekscytacją z zagadki, która im się objawiła.
Jeszcze nim zasiedli do stolika, rzucił pytające spojrzenie w stronę Erika, okraszone zadowolonym z siebie uśmiechem. Patrz, nie władowałem się w żadną klątwę niedowiarku, nawet nie domagam się wpuszczenia do piwnicy. Jeszcze.
– Chcesz dołączyć? – zaproponował, choć raczej spodziewał się odmowy. Swoboda z jaką jeszcze przed chwilą rozmawiali w ambasadzie udzieliła mu się, zwielokrotniona pobudzonym do działania umysłem.
Percepcja II
Rzut N 1d100 - 66
Sukces!
Sukces!
Rzut N 1d100 - 68
Sukces!
Sukces!