01.09.2024, 23:45 ✶
Tylko pytanie o smoki (a raczej jej… dość wątpliwą ludzką odmianę?) było jak idealna iskra, która mogła wywołać w Monie tę konkretną reakcję. Jej obawy, wszystko, co zaprzątało jej myśli do tej pory, ulotniły się w jednej chwili, ustępując miejsca tej dziwnej pasji, której obowiązkiem wydawało się bronić. W mgnieniu oka wszystkie jej wcześniejsze wątpliwości – o to, jak wygląda, co Icarus inni o niej pomyślą – przestały mieć znaczenie.
Dragonborni.
Icarus Prewett sam wywołał wilka z lasu. To była jego wina.
Bo wtedy zaczął się małpi gaj.
— Dragonborni, Icarusie — prychnęła Mona, unosząc brwi. — I jestem absolutnie pewna, że profesor Slughorn o nich słyszał! Jak ja ich tam nazywałam? Pragnę ci przypomnieć, że za każdym razem używam sprawdzonego słownictwa, potwierdzonej i oficjalnej definicji, którą ty zdajesz się ignorować? Drakoni, czyli osoby, które posiadają umiejętności zmiennokształtne. A dragonborni, na których się powołujesz, mój drogi, dobrze wiesz, a może właśnie nie chcesz wiedzieć—! To zupełnie inna sprawa! Kiedyś istnieli i pomagali władać w czasach Cesarstwa Rzymskiego. Jak na kogoś, kto para się niesamowicie ogromną wiedzą na ten temat, zdajesz się być równie wielkim ignorantem? A może to kwestia tego, że bardzo starasz się nie dopuścić do siebie myśli, że mogę mieć rację? Bo Icarusie, kiedyś musisz mi ją przyznać! Dowody naukowe…
Liczne dowody naukowe, opierające się głównie na niszowych mugolskich magazynach, które znalazła w podejrzanym sklepie spożywczym. I to w takiej części miasta, na tyle szemranej, że żadna dobrze urodzona pannica z domu Rowle nigdy nie powinna się zapuszczać. Ale to nie miało znaczenia. Liczyła się pewność siebie, z jaką głosiła swoje teorie!
Mona wręcz miała ochotę warknąć. Co za uparty ignorant! Z pewnością Icarus będzie kiedyś powodem przez który eksploduje i zrówna mury Hogwartu z ziemią.
Jak on mógł tak beztrosko uśmiechać się, gdy ona próbowała udowodnić swoją rację? I jeszcze na dodatek ten jego uśmiech... Nie mogła oderwać od niego wzroku. Ten słodki, pewny siebie uśmiech, który – choć doprowadzał ją do szału – był jednocześnie powodem, dla którego miała ochotę wyrzucić całą swoją złość za okno.
Ale Icarus, z tym swoim niezmiennym spokojem i uśmiechem, zdawał się tylko czekać na jej reakcję, jakby to była jego ulubiona rozrywka. Doprowadzi mnie kiedyś do szału, ten mój przystojny drań, pomyślała, a jej serce biło w rytm gniewu. Jej drań? Przystojny?
W tamtej nawet nie starała się być cicho. Czy Mona Rowle czuła, że każda chwila spędzona z Icarusem sprawiała, że mniej obawiała się tego przyjęcia i sztywnych zasad? Czy wiedziała, że w jego towarzystwie te reguły zdawały się odrobinę mniej istotne?
Dragonborni.
Icarus Prewett sam wywołał wilka z lasu. To była jego wina.
Bo wtedy zaczął się małpi gaj.
— Dragonborni, Icarusie — prychnęła Mona, unosząc brwi. — I jestem absolutnie pewna, że profesor Slughorn o nich słyszał! Jak ja ich tam nazywałam? Pragnę ci przypomnieć, że za każdym razem używam sprawdzonego słownictwa, potwierdzonej i oficjalnej definicji, którą ty zdajesz się ignorować? Drakoni, czyli osoby, które posiadają umiejętności zmiennokształtne. A dragonborni, na których się powołujesz, mój drogi, dobrze wiesz, a może właśnie nie chcesz wiedzieć—! To zupełnie inna sprawa! Kiedyś istnieli i pomagali władać w czasach Cesarstwa Rzymskiego. Jak na kogoś, kto para się niesamowicie ogromną wiedzą na ten temat, zdajesz się być równie wielkim ignorantem? A może to kwestia tego, że bardzo starasz się nie dopuścić do siebie myśli, że mogę mieć rację? Bo Icarusie, kiedyś musisz mi ją przyznać! Dowody naukowe…
Liczne dowody naukowe, opierające się głównie na niszowych mugolskich magazynach, które znalazła w podejrzanym sklepie spożywczym. I to w takiej części miasta, na tyle szemranej, że żadna dobrze urodzona pannica z domu Rowle nigdy nie powinna się zapuszczać. Ale to nie miało znaczenia. Liczyła się pewność siebie, z jaką głosiła swoje teorie!
Mona wręcz miała ochotę warknąć. Co za uparty ignorant! Z pewnością Icarus będzie kiedyś powodem przez który eksploduje i zrówna mury Hogwartu z ziemią.
Jak on mógł tak beztrosko uśmiechać się, gdy ona próbowała udowodnić swoją rację? I jeszcze na dodatek ten jego uśmiech... Nie mogła oderwać od niego wzroku. Ten słodki, pewny siebie uśmiech, który – choć doprowadzał ją do szału – był jednocześnie powodem, dla którego miała ochotę wyrzucić całą swoją złość za okno.
Ale Icarus, z tym swoim niezmiennym spokojem i uśmiechem, zdawał się tylko czekać na jej reakcję, jakby to była jego ulubiona rozrywka. Doprowadzi mnie kiedyś do szału, ten mój przystojny drań, pomyślała, a jej serce biło w rytm gniewu. Jej drań? Przystojny?
W tamtej nawet nie starała się być cicho. Czy Mona Rowle czuła, że każda chwila spędzona z Icarusem sprawiała, że mniej obawiała się tego przyjęcia i sztywnych zasad? Czy wiedziała, że w jego towarzystwie te reguły zdawały się odrobinę mniej istotne?