02.09.2024, 11:09 ✶
Cathal nie miał szans zareagować na to, że Ginny wyrwała się do przodu – i jako kot była znacznie szybsza od niego, i on tak bardzo skupił się na obserwacji wnętrza grobowca, że przez chwilę był głuchy i ślepy na inne bodźce.
– Ginewra! – syknął więc ładnych parę sekund za późno, gdy ona była już w środku i rozglądała tam kocimy oczyma, tak dobrze widzącymi w ciemnościach. – Masz pojęcie, co z ciałem kota mogłoby zrobić jakieś ochronne zaklęcie?
Oczywiście, że miała. Jako kot nie mogłaby rzucić czaru ochronnego, uderzenie czy czar, który człowieka co najwyżej by powalił, ją mogłoby zabić… ale to nie mogło powstrzymać McGonagall, jeśli uważała, że sama najlepiej sprawdzi, czy jest bezpiecznie. Może miała rację, gdy wspominała kiedyś, że gdyby uczyła się w Hogwarcie, byłaby zapewne Gryfonką – były w niej obecne te wszystkie irytujące, gryfońskie cechy, jak biegnięcie do przodu bez czekania, a które sprawiały, że Cathal w szkole nigdy z Gryfonami się nie zadawał. Nie dlatego, że tak mu kazał honor Ślizgona, ale że wtedy wydawali się za głośni, zbyt energiczni, zbyt nierozważni i tak dalej, i tak dalej.
Stał przez moment, spoglądając na nią, na grobowiec, skupiony teraz jednak na innej myśli: czy gdyby w ogłoszeniach o pracę zaczął wpisywać klauzulkę Gryfonów nie zatrudniamy oskarżono by go o dyskryminację? Dopiero po dobrych kilkunastu sekundach otrząsnął się na tyle, aby wejść do środka i zabrać się do pracy.
On też spodziewał się wszystkiego, ale nie tego, że sarkofag będzie absolutnie pusty.
Przypatrywał się zawartości – pustce – bardzo uważnie.
– Trzeba by zrobić dodatkowe badania, bo ktoś mógł dokładnie usunąć je zaklęciem i wszystko oczyścić, ale wygląda na to, że zawsze był pusty. Żadnego śladu po kościach, prochach, materiałach.
Nie był medykiem – zdecydowanie jeśli szło na przykład o oglądanie starych kości, specjalistkami były raczej Guinevere czy Nell – ale pracował w branży dostatecznie długo, aby potrafił ocenić pewne podstawowe rzeczy. Na przykład, że w danym miejscu nie było żadnych śladów organicznych, przynajmniej na pierwszy rzut oka.
Przesunął spojrzeniem jasnych oczu po pozostałych sarkofagach, gdy McGonagall zaproponowała, aby sprawdzić i je. Pomysł może szalony, owszem, ale on nie chciał wychodzić stąd z niczym, a poza tym te kości od tych, które zwykle badali, odróżniało jedynie to, że były kilkaset lat młodsze. To co dla innych byłoby bezczeszczeniem grobu, dla niego było zaledwie częścią pracy, wykonywanej bez sentymentów.
– Masz rację. Przyjrzę się… – zaczął i urwał. Zmarszczył brwi. Jeszcze raz spojrzał na pobliskie sarkofagi, nienaturalnie długą chwilę pogrążony w zamyśleniu. – Na niektórych nie ma run wcale. Na innych są podstawowe. Pieczęć silniejsza była tylko tu. Nienaruszona. I… jest tam – powiedział, wskazując sarkofag po przeciwnej stronie, według napisu należący do jakiegoś Roberta Wintera, który według dat zmarł ponad sto lat temu. Nie zwrócił na to uwagi, póki nie zaproponowała sprawdzenie wszystkich wnęk, ale dlaczego ktoś starał się chronić coś, czego nie było? I dlaczego identyczna pieczęć spoczywała na dwóch wnękach – które „zapełniono” w odstępie niemal stu lat?
Shafiq zbliżył się do niej i znów przez chwilę zajmował łamaniem pieczęci i gdy ta pękła…
We wnęce nie było ciała.
Nie było tam w ogóle sarkofagu – zamiast tego kryło się tam niewielkie przejście, wiodące gdzieś w ciemność.
– Ktoś chyba zainspirował się Hogsmeade – mruknął, przypominając sobie przejścia, ciągnące się tam pod niektórymi starymi grobowcami – w większości wieki temu już zrabowane z tego, co czarodzieje chcieli zabrać do grobu.
– Ginewra! – syknął więc ładnych parę sekund za późno, gdy ona była już w środku i rozglądała tam kocimy oczyma, tak dobrze widzącymi w ciemnościach. – Masz pojęcie, co z ciałem kota mogłoby zrobić jakieś ochronne zaklęcie?
Oczywiście, że miała. Jako kot nie mogłaby rzucić czaru ochronnego, uderzenie czy czar, który człowieka co najwyżej by powalił, ją mogłoby zabić… ale to nie mogło powstrzymać McGonagall, jeśli uważała, że sama najlepiej sprawdzi, czy jest bezpiecznie. Może miała rację, gdy wspominała kiedyś, że gdyby uczyła się w Hogwarcie, byłaby zapewne Gryfonką – były w niej obecne te wszystkie irytujące, gryfońskie cechy, jak biegnięcie do przodu bez czekania, a które sprawiały, że Cathal w szkole nigdy z Gryfonami się nie zadawał. Nie dlatego, że tak mu kazał honor Ślizgona, ale że wtedy wydawali się za głośni, zbyt energiczni, zbyt nierozważni i tak dalej, i tak dalej.
Stał przez moment, spoglądając na nią, na grobowiec, skupiony teraz jednak na innej myśli: czy gdyby w ogłoszeniach o pracę zaczął wpisywać klauzulkę Gryfonów nie zatrudniamy oskarżono by go o dyskryminację? Dopiero po dobrych kilkunastu sekundach otrząsnął się na tyle, aby wejść do środka i zabrać się do pracy.
On też spodziewał się wszystkiego, ale nie tego, że sarkofag będzie absolutnie pusty.
Przypatrywał się zawartości – pustce – bardzo uważnie.
– Trzeba by zrobić dodatkowe badania, bo ktoś mógł dokładnie usunąć je zaklęciem i wszystko oczyścić, ale wygląda na to, że zawsze był pusty. Żadnego śladu po kościach, prochach, materiałach.
Nie był medykiem – zdecydowanie jeśli szło na przykład o oglądanie starych kości, specjalistkami były raczej Guinevere czy Nell – ale pracował w branży dostatecznie długo, aby potrafił ocenić pewne podstawowe rzeczy. Na przykład, że w danym miejscu nie było żadnych śladów organicznych, przynajmniej na pierwszy rzut oka.
Przesunął spojrzeniem jasnych oczu po pozostałych sarkofagach, gdy McGonagall zaproponowała, aby sprawdzić i je. Pomysł może szalony, owszem, ale on nie chciał wychodzić stąd z niczym, a poza tym te kości od tych, które zwykle badali, odróżniało jedynie to, że były kilkaset lat młodsze. To co dla innych byłoby bezczeszczeniem grobu, dla niego było zaledwie częścią pracy, wykonywanej bez sentymentów.
– Masz rację. Przyjrzę się… – zaczął i urwał. Zmarszczył brwi. Jeszcze raz spojrzał na pobliskie sarkofagi, nienaturalnie długą chwilę pogrążony w zamyśleniu. – Na niektórych nie ma run wcale. Na innych są podstawowe. Pieczęć silniejsza była tylko tu. Nienaruszona. I… jest tam – powiedział, wskazując sarkofag po przeciwnej stronie, według napisu należący do jakiegoś Roberta Wintera, który według dat zmarł ponad sto lat temu. Nie zwrócił na to uwagi, póki nie zaproponowała sprawdzenie wszystkich wnęk, ale dlaczego ktoś starał się chronić coś, czego nie było? I dlaczego identyczna pieczęć spoczywała na dwóch wnękach – które „zapełniono” w odstępie niemal stu lat?
Shafiq zbliżył się do niej i znów przez chwilę zajmował łamaniem pieczęci i gdy ta pękła…
We wnęce nie było ciała.
Nie było tam w ogóle sarkofagu – zamiast tego kryło się tam niewielkie przejście, wiodące gdzieś w ciemność.
– Ktoś chyba zainspirował się Hogsmeade – mruknął, przypominając sobie przejścia, ciągnące się tam pod niektórymi starymi grobowcami – w większości wieki temu już zrabowane z tego, co czarodzieje chcieli zabrać do grobu.