02.09.2024, 17:15 ✶
Trudno było to nazwać merytoryczną dyskusją, kiedy w grę wchodziły brednie wymyślone przez nie-czarodziei. Tymczasem Mona, zdawało się, nic sobie z tego nie robiła. Więc z mieszanką uporu i zawziętości odparła:
— Otóż to, Icarusie. Nie sądzisz, że ignorowanie faktów to właśnie największy grzech naukowca? A fakty są takie, że te stworzenia – dragonborni – rzeczywiście istnieli. Oczywiście, że żaden historyk nie potwierdzi ich istnienia, bo to byłby koniec całej ich kariery! Wiesz, mam nawet jedną pracę naukową ze sobą, tutaj, w Hogwarcie!
Jej usta wykrzywił zadziorny uśmiech. Przecież ona nigdy nie bała się trudnych tematów, zwłaszcza tych związanych ze smokami, o których mogła mówić i mówić. I mówić. I jeszcze raz mówić.
— Powtórzę jeszcze raz. Myślę, że w końcu musisz mi przyznać rację – dodała z satysfakcją. – Liczne prace naukowe... no, może nie całkiem „naukowe”, ale z pewnością godne uwagi, wyraźnie mówią o tych istotach.
Ale przecież tak to zawsze wyglądało, kiedy rozmawiali; burza myśli, słów i kontrargumentów, gdzie logika często ustępowała miejsca fantazji. Była gotowa bronić swoich dziwacznych teorii do upadłego, nawet jeśli były one kompletną fikcją. Bo przecież to nie o fakty chodziło – liczyła się jego uwaga na niej, liczył się on.
— Tacyt i Pliniusz mogli znać się na historii, ale z pewnością nigdy nie spotkali dragonbornów. Wiesz dlaczego? Bo może ich obecność była zbyt wielkim sekretem, by mogli to odkryć. Może ich ciała były tak doskonale zakamuflowane, że żadna nauka nie jest w stanie ich odnaleźć. A co do twojej teorii... – przerwała na chwilę, spoglądając na niego z lekko uniesioną brwią, a jej oczy zaświeciły. – ...nie zamierzam komentować tej sprawy. Ale wiesz, wcale bym się nie zdziwiła, gdyby jakiś mag, dawno temu, postanowił zaryzykować coś... niekonwencjonalnego w tej kwestii.
Zrobiła krótką pauzę, po czym w końcu znowu nie wytrzymała: — Właściwie gdyby wziąć pod uwagę to, co powiedziałeś i to co mi wiadomo o obecnych gatunkach…
Gdy większość uczniów wróciła do swoich rozmów, ciszę przerwał ostry głos dochodzący z drugiego końca sali. Stała tam grupa Ślizgonów, a w jej centrum wysoki, jasnowłosy chłopak z twarzą wykrzywioną w złośliwym uśmiechu.
— Profesor Slughorn chyba przebił samego siebie. Zaprosił na imprezę dwóch dziwaków – rzucił na tyle głośno, że wszyscy wokół usłyszeli jego słowa. Spojrzał wprost na Icarusa, wyraźnie nie kryjąc, że słowa miały dotrzeć do niego. A potem spojrzał na Monę.— No i proszę, Rowle. Trzeba mieć fantazję, żeby wierzyć w takie bzdury. Może dlatego nikt poważny nie chce z tobą rozmawiać, hmm? Chociaż... może z takim wyglądem, to wcale nie jest takie dziwne. No wiesz, gadanie o smokach może być najlepszym, co masz do zaoferowania.
Mona zmarszczyła brwi. A temu co?
— Otóż to, Icarusie. Nie sądzisz, że ignorowanie faktów to właśnie największy grzech naukowca? A fakty są takie, że te stworzenia – dragonborni – rzeczywiście istnieli. Oczywiście, że żaden historyk nie potwierdzi ich istnienia, bo to byłby koniec całej ich kariery! Wiesz, mam nawet jedną pracę naukową ze sobą, tutaj, w Hogwarcie!
Jej usta wykrzywił zadziorny uśmiech. Przecież ona nigdy nie bała się trudnych tematów, zwłaszcza tych związanych ze smokami, o których mogła mówić i mówić. I mówić. I jeszcze raz mówić.
— Powtórzę jeszcze raz. Myślę, że w końcu musisz mi przyznać rację – dodała z satysfakcją. – Liczne prace naukowe... no, może nie całkiem „naukowe”, ale z pewnością godne uwagi, wyraźnie mówią o tych istotach.
Ale przecież tak to zawsze wyglądało, kiedy rozmawiali; burza myśli, słów i kontrargumentów, gdzie logika często ustępowała miejsca fantazji. Była gotowa bronić swoich dziwacznych teorii do upadłego, nawet jeśli były one kompletną fikcją. Bo przecież to nie o fakty chodziło – liczyła się jego uwaga na niej, liczył się on.
— Tacyt i Pliniusz mogli znać się na historii, ale z pewnością nigdy nie spotkali dragonbornów. Wiesz dlaczego? Bo może ich obecność była zbyt wielkim sekretem, by mogli to odkryć. Może ich ciała były tak doskonale zakamuflowane, że żadna nauka nie jest w stanie ich odnaleźć. A co do twojej teorii... – przerwała na chwilę, spoglądając na niego z lekko uniesioną brwią, a jej oczy zaświeciły. – ...nie zamierzam komentować tej sprawy. Ale wiesz, wcale bym się nie zdziwiła, gdyby jakiś mag, dawno temu, postanowił zaryzykować coś... niekonwencjonalnego w tej kwestii.
Zrobiła krótką pauzę, po czym w końcu znowu nie wytrzymała: — Właściwie gdyby wziąć pod uwagę to, co powiedziałeś i to co mi wiadomo o obecnych gatunkach…
Gdy większość uczniów wróciła do swoich rozmów, ciszę przerwał ostry głos dochodzący z drugiego końca sali. Stała tam grupa Ślizgonów, a w jej centrum wysoki, jasnowłosy chłopak z twarzą wykrzywioną w złośliwym uśmiechu.
— Profesor Slughorn chyba przebił samego siebie. Zaprosił na imprezę dwóch dziwaków – rzucił na tyle głośno, że wszyscy wokół usłyszeli jego słowa. Spojrzał wprost na Icarusa, wyraźnie nie kryjąc, że słowa miały dotrzeć do niego. A potem spojrzał na Monę.— No i proszę, Rowle. Trzeba mieć fantazję, żeby wierzyć w takie bzdury. Może dlatego nikt poważny nie chce z tobą rozmawiać, hmm? Chociaż... może z takim wyglądem, to wcale nie jest takie dziwne. No wiesz, gadanie o smokach może być najlepszym, co masz do zaoferowania.
Mona zmarszczyła brwi. A temu co?