03.09.2024, 11:41 ✶
Mona stała jak wmurowana. Była kompletnie zaskoczona tym, co właśnie się wydarzyło. Cała sytuacja wydawała jej się absurdalna – ot, kolejna próba nawrócenia Icarusa do jej teorii kolejne powstrzymywanie samej siebie, żeby się na niego nie rzucić z pocałunkami i głupia uwaga z ust prymitywnego Ślizgona, który nawet nie zasługiwał na to, by poświęcać mu choćby sekundę uwagi. Ale Icarus... stanął w jej obronie. Dodatkowo, zrobił to z taką siłą i gniewem, jakby wszystkie te okrutne słowa, które Gregory rzucił na jej barki, zraniły go osobiście. To ją zaskoczyło.
W jednej chwili serce jej przyspieszyło, a złość zaczęła ją rozszadzać od wewnątrz.
Burak. Mona zawsze starała się patrzeć ponad podziałami, ale czy każdy ze Slytherinu musiał być takim prostakiem? Czy tylko jej Icarus był wyjątkiem od panującej reguły? A może to wszystko było jakimś żałosnym żartem losu?
Tak, powinni się stąd zabierać. Nie miało sensu uczestniczyć w przyjęciu, na którym tak otwarcie mogły paść wulgarne słowa skierowane w jego stronę. I chociaż słowa Ślizgona zabolały ją bardziej, niż była gotowa przyznać, to w tamtym momencie nie chodziło o jej własne upokorzenie. Nie była pora na to, żeby się tym przejmować.
Skierowała się w stronę wyższego chłopaka.
Słyszała wcześniej plotki, które krążyły po szkole; jak to bywało w takich miejscach, gdzie sekrety rozchodziły się szybciej niż pożar w suchym lesie. Od początku zdawała sobie sprawę z tego, że coś w przeszłości Icarusa budziło ciekawość i szeptane komentarze, jednak Mona nigdy nie pytała go wprost. Dla niej to nie miało znaczenia, przynajmniej nie na poziomie, na którym przywiązywałaby się do takich etykietek. Icarus był Icarusem – jego historia rodzinna, jakkolwiek trudna, nie definiowała tego, kim był dla niej.
Jeszcze raz... co on powiedział? „Bękart”? No co za skończony chuj.
Dlatego właśnie pięść Mony z impetem trafiła w twarz chłopaka.
Nim zdążyła się nad tym zastanowić, usłyszała jęk i dźwięk gruchoczącej kości. Chyba dotarł do niej też odgłos profesora Slughorna, który najwyraźniej zakrztusił się dyniowym ciastem, a starał się powstrzymać jej towarzysza i Ślizgona. Mona sama była zaskoczona tym, co zrobiła, ale na Rowenę — nie żałowała ani trochę.
— Tak, sądzę, że rzeczywiście pora już na nas – odparła i sama bezceremonialnie pociągnęła Icarusa za rękaw, mając nadzieję, że ten wybaczy jej pognieciony materiał szaty.
Ruszyli korytarzem, za ich plecami zamknęły się ciężkie, drewniane drzwi, odcinając ich od gwaru przyjęcia. Gniew jeszcze targał jej wnętrzem. – Argh! Co za cham! W moich stronach mamy własne słowo na takich, jak on! – wymamrotała pod nosem, ale gdy tylko spojrzała na twarz Icarusa, jej złość zaczęła topnieć. Żal ścisnął ją za serce.
– Och, Icarusie... – zaczęła delikatnie. – Czy... czy jesteś… wszystko w porządku? Czy bardzo cię zawstydziłam?
Czy był na nią zły? Bogowie, czy doszczętnie zepsuła mu ten wieczór? Spojrzała mu w oczy, próbując odczytać cokolwiek z jego twarzy.
W jednej chwili serce jej przyspieszyło, a złość zaczęła ją rozszadzać od wewnątrz.
Burak. Mona zawsze starała się patrzeć ponad podziałami, ale czy każdy ze Slytherinu musiał być takim prostakiem? Czy tylko jej Icarus był wyjątkiem od panującej reguły? A może to wszystko było jakimś żałosnym żartem losu?
Tak, powinni się stąd zabierać. Nie miało sensu uczestniczyć w przyjęciu, na którym tak otwarcie mogły paść wulgarne słowa skierowane w jego stronę. I chociaż słowa Ślizgona zabolały ją bardziej, niż była gotowa przyznać, to w tamtym momencie nie chodziło o jej własne upokorzenie. Nie była pora na to, żeby się tym przejmować.
Skierowała się w stronę wyższego chłopaka.
Słyszała wcześniej plotki, które krążyły po szkole; jak to bywało w takich miejscach, gdzie sekrety rozchodziły się szybciej niż pożar w suchym lesie. Od początku zdawała sobie sprawę z tego, że coś w przeszłości Icarusa budziło ciekawość i szeptane komentarze, jednak Mona nigdy nie pytała go wprost. Dla niej to nie miało znaczenia, przynajmniej nie na poziomie, na którym przywiązywałaby się do takich etykietek. Icarus był Icarusem – jego historia rodzinna, jakkolwiek trudna, nie definiowała tego, kim był dla niej.
Jeszcze raz... co on powiedział? „Bękart”? No co za skończony chuj.
Dlatego właśnie pięść Mony z impetem trafiła w twarz chłopaka.
Nim zdążyła się nad tym zastanowić, usłyszała jęk i dźwięk gruchoczącej kości. Chyba dotarł do niej też odgłos profesora Slughorna, który najwyraźniej zakrztusił się dyniowym ciastem, a starał się powstrzymać jej towarzysza i Ślizgona. Mona sama była zaskoczona tym, co zrobiła, ale na Rowenę — nie żałowała ani trochę.
— Tak, sądzę, że rzeczywiście pora już na nas – odparła i sama bezceremonialnie pociągnęła Icarusa za rękaw, mając nadzieję, że ten wybaczy jej pognieciony materiał szaty.
Ruszyli korytarzem, za ich plecami zamknęły się ciężkie, drewniane drzwi, odcinając ich od gwaru przyjęcia. Gniew jeszcze targał jej wnętrzem. – Argh! Co za cham! W moich stronach mamy własne słowo na takich, jak on! – wymamrotała pod nosem, ale gdy tylko spojrzała na twarz Icarusa, jej złość zaczęła topnieć. Żal ścisnął ją za serce.
– Och, Icarusie... – zaczęła delikatnie. – Czy... czy jesteś… wszystko w porządku? Czy bardzo cię zawstydziłam?
Czy był na nią zły? Bogowie, czy doszczętnie zepsuła mu ten wieczór? Spojrzała mu w oczy, próbując odczytać cokolwiek z jego twarzy.