03.09.2024, 17:21 ✶
Możliwe, że gdyby myślał nieco trzeźwiej, przypomniałby sobie o tej nieprzyjemnej myśli, która nawiedziła go, gdy nieco ponad miesiąc temu Brenna powiedziała mu, że włosi patrzyli na pechowe daty nieco inaczej. Teraz jednak zdecydowanie nie miał do tego głowy. Zakładał więc, że wszystko było w porządku i był to po prostu najzwyklejszy przypadek. Takie zdarzają się nawet przy Brennie. Dlaczego, więc spiął się mimowolnie, kiedy kobieta dołączyła do niego w windzie? Chyba odruch, bo o ile już pogodził się z tą myślą, że całkiem lubił Brennę, tak jednak bycie sam na sam z Brenną w windzie, w której mogło się wydarzyć wszystko, w dalszym ciągu było konceptem dość strasznym. Postanowił jednak udawać, że wcale się tym nie przejmował, co było dzisiaj o tyle łatwe, że jakiekolwiek emocje na jego twarzy, maskowała dość ponura mina. Sama Brenna może nie wyglądała na zdołowaną, ale zdecydowanie przydałoby jej się kilka godzin snu.
Skinął głową, a słysząc, że Tatcherowie znowu zachorowali na smoczą ospę skrzywił się nieco. Banda wrednych symulantów.
– Myślę, że na pewno docenią, jeśli ktoś z Ministerstwa upewni się, czy są w domu. Kto wie? Może jakiś szalony sąsiad będzie ich siłą z niego wyciągać? Nie warto przecież ryzykować – powiedział, a na jego zmęczonej twarzy, zagościł blady uśmiech w odpowiedzi na jej własny. Eh... Longbottomowie naprawdę byli cholernie skutecznie jeśli chodziło o te ich uśmiechy. Jak... Jak... Żadne zwierzę nie przychodziło mu obecnie do głowy, bo kogo mógłby porównać do Longbottomów, gdy sama Matka stworzyła tyljo jedne takie istoty, gdy kreowała ten świat?
Uśmiech jednak zaraz na chwilę mu zgasł, bo czarownica powiedziała coś o czym absolutnie nie chciał myśleć, więc w odpowiedzi obrzucił ją jedynie zmęczonym spojrzeniem.
Wyglądało jednak na to, że wszystko tym razem powinno być naprawdę w porządku. Żadnych katastrof. Żadnych śmierci i żadnych kontuzji. Co prawda na kolejnym piętrze dołączyła do nich jakaś czarownica z eliksirami, co sprawiło, że Basilius na wszelki wypadek odsunął się od niej w stronę Longbottom, ale kobieta wydawała się mieć te wszystkie szklane buteleczki pod kontrolą.
Prewett zerknął na swoją towarzyszkę w nieszczęściu, a przez głowę przemknął mu plan ryzykowniejszy, niż wszystkie noce spędzone w kasynach, w których ostatnio bywał nawet częściej. A gdyby tak... Spytać się Brenny, czy nie miała czasu na wyjście na kawę? Lub cokolwiek? Wiedział, że mogło być to niebezpieczne, ale potrzebował spędzić czas z kimś, kto nie wspominałby ciągle o zmarłym trzy tygodnie temu ojcu, a z Brenną, gdy akurat nie umierała, rozmawiało się całkiem dobrze. No dobrze, wtedy gdy umierała też.
I już otworzył usta, by zaryzykować, gdy nagle nastąpiła katastrofa. Bo czemu by nie?
Nie miał pojęcia jak to się stało. Bo to naprawdę nie miało prawa się stać. Czarownica z eliksirami po prostu stała. Nic nie zatrząsło winda, ona nie kichnęła, ani nikt jej nie popchął. Czemu więc nagle straciła równowagę i spróbowała złapać ją tak nieudolnie, że wszystkie eliksiry wyleciały prosto na nich?
– Uważaj! – krzyknął w stronę Brenny i nie miał nawet czasu na to, aby ich obronić zaklęciem, bo specyfiki runeły w ich stronę. Jedyne co to złapał ją za rękę, tak by oboje polecieli w inny kąt windy, ale niewiele to dało.
Skinął głową, a słysząc, że Tatcherowie znowu zachorowali na smoczą ospę skrzywił się nieco. Banda wrednych symulantów.
– Myślę, że na pewno docenią, jeśli ktoś z Ministerstwa upewni się, czy są w domu. Kto wie? Może jakiś szalony sąsiad będzie ich siłą z niego wyciągać? Nie warto przecież ryzykować – powiedział, a na jego zmęczonej twarzy, zagościł blady uśmiech w odpowiedzi na jej własny. Eh... Longbottomowie naprawdę byli cholernie skutecznie jeśli chodziło o te ich uśmiechy. Jak... Jak... Żadne zwierzę nie przychodziło mu obecnie do głowy, bo kogo mógłby porównać do Longbottomów, gdy sama Matka stworzyła tyljo jedne takie istoty, gdy kreowała ten świat?
Uśmiech jednak zaraz na chwilę mu zgasł, bo czarownica powiedziała coś o czym absolutnie nie chciał myśleć, więc w odpowiedzi obrzucił ją jedynie zmęczonym spojrzeniem.
Wyglądało jednak na to, że wszystko tym razem powinno być naprawdę w porządku. Żadnych katastrof. Żadnych śmierci i żadnych kontuzji. Co prawda na kolejnym piętrze dołączyła do nich jakaś czarownica z eliksirami, co sprawiło, że Basilius na wszelki wypadek odsunął się od niej w stronę Longbottom, ale kobieta wydawała się mieć te wszystkie szklane buteleczki pod kontrolą.
Prewett zerknął na swoją towarzyszkę w nieszczęściu, a przez głowę przemknął mu plan ryzykowniejszy, niż wszystkie noce spędzone w kasynach, w których ostatnio bywał nawet częściej. A gdyby tak... Spytać się Brenny, czy nie miała czasu na wyjście na kawę? Lub cokolwiek? Wiedział, że mogło być to niebezpieczne, ale potrzebował spędzić czas z kimś, kto nie wspominałby ciągle o zmarłym trzy tygodnie temu ojcu, a z Brenną, gdy akurat nie umierała, rozmawiało się całkiem dobrze. No dobrze, wtedy gdy umierała też.
I już otworzył usta, by zaryzykować, gdy nagle nastąpiła katastrofa. Bo czemu by nie?
Nie miał pojęcia jak to się stało. Bo to naprawdę nie miało prawa się stać. Czarownica z eliksirami po prostu stała. Nic nie zatrząsło winda, ona nie kichnęła, ani nikt jej nie popchął. Czemu więc nagle straciła równowagę i spróbowała złapać ją tak nieudolnie, że wszystkie eliksiry wyleciały prosto na nich?
– Uważaj! – krzyknął w stronę Brenny i nie miał nawet czasu na to, aby ich obronić zaklęciem, bo specyfiki runeły w ich stronę. Jedyne co to złapał ją za rękę, tak by oboje polecieli w inny kąt windy, ale niewiele to dało.