03.09.2024, 17:36 ✶
Chyba przestała myśleć. Jej umysł w jednej chwili wypalił wszystkie swoje bezpieczniki, a każdy impuls po prostu przestał docierać tam, gdzie powinien. Bo kiedy Icarus przyłożył palec do jej ust… Ten gest – tak prosty, tak delikatny – całkowicie ją wyłączył. Jeszcze sekundę temu była pewna, że zacznie przepraszać za to, że straciła panowanie nad sobą, że go zawiodła i kompletnie zniszczyła mu przyjęcie, zwłaszcza przed samymi świętami… Ale to nie miało już znaczenia. Bo Icarus Prewett patrzył na nią tak intensywnie, że przez chwilę sama pomyślała, że była najkruchszą porcelaną, że warta była by tak na nią patrzono.
Uczucie zamieniło się w ciepło, rozlało się wszędzie – wszystko się wymieszało: szok, słabość, spokój, poczucie bezpieczeństwa, miłość… Chciała coś powiedzieć, ale słowa uwięzły w jej gardle, a myśli splątały się w jeden, chaotyczny kłębek. Otwierała i zamykała usta, ale żadna odpowiedź nie była wystarczająca.
A potem coś w niej pękło. Coś, co trzymało ją na uwięzi przez cały ten czas i bez zastanowienia poddała się temu uczuciu. Nie raczyła udzielić odpowiedzi, nie była w stanie, bo niespodziewanie sama przylgnęła do chłopaka zbyt szybko i gwałtownie.
I wtedy… zderzyli się. Właściwie to chcąc pocałować chłopaka pierwsza, Mona gruchnęła swoim nosem o jego. Poczuła nagły, ostry ból, który niemal zamroczył ją na chwilę.
– Och, na bogów! – wydusiła, jednocześnie starając się opanować śmiech i łzy napływające do oczu. – Icarusie, przepraszam! Tak bardzo cię przepraszam!
Jej głos był pełen zawstydzenia i troski, gdy wyciągnęła ręce, by ostrożnie dotknąć jego twarzy, sprawdzając, czy nic mu się nie stało. Oczywiście, że go musiało zaboleć!
Mona nie mogła powstrzymać gorzkiego śmiechu, który cisnął się na jej usta, mimo całej powagi sytuacji. Najpierw uderzyła tego typa, a teraz… teraz nie trafiła w usta Icarusa. Czyli tego wieczoru udało jej się przywalić komuś dwa razy. Co się z nią działo? Potok słów wylewał się z niej bez kontroli, a ona czuła, że im bardziej mówi, tym bardziej chce zapaść się pod ziemię. Bogowie! To miało być tak piękne, a skończyło się na tym, że zrobiła z siebie kompletną idiotkę.
– Możesz… możesz mnie pocałować – dodała bez większego namysłu. — Może będzie lepiej, jeśli ty to zrobisz pierwszy. Jeśli…
Uczucie zamieniło się w ciepło, rozlało się wszędzie – wszystko się wymieszało: szok, słabość, spokój, poczucie bezpieczeństwa, miłość… Chciała coś powiedzieć, ale słowa uwięzły w jej gardle, a myśli splątały się w jeden, chaotyczny kłębek. Otwierała i zamykała usta, ale żadna odpowiedź nie była wystarczająca.
A potem coś w niej pękło. Coś, co trzymało ją na uwięzi przez cały ten czas i bez zastanowienia poddała się temu uczuciu. Nie raczyła udzielić odpowiedzi, nie była w stanie, bo niespodziewanie sama przylgnęła do chłopaka zbyt szybko i gwałtownie.
I wtedy… zderzyli się. Właściwie to chcąc pocałować chłopaka pierwsza, Mona gruchnęła swoim nosem o jego. Poczuła nagły, ostry ból, który niemal zamroczył ją na chwilę.
– Och, na bogów! – wydusiła, jednocześnie starając się opanować śmiech i łzy napływające do oczu. – Icarusie, przepraszam! Tak bardzo cię przepraszam!
Jej głos był pełen zawstydzenia i troski, gdy wyciągnęła ręce, by ostrożnie dotknąć jego twarzy, sprawdzając, czy nic mu się nie stało. Oczywiście, że go musiało zaboleć!
Mona nie mogła powstrzymać gorzkiego śmiechu, który cisnął się na jej usta, mimo całej powagi sytuacji. Najpierw uderzyła tego typa, a teraz… teraz nie trafiła w usta Icarusa. Czyli tego wieczoru udało jej się przywalić komuś dwa razy. Co się z nią działo? Potok słów wylewał się z niej bez kontroli, a ona czuła, że im bardziej mówi, tym bardziej chce zapaść się pod ziemię. Bogowie! To miało być tak piękne, a skończyło się na tym, że zrobiła z siebie kompletną idiotkę.
– Możesz… możesz mnie pocałować – dodała bez większego namysłu. — Może będzie lepiej, jeśli ty to zrobisz pierwszy. Jeśli…