03.09.2024, 19:29 ✶
Icarus spodziewał się wszystkiego. Odmowy, nawet uderzenia otwartą dłonią w twarz, kroku wstecz. Jednak nie mógł przewidzieć tak... gwałtownie pozytywnej reakcji. To była sekunda i jego nos odezwał się bólem. Postanowił jednak go zignorować. Nie było to trudne, bo przecież właśnie miał pocałować Monę Rowle. To przeważało nad każdą inną sprawą.
– Nic się nie stało – powiedział łagodnie i uniósł palcami podbródek Mony. – Spróbujmy powoli, dobrze?
Nachylił się ostrożnie i wreszcie złączył ich usta w pocałunku. Był on wpierw krótki i trochę niezręczny, bo ani ona, ani on nie mieli zbytniego doświadczenia w tej kwestii. Na chwilę się rozłączyli, a Icarus poczuł coś w rodzaju głodu. Potrzebował kolejnego pocałunku, to drobne cmoknięcie mu po prostu nie wystarczyło. Więc tym razem położył dłonie na policzkach Mony i przyciągnął ją do kolejnego pocałunku.
Ten trwał dłużej i był... odważniejszy. Jakby oboje wiedzieli, czego chcieli. Nie był to dorosły pocałunek, rzecz jasna. Nie przyszło im do głowy, żeby to miało być wstępem do czegoś innego niż, być może, typowe szkolne randkowanie. Z drugiej strony, jednak, towarzyszyły temu podniosłe uczucia. Icarus był prawdziwie zakochany i to po raz pierwszy w życiu. Nie do końca wiedział, co to znaczyło być czyimś chłopakiem, ale... był na to gotowy. Cokolwiek to ze sobą niosło.
Nagle Icarus poczuł, że usta Mony zaczęły smakować dziwnie metalicznie. Jednocześnie zakręciło mu się lekko w głowie, a pod nosem wyczuł coś lepkiego. Odsunął się od Mony.
– Poczekaj chwilkę – szepnął i siegnął dłonią pod swój nos. W świetle szkolnych świateł zobaczył na swoich palcach szkarłatną substancję. – Chyba leci mi krew. Może... może to z nerwów...
Wiedział, że to raczej na pewno było przez to, że oberwał przypadkiem od Mony. Skłamał, bo nie chciał jej przygnębiać. To nie była jej wina.
– Ale nic nie żałuję – dodał, zasłaniając sobie nos rękawem. Oj, wiedział, że Basil będzie wściekły za zakrwawioną szatę wyjściową... Jednak teraz Icarus nie miał żadnej chusteczki, więc musiał postawić na prowizorkę. – To nie jest dobry czas, żebym cię zapytał, czy chciałabyś ze mną chodzić, prawda?
Bogowie... jak on wytłumaczy to szkolnej pielęgniarce? Swoją drogą powinni byli się do niej kierować.
– Nic się nie stało – powiedział łagodnie i uniósł palcami podbródek Mony. – Spróbujmy powoli, dobrze?
Nachylił się ostrożnie i wreszcie złączył ich usta w pocałunku. Był on wpierw krótki i trochę niezręczny, bo ani ona, ani on nie mieli zbytniego doświadczenia w tej kwestii. Na chwilę się rozłączyli, a Icarus poczuł coś w rodzaju głodu. Potrzebował kolejnego pocałunku, to drobne cmoknięcie mu po prostu nie wystarczyło. Więc tym razem położył dłonie na policzkach Mony i przyciągnął ją do kolejnego pocałunku.
Ten trwał dłużej i był... odważniejszy. Jakby oboje wiedzieli, czego chcieli. Nie był to dorosły pocałunek, rzecz jasna. Nie przyszło im do głowy, żeby to miało być wstępem do czegoś innego niż, być może, typowe szkolne randkowanie. Z drugiej strony, jednak, towarzyszyły temu podniosłe uczucia. Icarus był prawdziwie zakochany i to po raz pierwszy w życiu. Nie do końca wiedział, co to znaczyło być czyimś chłopakiem, ale... był na to gotowy. Cokolwiek to ze sobą niosło.
Nagle Icarus poczuł, że usta Mony zaczęły smakować dziwnie metalicznie. Jednocześnie zakręciło mu się lekko w głowie, a pod nosem wyczuł coś lepkiego. Odsunął się od Mony.
– Poczekaj chwilkę – szepnął i siegnął dłonią pod swój nos. W świetle szkolnych świateł zobaczył na swoich palcach szkarłatną substancję. – Chyba leci mi krew. Może... może to z nerwów...
Wiedział, że to raczej na pewno było przez to, że oberwał przypadkiem od Mony. Skłamał, bo nie chciał jej przygnębiać. To nie była jej wina.
– Ale nic nie żałuję – dodał, zasłaniając sobie nos rękawem. Oj, wiedział, że Basil będzie wściekły za zakrwawioną szatę wyjściową... Jednak teraz Icarus nie miał żadnej chusteczki, więc musiał postawić na prowizorkę. – To nie jest dobry czas, żebym cię zapytał, czy chciałabyś ze mną chodzić, prawda?
Bogowie... jak on wytłumaczy to szkolnej pielęgniarce? Swoją drogą powinni byli się do niej kierować.