06.09.2024, 01:13 ✶
Basilius wreszcie przestał się śmiać, a zamiast tego po prostu dał się zaciągnąć Brennie do odpowiedniego biura, nie mówiąc przy tym, ani słowa, ani nie próbując nawet rozglądać się po ludziach, którzy pewnie z zaciekawieniem przyglądali się prowadzącej się za ręce dwójce. Po prostu szedł przed siebie, wbijając wzrok w podłogę. Jeszcze tylko chwila i pewnie ich rozkleją.
Basilius zerknął na specjalistę od eliksirów z pewnym niedowierzaniem, jakby łudząc się, że przypadkiem się przesłyszał, bo przecież nikt normalny nie użyłby zwrotu nic wam nie będzie, jednocześnie oznajmiając, że czekały go trzy lub cztery godziny chodzenia za rękę z Brenną. I to już nawet nie chodziło o sam fakt trzymania za ręki Brenny, ale o to co mogło się z tym wiązać. Bo przecież chodziło o Brennę. A Brenna niemal spadała ze schodów, była dźgana, przewracała się, czy to wpadała do wody, która sprawiała, że gniła. A on z kolei był beznadziejny jeśli chodziło o jakąkolwiek sprawność fizyczną. To po prostu było niebezpieczne. Już widział, jak coś leci na Longbottom, ona próbuje uniknąć, on ja spowalnia i oboje kończa martwi. Trzymając się za rękę!
Ktoś zawołał na chwilę za drzwi specjalistę od eliksirów, więc zostali sami w niewielkiej salce, siedząc na dość niewygodnych krzesłach, a Basilius naprawdę nie wiedział co powiedzieć. Próbował jakoś ułożyć wygodnie sklejoną dłoń, ale wszystko wydawało się dziwne i nie do końca komfortowe. Westchnął ciężko i przejechał wolną ręką po zmęczonej twarzy.
– Nie rozumiem – wymamrotał, bo naprawdę nie rozumiał czemu to im się dzisiaj musiało przydarzyć. Czemu to jemu musiało się przydarzyć, kiedy naprawdę miał tyle spraw na głowie? Przecież nie mógł tyle czekać, aby wrócić do rodzinnej kamienicy, w której bywał teraz częściej. Coś mogło się stać, ktoś mógł się pokłócić, albo... Albo sam nie wiedział co. Nie potrafił tego nawet racjonalnie wyjaśnić, po prostu ostatnio miewał jakieś paranoiczne wrażenie, że musi być pod ręką, kiedy tylko mógł, bo inaczej, gdy już wróci, zastanie więcej problemów. – Co my mamy teraz zrobić?
***
Trzy, cztery godziny.Basilius zerknął na specjalistę od eliksirów z pewnym niedowierzaniem, jakby łudząc się, że przypadkiem się przesłyszał, bo przecież nikt normalny nie użyłby zwrotu nic wam nie będzie, jednocześnie oznajmiając, że czekały go trzy lub cztery godziny chodzenia za rękę z Brenną. I to już nawet nie chodziło o sam fakt trzymania za ręki Brenny, ale o to co mogło się z tym wiązać. Bo przecież chodziło o Brennę. A Brenna niemal spadała ze schodów, była dźgana, przewracała się, czy to wpadała do wody, która sprawiała, że gniła. A on z kolei był beznadziejny jeśli chodziło o jakąkolwiek sprawność fizyczną. To po prostu było niebezpieczne. Już widział, jak coś leci na Longbottom, ona próbuje uniknąć, on ja spowalnia i oboje kończa martwi. Trzymając się za rękę!
Ktoś zawołał na chwilę za drzwi specjalistę od eliksirów, więc zostali sami w niewielkiej salce, siedząc na dość niewygodnych krzesłach, a Basilius naprawdę nie wiedział co powiedzieć. Próbował jakoś ułożyć wygodnie sklejoną dłoń, ale wszystko wydawało się dziwne i nie do końca komfortowe. Westchnął ciężko i przejechał wolną ręką po zmęczonej twarzy.
– Nie rozumiem – wymamrotał, bo naprawdę nie rozumiał czemu to im się dzisiaj musiało przydarzyć. Czemu to jemu musiało się przydarzyć, kiedy naprawdę miał tyle spraw na głowie? Przecież nie mógł tyle czekać, aby wrócić do rodzinnej kamienicy, w której bywał teraz częściej. Coś mogło się stać, ktoś mógł się pokłócić, albo... Albo sam nie wiedział co. Nie potrafił tego nawet racjonalnie wyjaśnić, po prostu ostatnio miewał jakieś paranoiczne wrażenie, że musi być pod ręką, kiedy tylko mógł, bo inaczej, gdy już wróci, zastanie więcej problemów. – Co my mamy teraz zrobić?