06.09.2024, 15:50 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 06.09.2024, 17:46 przez Anthony Shafiq.)
Dziwnie było znaleźć się w takiej niezwykłej bańce łagodności. Dziwnie i kojąco, kiedy świat nie odrzucał Cię za to kim jesteś, w tą jedną wyjątkową noc, w której to Twój przyjaciel był całym Twoim światem.
Nie zmieniało to wszystkiego, co działo się poza wieżą, nie rozniosła się przez bezkresne zielenie szkockich pól kosmiczna energia, która odmieniała serca i umysły tych, którzy uważali go za abominację i wynaturzenie. Nasłuchał się w różnych miejscach, nasłuchał się od swoich guwernerów, którzy obficie komentowali nieśmiałe pytania o powiązania między Gligameszem a Enkidu, czy rolę Patroklosa w wojnie Trojańskiej. Znał historie w świecie czarodziejów, znał te w świecie mugoli, trafiał na nie i pielęgnował swój strach, ze pewnego dnia ci, których wybrał na swoją rodzinę, odwrócą się od niego w obrzydzeniu wobec faktu, że kobiety nie wzbudzały w jego nastoletnim ciele nic poza ewentualną sympatią lub wrażeniem estetycznym.
Reakcja Morpheusa sprawiła, i niech niebiosa błogosławią mu za świadomy dobór słów i narzędzi porozumiewania się, sprawiła, że z piersi zniknęły tony niepokoju, których nie dopuszczał do siebie. Kolejne jednak jego słowa wprawiły go w zdumienie.
– Jak to... dzisiaj? W sensie, nie zastanawiałeś się nigdy jak to jest? Czemu sny wyglądają tak a nie inaczej, czemu myśli uciekają do twarzy kolegi zamiast koleżanki? – Pytań było więcej, siedemnastolatek miał cały pakiet poszlak, które jemu zdradziły dożywotni los kogoś, kto będzie musiał się ukrywać. Rzeźby przyciągające oko, książki w których jeśli chciałeś się utożsamiać z bohaterem zbyt często widziałeś się w roli heroiny. Lub heroina stawała się mężczyzną o łagodnym usposobieniu i miękkiej skórze. Oddech mu lekko przyspieszył na te rewelacje, że Morpheus, który przed chwilą przyznał się nie przyznając, teraz kluczył. Jak to... dziś? Może trwał w zaprzeczeniu, może poszedł za etosem "tej jedynej" która rozpali jego serce i lędźwia?
Mimo wszystko Anthony powstrzymał impuls odwrócenia się na bok, by próbować w mroku odnaleźć wyraz twarzy. Treść była nazbyt krucha, by choćby najdrobniejszym ruchem ciała rozpraszać to dziwne oniryczne doświadczenie. Zamiast tego sięgnął po różdżkę, cisową, białą w prążkowanym zdobieniu, która skrywała w sobie włókno smoczego serca. Wiedział, że jego narzędzie nie lubi tej zabawy, nie dbał jednak o to. Z końcówki różdżki, z bezgłośnie wypowiedzianego zaklęcia, wzbił się nad nimi eteryczny złocisty motyl, który po krótkim, chaotycznym locie przysiadł na dłoni Morpheusa. Kod który wymyślili dwa lata temu sprawdzał się w wielu przypadkach, a tego motyla nigdy nie używali, gdy byli tuż obok siebie. Sami. Teraz jednak był właściwy po temu moment.
szeptały ciszą złociste skrzydła powołanego do życia tylko na moment stworzonka, całującego swoim istnieniem dłoń tego, który dopiero poczuł ciężar na swoim sercu.
Nie zmieniało to wszystkiego, co działo się poza wieżą, nie rozniosła się przez bezkresne zielenie szkockich pól kosmiczna energia, która odmieniała serca i umysły tych, którzy uważali go za abominację i wynaturzenie. Nasłuchał się w różnych miejscach, nasłuchał się od swoich guwernerów, którzy obficie komentowali nieśmiałe pytania o powiązania między Gligameszem a Enkidu, czy rolę Patroklosa w wojnie Trojańskiej. Znał historie w świecie czarodziejów, znał te w świecie mugoli, trafiał na nie i pielęgnował swój strach, ze pewnego dnia ci, których wybrał na swoją rodzinę, odwrócą się od niego w obrzydzeniu wobec faktu, że kobiety nie wzbudzały w jego nastoletnim ciele nic poza ewentualną sympatią lub wrażeniem estetycznym.
Reakcja Morpheusa sprawiła, i niech niebiosa błogosławią mu za świadomy dobór słów i narzędzi porozumiewania się, sprawiła, że z piersi zniknęły tony niepokoju, których nie dopuszczał do siebie. Kolejne jednak jego słowa wprawiły go w zdumienie.
– Jak to... dzisiaj? W sensie, nie zastanawiałeś się nigdy jak to jest? Czemu sny wyglądają tak a nie inaczej, czemu myśli uciekają do twarzy kolegi zamiast koleżanki? – Pytań było więcej, siedemnastolatek miał cały pakiet poszlak, które jemu zdradziły dożywotni los kogoś, kto będzie musiał się ukrywać. Rzeźby przyciągające oko, książki w których jeśli chciałeś się utożsamiać z bohaterem zbyt często widziałeś się w roli heroiny. Lub heroina stawała się mężczyzną o łagodnym usposobieniu i miękkiej skórze. Oddech mu lekko przyspieszył na te rewelacje, że Morpheus, który przed chwilą przyznał się nie przyznając, teraz kluczył. Jak to... dziś? Może trwał w zaprzeczeniu, może poszedł za etosem "tej jedynej" która rozpali jego serce i lędźwia?
Mimo wszystko Anthony powstrzymał impuls odwrócenia się na bok, by próbować w mroku odnaleźć wyraz twarzy. Treść była nazbyt krucha, by choćby najdrobniejszym ruchem ciała rozpraszać to dziwne oniryczne doświadczenie. Zamiast tego sięgnął po różdżkę, cisową, białą w prążkowanym zdobieniu, która skrywała w sobie włókno smoczego serca. Wiedział, że jego narzędzie nie lubi tej zabawy, nie dbał jednak o to. Z końcówki różdżki, z bezgłośnie wypowiedzianego zaklęcia, wzbił się nad nimi eteryczny złocisty motyl, który po krótkim, chaotycznym locie przysiadł na dłoni Morpheusa. Kod który wymyślili dwa lata temu sprawdzał się w wielu przypadkach, a tego motyla nigdy nie używali, gdy byli tuż obok siebie. Sami. Teraz jednak był właściwy po temu moment.
jestem obok
szeptały ciszą złociste skrzydła powołanego do życia tylko na moment stworzonka, całującego swoim istnieniem dłoń tego, który dopiero poczuł ciężar na swoim sercu.