07.09.2024, 00:00 ✶
Peregrinus zaczął mówić mu o tym co lubił w historii w taki sposób, że Basilius niemal chciał mu przyznać rację, że jest to przedmiot warty jego uwagi, lub chociaż studiowania na własną rękę. Wzory, powiązania, przyczyny, skutki, siatki wpływów... To wszystko rzeczywiście brzmiało tak, że w pewnym warunkach mogło być uznane za fascynujące. A może po prostu jakoś w momencie, gdy opowiadał o tym jego kolega z domu, brzmiało to wszystko nieco mniej nieprzyjemnie, tak że rozmawiając z nim na ten temat Prewett nie chciał nie lubić historii magii. Sęk był tylko taki, że tu nie profesor Binns był problemem (chociaż trochę też był), a jego własny ojciec. Bo skoro Dedalus Prewett nie traktował go z szacunkiem ze względu na chorobę, to on przecież nie będzie traktować z szacunkiem jego pasji, ani nawet nie będzie dawał sobie szansy na polubienie historii na własnych zasadach. Nie mógł jednak wyjaśnić tego Peregrinusowi, ale jednocześnie nie chciał zbyć go milczeniem, skoro już go uważnie słuchał, ani powiedzieć tylko czegoś w stylu okay, lub to fajnie.
– Mamy w domu tarczę i hełm rzymskiego legionisty. Autentyczne – rzucił więc po prostu, próbując jakoś pokazać, że może nie do końca doceniał historię, ale jakoś doceniał historię.
Teraz jednak dochodził do wniosku, że wolałby już rozmawiać o wojnach olbrzymów, niż gadać z Martą.
Wiedział, że była za nim. Wiedział to, gdy tylko zobaczył, że Trelawney patrzy z niepokojem nie na niego, a na przestrzeń nad jego ramieniem. Pewną wskazówką było też powiedzenie jest tutaj.
A jednak i tak podskoczył, gdy usłyszał jej głos. I to tak, że obrócił się szybko w jej stronę, jednocześnie wciąż się cofając, co poskutkowało tym, że niemal wpadł na Peregrinusa.
– Przepraszam – wymamrotał, nie do końca pewny, czy do ducha, kolegi, czy do ich obu, a potem pozwolił mówić drugiemu czarodziejowi skoro już zaczął, a gdy usłyszał, że notatki zostały jej podarowane szybko doszedł do dwóch wniosków. Po pierwsze ktoś w tej szkole był prawdziwym idiotą. Po drugie nie było bardziej irytującego ducha w całej historii magii, niż przesiadująca w damskiej łazience na pierwszym piętrze Jęcząca Marta.
– Ale... – zaczął, próbując wymyślić, co mógłby powiedzieć, aby jeszcze bardziej nie zirytować ducha. – To taki kradziony prezent, a kradzione prezenty chyba nie są zbytnio fajne nie? – zaczął w desperacji, gotowy nawet zaproponować Marcie granie o te rzeczy w pokera, ale to chyba byłoby nieco ciężkie, skoro karty by przez nią przenikały. – Ktoś po prostu dał ci te rzeczy, aby być dla nas złośliwym, a nie z myślą o tobie.
Półprzeźroczysta twarz Marty przybrała nagle wyraz bardzo daleki od rozmażonego.
– Nie mów tak! Nie z myślą o mnie? No tak, bo przecież kto by robił cokolwiek z myślą o biednej, smutnej, brzydkiem Marcie! – zawyła, wznosząc się coraz wyżej. – Lepiej sobie robić z niej żarty nawet po jej śmierci! Bo to przecież takie zabawne! – Z tymi słowami wydała z siebie odgłos, który można było nazwać pół-płaczem, a pół-zjawowym skowytem i zanurkowała w podłogę, znikając im z oczu.
Spokój?
– I co!? Pewnie się teraz cieszycie, że będziecie mogli zabrać prezent biednej Marty! Bo Marta to tylko część wystroju i nic więcej! – wykrzyknęła, wyskakując za ich plecami, tak, że Basilius aż podskoczył.
Jednak nie spokój.
– Mamy w domu tarczę i hełm rzymskiego legionisty. Autentyczne – rzucił więc po prostu, próbując jakoś pokazać, że może nie do końca doceniał historię, ale jakoś doceniał historię.
Teraz jednak dochodził do wniosku, że wolałby już rozmawiać o wojnach olbrzymów, niż gadać z Martą.
Wiedział, że była za nim. Wiedział to, gdy tylko zobaczył, że Trelawney patrzy z niepokojem nie na niego, a na przestrzeń nad jego ramieniem. Pewną wskazówką było też powiedzenie jest tutaj.
A jednak i tak podskoczył, gdy usłyszał jej głos. I to tak, że obrócił się szybko w jej stronę, jednocześnie wciąż się cofając, co poskutkowało tym, że niemal wpadł na Peregrinusa.
– Przepraszam – wymamrotał, nie do końca pewny, czy do ducha, kolegi, czy do ich obu, a potem pozwolił mówić drugiemu czarodziejowi skoro już zaczął, a gdy usłyszał, że notatki zostały jej podarowane szybko doszedł do dwóch wniosków. Po pierwsze ktoś w tej szkole był prawdziwym idiotą. Po drugie nie było bardziej irytującego ducha w całej historii magii, niż przesiadująca w damskiej łazience na pierwszym piętrze Jęcząca Marta.
– Ale... – zaczął, próbując wymyślić, co mógłby powiedzieć, aby jeszcze bardziej nie zirytować ducha. – To taki kradziony prezent, a kradzione prezenty chyba nie są zbytnio fajne nie? – zaczął w desperacji, gotowy nawet zaproponować Marcie granie o te rzeczy w pokera, ale to chyba byłoby nieco ciężkie, skoro karty by przez nią przenikały. – Ktoś po prostu dał ci te rzeczy, aby być dla nas złośliwym, a nie z myślą o tobie.
Półprzeźroczysta twarz Marty przybrała nagle wyraz bardzo daleki od rozmażonego.
– Nie mów tak! Nie z myślą o mnie? No tak, bo przecież kto by robił cokolwiek z myślą o biednej, smutnej, brzydkiem Marcie! – zawyła, wznosząc się coraz wyżej. – Lepiej sobie robić z niej żarty nawet po jej śmierci! Bo to przecież takie zabawne! – Z tymi słowami wydała z siebie odgłos, który można było nazwać pół-płaczem, a pół-zjawowym skowytem i zanurkowała w podłogę, znikając im z oczu.
Spokój?
– I co!? Pewnie się teraz cieszycie, że będziecie mogli zabrać prezent biednej Marty! Bo Marta to tylko część wystroju i nic więcej! – wykrzyknęła, wyskakując za ich plecami, tak, że Basilius aż podskoczył.
Jednak nie spokój.