07.09.2024, 13:14 ✶
Przez chwilę nie był w stanie wydusić z siebie słowa. Ledwo kojarzył, co się dookoła niego działa, kiedy nieznajoma przeklinała syrenę, ale dosłyszał kilka rzuconych siarczystych „kurew”. Jednak zdawało mu się, że był to jakiś bitewny okrzyk. A teraz okazywało się, że nawet poza sytuacją niebezpieczeństwa kobieta miała właśnie takie nastawienie do życia. Dedalus by ją nazwał ordynarną, jednak Icarus... odczuwał przed nią lekki lęk. Przypominała harpię, ale chyba nie chciała go zabić, więc nie było tego złego. Jak by nieznajoma rzekła: "nie był zupełnie w dupie".
– Nie znam żadnego warsztatu, ale obiecuję, że znajdę najlepszy. Tylko nie porywaj mnie dla okupu, dobra? – uniósł defensywnie ręce do góry. – Dostaniesz kasę, jak tylko zbiorę się do kupy.
W sumie był ciekaw, ile by jego rodzina dała za jego życie. Macocha by na pewno nie wydała na niego ani złamanego sykla. Raczej Basil i Florence by byli pierwszymi, którzy by zebrali okup. A gdyby ojciec żył... czy wykupiłby Icarusa? A może potraktowałby to jako swego rodzaju próbę?
Pytanie o pocałunek z syreną zbiło go z tropu. Zachciało się mu wymiotować, bo rzeczywiście miał na języku nieprzyjemny posmak. Musiał się umyć i wyszorować zęby. Najlepiej ze cztery razy, dla pewności.
– Widzę, że moja zbawczyni jest taktowna i uprzejma – burknął pod nosem i wstał. Nie dość, że był mokry, to piach przylepił się do jego ubrania i włosów. Czuł się cholernie nieświeżo i niekomfortowo. Było mu zimno, miał mdłości, bolało go gardło i do tego odczuwał obrzydzenie w stronę samego siebie. – Zaraz, jesteś aurorką?
Wreszcie zrozumiał, o co mogło chodzić z tą całą administracją i patrolami. A może po prostu służyła w Brygadzie Uderzeniowej? W każdym razie była... przedstawicielką władz. Niektórzy uznaliby to za szczęście. Topił się porywany przez syrenę, a tu nagle przyleciała aurorka. Cud, po prostu. Tyle, że Icarus nie miał poczucia, że miał szczęście. Nie był już pod wpływem czaru, o nie. Ta myśl kiełkowała w jego głowie od niedawna. Właściwie od kiedy jego ojciec umarł, wszystko straciło sens. Może rzeczywiście był Ikarem? Postawił wszystko na jedną kartę i teraz żałował: upadał powoli, w jakąś otchłań, a wolałby się po prostu spalić i mieć to wszystko z głowy.
Ta myśl sprawiła, że poczuł w bolącym gardle ucisk, a w oczach pieczenie łez. Nie mógł płakać, nie przy tej nieznajomej, która na pewno by go nazwała jakimś kreatywnym epitetem. Zasługiwał na to wszystko. Na każdą obelgę.
– Nie znam żadnego warsztatu, ale obiecuję, że znajdę najlepszy. Tylko nie porywaj mnie dla okupu, dobra? – uniósł defensywnie ręce do góry. – Dostaniesz kasę, jak tylko zbiorę się do kupy.
W sumie był ciekaw, ile by jego rodzina dała za jego życie. Macocha by na pewno nie wydała na niego ani złamanego sykla. Raczej Basil i Florence by byli pierwszymi, którzy by zebrali okup. A gdyby ojciec żył... czy wykupiłby Icarusa? A może potraktowałby to jako swego rodzaju próbę?
Pytanie o pocałunek z syreną zbiło go z tropu. Zachciało się mu wymiotować, bo rzeczywiście miał na języku nieprzyjemny posmak. Musiał się umyć i wyszorować zęby. Najlepiej ze cztery razy, dla pewności.
– Widzę, że moja zbawczyni jest taktowna i uprzejma – burknął pod nosem i wstał. Nie dość, że był mokry, to piach przylepił się do jego ubrania i włosów. Czuł się cholernie nieświeżo i niekomfortowo. Było mu zimno, miał mdłości, bolało go gardło i do tego odczuwał obrzydzenie w stronę samego siebie. – Zaraz, jesteś aurorką?
Wreszcie zrozumiał, o co mogło chodzić z tą całą administracją i patrolami. A może po prostu służyła w Brygadzie Uderzeniowej? W każdym razie była... przedstawicielką władz. Niektórzy uznaliby to za szczęście. Topił się porywany przez syrenę, a tu nagle przyleciała aurorka. Cud, po prostu. Tyle, że Icarus nie miał poczucia, że miał szczęście. Nie był już pod wpływem czaru, o nie. Ta myśl kiełkowała w jego głowie od niedawna. Właściwie od kiedy jego ojciec umarł, wszystko straciło sens. Może rzeczywiście był Ikarem? Postawił wszystko na jedną kartę i teraz żałował: upadał powoli, w jakąś otchłań, a wolałby się po prostu spalić i mieć to wszystko z głowy.
Ta myśl sprawiła, że poczuł w bolącym gardle ucisk, a w oczach pieczenie łez. Nie mógł płakać, nie przy tej nieznajomej, która na pewno by go nazwała jakimś kreatywnym epitetem. Zasługiwał na to wszystko. Na każdą obelgę.