15.01.2023, 20:26 ✶
- Nie, do twojego zwoju, który nie istnieje – czemu miałaby chcieć wchodzić mu do mózgu? Merlinie, uważała, że takie praktyki są całkiem okropne, sama panikowała na myśl, że ktoś mógłby grzebać jej w głowie, stąd w ogóle chęć opanowania oklumencji. Nic przecież nie działo się bez przyczyny.
To było całkiem urocze, prawda? Ona trzymała w pokoju trzy bukiety od Sauriela (Anny), ciągle żywe, a on po tych trzech miesiącach znajomości w końcu też coś od niej dostał: różową poduszkę, dla odgonienia smutków i koronę. Uśmiechnęła się, kiedy uznał, że będzie idealna dla korony. Podusia, jak słodko. No niemalże miłość od pierwszego wejżenia. Tori chciała mu zrobić kawał, ale on od razu zaczął poduchę do siebie tulić – no i tyle z kawału.
Gwiazdeczko? Tak jeszcze do niej nie mówił. I to też było nawet… słodkie. Na pewno bardziej pasowało, niż nazywanie jej Słoneczkiem, Cukiereczkiem czy jak to tam jeszcze szło. Nie obruszyła się więc na to, chyba już trochę przywykła do tego, że on tak wymyśla jakieś różne ksywki, no i nigdy nie mówił do niej pełnym imieniem. Zwykle to było jeśli nie coś niemalże brzmiącego jak "ej ty", no to Tori. Albo te ksywki – póki nie była nazywana klaczą rozpłodową, to było ok.
- Ta, panie przodem. Po prostu nie wiesz którędy do kuchni – pijaczką wielką nie była, to on w tym duecie więcej pił, chociaż paradoksalnie nie dzisiaj. Ale tak jak chciał – wstała, wzięła swój kieliszek i podeszła do drzwi, które otworzyła i po prostu poszła przodem, by przejść korytarzem do większego, otwartego pomieszczenia, w którym stały kanapy i niski stół, tam gdzie były też schody na piętro, a stamtąd przeszła dalej, wchodząc w jeden z korytarzy i w końcu dotarli do przestronnej kuchni. Po drodze nie natknęli się na nikogo – ale to nie było nic dziwnego, dom, rezydencja właściwie, był duży. I kiedy weszli do kuchni, to Victoria oparła się plecami o ścianę i upiła kolejny łyk miodu. - To co teraz?
To było całkiem urocze, prawda? Ona trzymała w pokoju trzy bukiety od Sauriela (Anny), ciągle żywe, a on po tych trzech miesiącach znajomości w końcu też coś od niej dostał: różową poduszkę, dla odgonienia smutków i koronę. Uśmiechnęła się, kiedy uznał, że będzie idealna dla korony. Podusia, jak słodko. No niemalże miłość od pierwszego wejżenia. Tori chciała mu zrobić kawał, ale on od razu zaczął poduchę do siebie tulić – no i tyle z kawału.
Gwiazdeczko? Tak jeszcze do niej nie mówił. I to też było nawet… słodkie. Na pewno bardziej pasowało, niż nazywanie jej Słoneczkiem, Cukiereczkiem czy jak to tam jeszcze szło. Nie obruszyła się więc na to, chyba już trochę przywykła do tego, że on tak wymyśla jakieś różne ksywki, no i nigdy nie mówił do niej pełnym imieniem. Zwykle to było jeśli nie coś niemalże brzmiącego jak "ej ty", no to Tori. Albo te ksywki – póki nie była nazywana klaczą rozpłodową, to było ok.
- Ta, panie przodem. Po prostu nie wiesz którędy do kuchni – pijaczką wielką nie była, to on w tym duecie więcej pił, chociaż paradoksalnie nie dzisiaj. Ale tak jak chciał – wstała, wzięła swój kieliszek i podeszła do drzwi, które otworzyła i po prostu poszła przodem, by przejść korytarzem do większego, otwartego pomieszczenia, w którym stały kanapy i niski stół, tam gdzie były też schody na piętro, a stamtąd przeszła dalej, wchodząc w jeden z korytarzy i w końcu dotarli do przestronnej kuchni. Po drodze nie natknęli się na nikogo – ale to nie było nic dziwnego, dom, rezydencja właściwie, był duży. I kiedy weszli do kuchni, to Victoria oparła się plecami o ścianę i upiła kolejny łyk miodu. - To co teraz?