Nie był to dobry moment na zbędne dyskusje. Musieli jak najszybciej zawinąć się na górę, tak, aby nikt nie zainteresował się tym, co się działo. Mogłoby to im to wszystko ułatwić. Nie wiedzieć czemu zakładała już, że jest to ich wspólny problem, a raczej stał się nim, kiedy postanowiła podejść bliżej. Nagle wzięła na siebie odpowiedzialność za to, aby ukryć przed obecnymi w pubie osobami to co się działo. Najgorsze było to, że tak naprawdę sama nie miała pojęcia dokładnie, co się wydarzyło, a i tak postanowiła się zaangażować. Pakowanie się w kłopoty, wspomniał jej o tym, że to jego talent, najwyraźniej dzisiaj miała potwierdzić tę umiejętność. Nie wiedzieć czemu zakładała, że nic dobrego z tego nie wyniknie, nie, żeby ją specjalnie to odrzucało od zaangażowania się w tę sprawę.
- Ja jebie.- Mruknęła właściwie do siebie, gdy usłyszała odpowiedź Greengrassa. Z nim też było coś nie tak, skoro mówił coś bez ładu i składu, nie dotarły do niego jej słowa. Najwyraźniej nie był jednak w pełni sił, niedobrze, bo nie będzie w stanie udzielić temu drugiemu pomocy. Powinna więc zacząć od niego, gdy znajdą się na górze.
Oczywiście nie miała pojęcia w jaki sposób będzie mogła im pomóc, jednemu, czy drugiemu. Nie potrafiła nawet do końca ocenić, co tak naprawdę im dolegało, co już samo w sobie nie ułatwiało sprawy. Będzie się tym martwić później, jak wreszcie znajdą się z dala od ciekawskich oczu. Musiała działać, a nie myśleć, to zresztą wychodziło jej najlepiej.
- Tak, jest wieczór. - Nie zamierzała ciągnąć rozważań na temat pory dnia. Wiedziała jedynie, że nie trafi do mieszkania tak szybko, jakby chciała, chyba się z tym już nawet pogodziła. Odpocznie po śmierci, czy coś.
- Nie wyglądasz, jakbyś miał ujść. - Nie mogła się powstrzymać przed kolejnym komentarzem, ale skoro twierdził, że sobie poradzi nie zamierzała mu pomagać, musiała zająć się jego znajomym, czy tam nieznajomym, typem, którego rzucił chwilę wcześniej na ziemię.
Mężczyzna, którego wzięła pod rękę i postanowiła zaciągnąć do jednego z pokoi znajdujących się na górze nie był zbyt ciężki. Gdyby się uparła pewnie dałaby radę sama zanieść go na piętro, może nieco by jej w tym przeszkadzała ta torba z pakunkiem, którą musiała ze sobą zabrać, znaczy nie musiała, ale chciała. Szkoda jej było tych godzin, które spędziła na mrozie, w śniegu, żeby zostawić ją samopas. Była pewna, że prędzej, czy później któryś z bywalców Wiwerny postanowi się nią zaopiekować. Nie zamierzała na to pozwolić.
Miała jednak pomoc, trochę może wymuszoną, ale nie musiała targać go sama. Dzięki temu całkiem sprawnie zawinęli się z pubu i przeszli do części w której można było wynająć pokój. Gdy szła na górę, co chwila spoglądała za siebie przez ramię, żeby mieć pewność, iż Ambroise nie zniknął im po drodze. Zdecydowanie nie był dzisiaj w formie, zastanawiała się, co właściwie mu się przytrafiło, ale spróbuje to z niego wyciągnąć później.
W końcu znaleźli się przed drzwiami, pchnęła je, aby się otworzyły, dzięki czemu mogli wleźć do środka. Dosyć szybko pozbyła się barmana, nie potrzebowała go tutaj do niczego więcej. Nim wyszedł pomógł jej rzucić nieprzytomnego mężczyznę na obskurne łóżko. Swoje rzeczy zostawiła gdzieś pod ścianą, musiała się ich pozbyć, aby wygodniej jej się działało.
Nie widziała w pomieszczeniu Greengrassa więc wyszła jeszcze za drzwi, aby pomóc mu się dostać do środka. Nie wyglądał najlepiej, był dziwnie zagubiony. Czy tego chciał, czy nie, pociągnęła go za rękę, usadziła na krześle, które znajdowało się przy stole, a później rzuciła zaklęcie na drzwi, tak, aby nikt nie wszedł do środka, nie miała pojęcia, czy ktoś ich nie szukał. Przezorność czasem popłacała.
- Ja pierdole, ale gówno. - Powiedziała jeszcze do siebie spoglądając na dwójkę mężczyzn. Co miała właściwie teraz zrobić? Od czego zacząć? Chuj jeden wiedział.
Postanowiła trzymać się swojego pierwotnego planu, Ambroise wyglądał jakby był mniej poszkodowany, więc musiała od niego zacząć, miał doświadczenie i poradzi sobie z tym bardziej rannym. Znalazła się przed nim i pstryknęła mu palcami przed oczami, jakby chciała go obudzić, ale przecież do końca nie spał. Może ktoś rzucił na niego jakiś urok? Było naprawdę wiele możliwości, a ona średnio miała czas sprawdzać je wszystkie.