08.09.2024, 23:23 ✶
Nie otwierał oczu. Bał się. Ale gdy tylko poczuł jej dłoń w swojej, jego twarz się rozluźniła, brwi przestały być pochmurnie ściągnięte. Dalej jednym z najgorszych jego koszmarów, było wspomnienie tamtego poranka, gdy obudził się bez niej w domku ogrodnika, w jego domku umieszczonego w sercu ogrodu Warowni. Teraz jednak była obok, złapała go za rękę, więc momentalnie przyciągnął ją do swych ust, na powitanie, jak zawsze robił o poranku, gdy mieli okazję budzić się obok siebie. Gdy pozwalała sobie na nocowanie w Dolinie.
Słów jednak dalej brakowało, więc pociągnął ją mocniej, sugerując, żeby położyła się obok niego, żeby mógł ją objąć, poczuć całym ciałem nie tylko dłonią. Był zaborczy, potrzebował zapewnienia, potrzebował wszechogarniającego ciepła, miękkości, zapachu...
Dopiero gdy znalazła się przy nim, gdy mógł opleść ją trzęsąc się trochę jak osika, dopiero wtedy odważył się otworzyć oczy i odetchnąć uspokojony. Nie miał pojęcia jak się tu znalazł, ale liczyło się tylko to, że Nora była obok.
– I co... – wychrypiał, ale zaraz potem odchrząknął, próbując znaleźć swój głos – ... i co teraz Nora...? co robimy... z tym wszystkim... – Normalnie zapewne zapytał by Brenny, ale to nie z Brenna nosiła pierścionek od niego na palcu, to nie z Brenną brał ślub na jesieni. Teraz jego normalnie było gdzie indziej i nawet jeśli ludzie pukali się w głowię (niektórzy) na taki rozstrzał lokalizacyjny Samuela z Kniei i Nory z Pokątnej, to dla Sama było jasne jak słońce, że z kim innym będzie wyznaczał dalsze tory ich życia. Wciąż się bał odsunąć, wciąż bał się spojrzeć jej w oczy, jego serce musiało bić miarowo, by ani jeden korzeń, ani jeden trujący kwiat nie skaził tego miejsca. Myśli popłynęły do szybowania nad jeziorem w Dolinie, popłynęły do wylegiwania się na słońcu w niedźwiedziej skórze, do ich wspólnego popołudnia i pikniku, który spędzili razem nie tak dawno temu. Milion lat temu. Oddychał spokojnie, oddychał nią i myślą o tym, że teraz da rade, że teraz mogą o tym porozmawiać. Przytulił ją do siebie mocniej.
Słów jednak dalej brakowało, więc pociągnął ją mocniej, sugerując, żeby położyła się obok niego, żeby mógł ją objąć, poczuć całym ciałem nie tylko dłonią. Był zaborczy, potrzebował zapewnienia, potrzebował wszechogarniającego ciepła, miękkości, zapachu...
Dopiero gdy znalazła się przy nim, gdy mógł opleść ją trzęsąc się trochę jak osika, dopiero wtedy odważył się otworzyć oczy i odetchnąć uspokojony. Nie miał pojęcia jak się tu znalazł, ale liczyło się tylko to, że Nora była obok.
– I co... – wychrypiał, ale zaraz potem odchrząknął, próbując znaleźć swój głos – ... i co teraz Nora...? co robimy... z tym wszystkim... – Normalnie zapewne zapytał by Brenny, ale to nie z Brenna nosiła pierścionek od niego na palcu, to nie z Brenną brał ślub na jesieni. Teraz jego normalnie było gdzie indziej i nawet jeśli ludzie pukali się w głowię (niektórzy) na taki rozstrzał lokalizacyjny Samuela z Kniei i Nory z Pokątnej, to dla Sama było jasne jak słońce, że z kim innym będzie wyznaczał dalsze tory ich życia. Wciąż się bał odsunąć, wciąż bał się spojrzeć jej w oczy, jego serce musiało bić miarowo, by ani jeden korzeń, ani jeden trujący kwiat nie skaził tego miejsca. Myśli popłynęły do szybowania nad jeziorem w Dolinie, popłynęły do wylegiwania się na słońcu w niedźwiedziej skórze, do ich wspólnego popołudnia i pikniku, który spędzili razem nie tak dawno temu. Milion lat temu. Oddychał spokojnie, oddychał nią i myślą o tym, że teraz da rade, że teraz mogą o tym porozmawiać. Przytulił ją do siebie mocniej.