Być może po prostu inaczej patrzyli na to wszystko, bo Victoria nie dzieliła na gorszych i lepszych. Ot – wszyscy byliśmy istotami, którym przyszło chodzić po tej ziemi, dzielić ją. Victoria wolała ludzi, bo byli jej bliżsi, ale lubiła też zwierzęta. Miała też teraz pod opieką od kilku dni takie maleństwo, którego nikomu nie dałaby skrzywdzić, jej mały skarb. Cóż z tego, że nie człowiek? Była tak samo cenna. Więc wilkołak? Wampir? Wila? Tak samo mieli prawo żyć, niezależnie od tego, skąd się wzięli – tak, wampiry zostały stworzone w wyniku zakazanej magii, ale… w nas wszystkich płynęła magia. W czarodziejach. W magicznych istotach… Lestrange po prostu nie patrzyła na nich wszystkich, na ogół, jak na potwory. Nie byli nimi. Mogli się nimi stać, tak jak ludzie, tak jak magiczne bestie.
I ona nie zaprzeczyłaby, że pomiędzy nimi było jakieś zauroczenie – kiedyś. Fascynacja. Na pewno jednak nie pomyliła tych uczuć z miłością, bo tak jak Laurent, wzbraniała się przed nimi, choć z nieco innych pobudek. Sądziła jednak, że rozmawiają o krzywdzie fizycznej, skoro problemem była natura jej byłego narzeczonego, a nie potencjalnej krzywdzie złamanego serca, nadziei czy innych nienamacalnych rzeczy. Tak, kiedy człowiek się zakochiwał i otwierał na druga osobę, pokazywał tym samym swoje czułe miejsca, słabe strony, które odkryte, mogły być łatwo zranione, zwłaszcza gdy nigdy nie widziały światła dziennego i nie były utwardzone przez warunki pogodowe, jakie panowały na tym małym polu bitwy, jakim była miłość. Oczywiście, że była podatniejsza na zranienie i krzywdę, i pozwoliła się skrzywdzić. Czy druga strona zrobiła to celowo? Prawdę mówiąc, to nie wydawało jej się. On też, tak samo niedoświadczony jak ona, otworzył się na coś, co go, nieprzygotowanego, gdzieś tam zraniło.
– To uzależnienie – bo rozmawiali o tym kilka dni temu, gdy powiedział jej, że zamierza się udać do lekarza. Wtedy bodaj o uzależnieniu usłyszała pierwszy raz. Umiała za to liczyć, dodawać jedno do drugiego. Skoro powód, dla którego skończył gdzie skończył, był taki sam… Wychodziło dużo lat, tak? Nie była pewna, co powinna o tym myśleć. – Wiesz, że to niewiele mniej od tego, jak my ze sobą się zadajemy? – tylko rok… A oni byli jak te papużki nierozłączki przez niecałe dwa lata. Ale rok to wcale nie było tak mało. – Raczej po prostu wróciłeś do kopców złota – bo z tego poziomu wyszedł. Był Prewettem i pieniędzy nigdy mu pod tym nazwiskiem nie brakowało. – Rozumiem do czego dążysz, ale nadal uważam to za nierozważne. Koleś dosłownie w twoim domu próbował popełnić samobójstwo, tym samym obrzydzając ci ten dom jeszcze bardziej. A co jak to się powtórzy? Albo w tym nowym miejscu w jakimś napadzie… nie wiem czego? – rozumiała stare więzy… ale nie rozumiała tego dziwacznego przywiązania, które popychało do autodestrukcji własnego życia. Westchnęła cicho i ułożyła chłodne dłonie na policzkach Laurenta. Ciepłych, gładkich. – Narkotyki takie chyba są. Z początku niewinne, a potem… – nie dokończyła, bo nie było co kończyć. Oboje wiedzieli, jak jest. Victoria nigdy nie brała. Pijała alkohol, zdarzało jej się upić (raz, ostatniego dnia szkoły… ale rzadko kiedy komukolwiek o tym opowiadała), popalała papierosy, ale nigdy nie tykała się narkotyków – za bardzo bała się utraty kontroli, że nie będzie w stanie utrzymać swoich oklumenckich barier w ryzach, że zrobi coś, czego nie będzie pamiętała, że będzie można jej wmówić cokolwiek, że zrobi coś, czego normalnie nigdy by nie zrobiła… – Cieszę się, że masz to za sobą – wyszeptała, delikatnie przejeżdżając kciukiem po miękkiej faktórze jego skóry. – Że się wyrwałeś i mogliśmy się poznać na nowo – był wielką podporą jej życia… i chyba ze wzajemnością. – Czy on też brał? – musiał być jakiś powód tego, że ten cały… Crow czy jak mu tam, skończył w zdezelowanej budzie. Może brał? I nigdy nie wyrwał się z nałogu? Co, jeśli przekazanie mu zapłaty za pracę, tylko pogorszy sprawę? Czasami jedyną formą pomocy było świadome niedawanie takim ludziom pieniędzy na to, by bardziej niszczyli swoje życie. Ale to były tylko dywagacje jej głowy, skoro nie miała pojęcia… Jej pytanie mogło być za to pewną sugestią dla Laurenta. – Brałeś coś przy nim teraz? – zapytała cicho, próbując zrozumieć... absurd tej sytuacji. Absurd i tragizm. Ciągle jednak trzymała w swoich dłoniach twarz Laurenta, zaglądając w te jego głębokie niczym morska otchłań oczy.