[29.07.72] Mind your Ps & Qs

Lyssa czasem żałowała, że trafiło jej się trzecie oko, które patrzyło w tył, zamiast takie które pokazywało teraźniejszość, bo była absolutnie przekonana, że bawiłaby się wyśmienicie widząc jak ludzie reagują na je zaczepki. Louvaina coś ewidentnie gniotło i powstrzymywało przed przepychaniem się z nią i zdawała sobie z tego sprawę, chociaż nie z tego że między innymi chodziło o ich... to nawet nie było pokrewieństwo. Annaleigh nie była dla niej żadną rodziną, a figurą stojącą u boku Dolohova dla dopełnienia ładnego obrazka. Nie była żadną konkurencją dla jej matki, bo raz że panna Mulciber była za stara na takie zabawy, a dwa że jej własna matka już dawno wypisała się z małżeństwa z Vasilim.

Trochę jej może było szkoda, bo przed większością ludzi grała, a do dręczenia pozostawała jej jakaś okropnie skromna garstka, do której można było zaliczyć co najwyżej Scyllę, czasem Peregrinusa, samego Dolohova i może nawet Annaleigh, chociaż tę akurat torturowała jakby od niechcenia.

Oh, ile ona by dała, żeby zamiast siedzieć na podłodze, bić się z nim na słowa. Marzyła o tym, żeby Scylka weszła tutaj, wiedziona jakimś przeczuciem, ale Peregrinus zapukał w jakiejś sprawie. Albo nie. Jego akurat tutaj nie chciała, bo zaraz by wypaplał jej ojcu. Miała wrażenie, że czuje ten ledwo wyczuwalny zapach spalenizny, jaki wgryzł się na stałe w trzymane przez nią lusterko, a to drażniło ją z lekka. Rozpraszało i odwodziło od właściwego zadania, zmuszając myśli do przeskoczenia na inny tor. Mogła się tego spodziewać, że powoli ale w niekontrolowany, nieunikniony sposób zboczy ze ścieżki którą miała podążać i ruszy gdzieś indziej. Myśleć o lusterku, ale nie tym trzymanym w dłoniach, ale tym własnym, które zostawiła nieopatrznie na kuchennym stole, kiedy rano piła herbatę. Lubiła je bardzo, bo dostała je od mamy na szesnaste urodziny. Zdobione motywem konwalii, misternie rzeźbione i idealnie mieszczące się w torebce. Prawie nigdy się z nim nie rozstawała, bo lusterko na wieczku można było otworzyć i coś tam schować. Trzymała tam fotografię z tych samych urodzin, kiedy dostała ten upominek. Wcześniej cała, przedstawiająca ją i mamę, ale teraz zgięta tak żeby po pierwsze pasować do kształtu schowka w lusterku, a po drugie przedstawiać głównie twarz jej rodzicielki...

Louvain zgrabnie wyczuwał pismo nosem, bo w pewnym momencie Lyssa przestała znajdować się z nim w jednym pokoju. Była w swoim własnym świecie, wygodnym i przyjemnym, który czasem sprawiał jej dużo problemów, ale w tym momencie nie zamęczał jej zbyt bardzo. Ale potem Lestrange się odezwał, zmuszając ją do zetknięcia się ponownie z teraźniejszością i niechcący uderzając w jej trzecie oko.

Lyssa wciągnęła powietrze, sycząc przy tym cicho, bo kiedy uchyliła powieki, świat zawirował i rozmazał się. Dziewczyna skrzywiła się, marszcząc brwi, jakby na moment chcąc cofnąć przed czymkolwiek miała właśnie przed oczami, ale w tym był cały problem - nie miała nic. Wizja nie przyszła, a ona nienawidziła tego konkretnego momentu, kiedy obraz znikał, zacierając kształty i mieszając ze sobą kolory. Kiedy całe życie spędziła z pędzlem, ten stan wydawał się jej tym bardziej tragiczny i przerażający.

Palce zacisnęły się mocniej na rączce lusterka i dziewczyna mimowolnie cofnęła rękę, przyciskając je do siebie, jakby wyrwana z transu bała się, że Lestrange zabierze jej zabawkę, ale po prawdzie nie chciała niczego innego. Niech sobie je zabierze i zrobi z nim cokolwiek tylko chce, ale... No właśnie, ale. Ale Lyssa nie mogła wyjść z tego spotkania jako przegrana.
- Musiałeś się odezwać, prawda? - rzuciła, wolną ręką przyciskając palce do nasady nosa, jakby to miało jej w czymkolwiek pomóc. - Miałam wrażenie, że chciałeś się czegoś dowiedzieć, a nie możesz wysiedzieć paru minut cicho? - ton miała chłodny i nieco niechętny, jakby swoją gadką faktycznie popsuł jej właśnie wszystko. Bo skoro mogła, to czemu miałaby nie zwalić winy na niego?