-Spokojnie, wszystko było pod kontrolą - nawet jeśli wcześniej mogło na to nie wyglądać. -Anthony nie zrobiłby czegoś takiego, gdyby nie miał absolutnej pewności, że wszystko pójdzie gładko. Nie narażałby tak Morpheusa, uwierz mi.
Jego raczej też nie, ale w tamtym momencie Jessie był testerem, więc można było spodziewać się mniejszych lub większych nieprawidłowości. Na szczęście wszystko skończyło się dobrze - Jessie nie był tam sam, a Anthony bez problemu rozprawił się ze swoich strachem. Poza dumą Jaspera nie ucierpiało nic ani nikt.
Och tak, Charlotte Kelly była naprawdę piękną kobietą i to nie tylko dlatego, że często o tym przypominała. Jej uroda była niezaprzeczalna, co czasami potrafiło być przekleństwem, szczególnie dla Jaspera, gdy obcy faceci (w różnym wieku i różne aparycji) oglądali się za nią. Ilu facetów oglądało się za nią, gwizdało, albo sugestywnie przygryzało wargi, patrząc na jej nogi, tego Jasper nawet nie miał zamiaru zliczać, a gdyby miał rozpamiętywać każdego z nich, pewnie by się załamał.
-Zobaczymy, jak będę chciał sobie kogoś znaleźć - wzruszył lekko ramionami.
Nie spieszyło mu się za bardzo do szukania sobie drugiej połówki, więc na razie próbował się na zapas nie martwić, czy jego matka zaakceptuje jego wybrankę albo wybranka. Na to było jeszcze mnóstwo czasu.
Wybuch śmiechu Electry wywołał również u niego śmiech i nawet nie zwrócił większej uwagi, że jacyś przypadkowi przechodnie zaczęli się na nich gapić. Dokładniej - zaczęli gapić się na Electrę.
-Zastanów się, kochana, w co ty się chcesz wpakować - zaśmiał się. -Próbowałem namówić mamę, żeby w tym worku poszła na urodziny Jonathana. Wiesz, co mi powiedziała? Że przyjdzie tak ubrana do mnie do pracy i moim współpracownikom będzie mówić, że musiała mi przynieść kanapki z galaretką, bo "nie mogę bez nich pracować" i "kanapeczki z galaretką od mamusi są najpyszniejsze i muszę ich dużo jeść, żebym rósł duży i silny". I wcale bym nie powiedział, że Madame była "biedna". Była raczej zaskoczona.
A jeśli Electra sama chciałaby kiedyś przymierzyć workową sukienkę, to mogli wybrać się do Madame Malkin i spytać, czy miała jeszcze na zapleczu tamten worek. Albo jakikolwiek inny.
-Nie chciałbym ostudzić twojego zapału, ale to, że czyta romansidła, niekoniecznie może znaczyć, że chce sobie kogoś znaleźć. Może po prostu lubi tandetne historie? Albo znalazł jakieś naprawdę dobre romansidło i się zaczytał? - albo faktycznie usychał z samotności. -Jeżeli chcecie, żeby się zabawił, to może zabierzcie go gdzieś? Do jakiegoś klubu, cyrku albo Wesołego Miasteczka? I może, jeśli uda wam się go chociaż trochę rozluźnić, uda wam się coś z niego wyciągnąć, co tam mu w serduchu buczy?
Niestety, nie znał Basiliusa, poza tym, co mówiła mu Electra, ale facet był szczęściarzem, że jego młodsze rodzeństwo tak się o niego troszczyło.