[Wieczór, 17 Czerwca 1972] Warownia Longbottomów | Julien & Brenna

Zawsze przygotowywał się na najgorsze. Wiedział, że Brenna i Longbottomowie byli o sto osiemdziesiąt stopni inni od jego własnej rodziny, ale przyzwyczajenia i odruchy miały zostać z nim jeszcze na długo; starał się być wsparciem i promykiem nadziei dla innych, kiedy w głowie zostawiając mroczne scenariusze, lęki i plany na to, jak sobie z nimi poradzić jeżeli nadejdą. Sam fakt, że musiał wykorzystać jeden z nich, że nie poddał się panice w momencie ucieczki z miejsca śmierci Fineasa i Christie, było dla niego zarówno koszmarem jak i sukcesem. Oznaczało, że potrafi radzić sobie w trudnych sytuacjach, ale jednocześnie sprawiało, że brał pod uwagę więcej ze swoich narastających lęków i nieprzyjemnych scenariuszy, że trudniej było mu nad nimi panować, nie pozwalać brać nad sobą pewnej kontroli.

- Co się tak właściwie stało? Wyglądasz … - chyba chciał powiedzieć 'okropnie’, ale cichy głosik w głowie podpowiedział mu, że to może być niewłaściwe określenie do podzielenia się z pacjentem, który chce jak najszybciej wrócić do zdrowia i jest już po wizycie w szpitalu - nie za dobrze - odparł w końcu. Zmierzył wzrokiem bark Brenny, który był owinięty opatrunkiem i dopiero wtedy podszedł do jej łóżka. Z początku chciał po prostu usiąść na podłodze, ale to mogłoby być trochę krępujące, więc po krótkim zawahaniu przysunął sobie krzesło.

- Mówiłem Ci, że chciałem dołączyć? Właściwie to chciałem być Aurorem, prestiżowa praca, nie? Ale rodzice naciskali na Amnezjatora. Miałem wystarczająco problemów i kłótni z nimi, zgodziłem się dla świętego spokoju. Teraz myśle, że idiotyczne to było, ale może przynajmniej przydadzą się moje umiejętności w tej … - zerknął raz jeszcze na list, który wciąż trzymał w ręce jakby potrzebował ściągi, bo zapomniał, co chciał powiedzieć. Tak naprawdę nie był pewien jak ma określać to, co chciał powiedzieć, więc potrzebował chwilę pomyśleć - walce. Wojnie. Trudno mi powiedzieć, co to właściwie ma być. Ale wymazywanie pamięci zawsze może się przydać, to trzeba mojemu ojcu przyznać - zaśmiał się gorzko.

Widać było, że emocje z poprzednich miesięcy powoli znajdywały ujście albo miejsce w głowie Charlesa. Wciąż czuł się nieswojo, ale początkowo odczuwani nienawiść przeszła wpierw w złość, potem w zirytowanie, aby urodzić napędzaną melancholią stagnację statusu quo; chciał się przydać, bał się stać w miejscu, ale to wydawało mu się zawsze najbezpieczniejsze, chociaż ostatnie wydarzenia udowodniły mu co innego, głównie dlatego popychał się do akcji. Wiedział, że to najlepsza droga, albo przynajmniej tak się przekonywał.

- Potem może być za późno. Jeże ludzie mają umierać, to chce przynajmniej się do czegoś przydać, powiedzieć, że próbowałem. - wzruszył ramionami i schował list Brenny do kieszeni spodni, siadając po turecku na krześle i trzymając rękoma długie nogi, które ledwo się tam mieściły. Rokwood wydawał się tym nieprzejęty.

- Chce też zapytać co czytasz, ale o tym możemy pogadać potem, jak będziesz miała siłę. Najpierw ważne sprawy. A, no i dzięki za szampon. Jak widzisz, działa wspaniale - uśmiechnął się, chociaż trochę blado.