12.09.2024, 20:15 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 12.09.2024, 21:23 przez Ambroise Greengrass-Yaxley.)
Pokiwał głową. To nie tak, że on nie karmił się wymówkami. Czasami miewał chwile, kiedy nie chciał prawdy. Wtedy w grę wchodziły wyjaśnienia i spekulacje a także scenariusze, w których bez problemu znajdowali prawdziwego zabójcę i rozwiązywali sprawę tak, żeby nie być w kręgu podejrzeń. To było mało możliwe, ale pocieszające.
- Jeszcze jakieś określenia na moją słabość? Może coś z noworodkiem albo małym pieskiem? No. Postaraj się, Geraldine - prychnął pod nosem.
Niby nic mu nie wytykała. Tak twierdziła. A jednak niemal któryś raz z rzędu słyszał porównania traktujące o kruchości jego psychiki. W rzeczywistości uważał, że miał ją zajebiście twardą a to było tylko drobne potknięcie na drodze ku przejściu do porządku dziennego z tym, co się stało. W życiu nie zabił nawet kurczaka na rosół, co dopiero człowieka. Potrzebował to przetrawić a chwilowo walczył z niestrawnością.
- A tak. Łowiecki język bullshitu - zauważył z przekąsem.
Nadal nie przestał irytować się tą całą historią i ich nieszczególnie kulturalną kłótnią. Z jednej strony trochę mu imponowało, że Geraldine nie dawała się tak łatwo zbić z tropu. Miała równie cięty język i nie zamierzała się powstrzymywać, kiedy ich dyskusja nabierała tego szczególnego tempa. Dopiekała mu tak samo mocno, teraz nawet bardziej niż on jej.
- Zabij przy mnie człowieka a powiem o tobie wszystko? Brzmi świetnie - gdyby nie jego kąśliwa posępność, mógłby zabrzmieć tak, jakby żartował.
To było jego stylem radzenia sobie z otaczającą go rzeczywistością. Poprzez przekąs, sarkazm i żart zazwyczaj przykrywał swoje realne uczucia. Mógł być pasywno-agresywnym żartownisiem zamiast rozgoryczonego realisty. Dużo więcej uchodziło mu płazem. Mniej osób zastanawiało się nad tym, co kryło się pod powierzchnią, kiedy tak robił.
Problem w tym, że to teraz nie działało. Tak jak on, tak również Geraldine miała talent do przejrzenia człowieka na wylot. Wiedział, że to nie działało. Nie odsuwała się, choć w tym momencie robił wszystko, żeby ją odepchnąć. Wolał, żeby ich relacja pozostała tak płytka jak tylko mogła. Siedzieli razem w szambie pełnym problemów, mieli mierzyć się z konsekwencjami do końca życia, ale przyjaźń. Przyjaźń? Nie wchodziła w grę.
Zresztą naprawdę wolałby, gdyby zdecydowała się nawet raz posłuchać tego, co miał jej do powiedzenia. Już raz zignorowała jego sugestię odnośnie przyczajenia się. Miał jej to w pewnym sensie za złe, nawet jeśli nic się nie stało (chwilowo nikt nie przyszedł do posiadłości, żeby ich skuć i umieścić w celi). Mogłaby choć raz skorzystać z oferowanej furtki jak osoba myśląca o swojej przyszłości.
- A pobyt w Azkabanie? - Spytał retorycznie.
Z tych wszystkich opcji ograniczenia wolności ucieczka nie była najgorszą. Jasne. Nie była również najlepszą, ale obecnie nie widział niczego lepszego. Mleko się wylało. Mogli tu zostać, udawać w najlepsze, że wszystko jest w porządku, ale widział, że ją też to w pewnym sensie zabijało. Może nie emanowała słabością, ale czuł woń niepokoju.
- Nie sądzę, by jakiekolwiek ci się podobało, ale musisz któreś zaakceptować - uprzedził tak po prostu.
Życie nie zawsze było miłe i dawało to, czego się chciało. Czasami trzeba było wybrać między różnymi stopniami cierpienia. W ich sytuacji mieli złą opcję, złą opcję, gorszą niż zła opcję i może trochę gorszą opcję. Wydawało mu się, że Geraldine powinna skorzystać z możliwości ucieczki, nawet jeśli to nadal nie byłaby pełna wolność. Dał jej ją już parokrotnie, bo w jakiś pokrętny sposób mu zależało. To była troska.
- Nie znam ich aż tak bardzo. Mówiłem ci, że jestem nogą w zwierzętach - przyznał, bo tak było.
Szczera, nieskrywana prawda. Wiedział, że skunks był skunksem, ale nie potrafił wymienić żadnej cechy charakterystycznej albo umiejętności, która byłaby znacząca w głuszy. Na pewno jakieś miały. Każde zwierzę miało swoje mocne strony. Problem w tym, że ich nie znał, więc nie mógł jej pocieszyć. No i przekornie wolałby nietoperza.
- Skunksy mają cokolwiek podobnego? Echolokację albo coś? - Spróbował.
Na pewno było coś wyjątkowego w zwierzęciu, w które się zmieniała. Inaczej by tego nie robiła. To musiało być coś wartego trzymania tego w ścisłym sekrecie. Zastanawiał się, czemu mu go powierzyła, ale nie kwestionował tego. Mieli już wiele wspólnych sekretów. Jeden więcej mógł być równie dobrze skrywany.
- Jeszcze jakieś określenia na moją słabość? Może coś z noworodkiem albo małym pieskiem? No. Postaraj się, Geraldine - prychnął pod nosem.
Niby nic mu nie wytykała. Tak twierdziła. A jednak niemal któryś raz z rzędu słyszał porównania traktujące o kruchości jego psychiki. W rzeczywistości uważał, że miał ją zajebiście twardą a to było tylko drobne potknięcie na drodze ku przejściu do porządku dziennego z tym, co się stało. W życiu nie zabił nawet kurczaka na rosół, co dopiero człowieka. Potrzebował to przetrawić a chwilowo walczył z niestrawnością.
- A tak. Łowiecki język bullshitu - zauważył z przekąsem.
Nadal nie przestał irytować się tą całą historią i ich nieszczególnie kulturalną kłótnią. Z jednej strony trochę mu imponowało, że Geraldine nie dawała się tak łatwo zbić z tropu. Miała równie cięty język i nie zamierzała się powstrzymywać, kiedy ich dyskusja nabierała tego szczególnego tempa. Dopiekała mu tak samo mocno, teraz nawet bardziej niż on jej.
- Zabij przy mnie człowieka a powiem o tobie wszystko? Brzmi świetnie - gdyby nie jego kąśliwa posępność, mógłby zabrzmieć tak, jakby żartował.
To było jego stylem radzenia sobie z otaczającą go rzeczywistością. Poprzez przekąs, sarkazm i żart zazwyczaj przykrywał swoje realne uczucia. Mógł być pasywno-agresywnym żartownisiem zamiast rozgoryczonego realisty. Dużo więcej uchodziło mu płazem. Mniej osób zastanawiało się nad tym, co kryło się pod powierzchnią, kiedy tak robił.
Problem w tym, że to teraz nie działało. Tak jak on, tak również Geraldine miała talent do przejrzenia człowieka na wylot. Wiedział, że to nie działało. Nie odsuwała się, choć w tym momencie robił wszystko, żeby ją odepchnąć. Wolał, żeby ich relacja pozostała tak płytka jak tylko mogła. Siedzieli razem w szambie pełnym problemów, mieli mierzyć się z konsekwencjami do końca życia, ale przyjaźń. Przyjaźń? Nie wchodziła w grę.
Zresztą naprawdę wolałby, gdyby zdecydowała się nawet raz posłuchać tego, co miał jej do powiedzenia. Już raz zignorowała jego sugestię odnośnie przyczajenia się. Miał jej to w pewnym sensie za złe, nawet jeśli nic się nie stało (chwilowo nikt nie przyszedł do posiadłości, żeby ich skuć i umieścić w celi). Mogłaby choć raz skorzystać z oferowanej furtki jak osoba myśląca o swojej przyszłości.
- A pobyt w Azkabanie? - Spytał retorycznie.
Z tych wszystkich opcji ograniczenia wolności ucieczka nie była najgorszą. Jasne. Nie była również najlepszą, ale obecnie nie widział niczego lepszego. Mleko się wylało. Mogli tu zostać, udawać w najlepsze, że wszystko jest w porządku, ale widział, że ją też to w pewnym sensie zabijało. Może nie emanowała słabością, ale czuł woń niepokoju.
- Nie sądzę, by jakiekolwiek ci się podobało, ale musisz któreś zaakceptować - uprzedził tak po prostu.
Życie nie zawsze było miłe i dawało to, czego się chciało. Czasami trzeba było wybrać między różnymi stopniami cierpienia. W ich sytuacji mieli złą opcję, złą opcję, gorszą niż zła opcję i może trochę gorszą opcję. Wydawało mu się, że Geraldine powinna skorzystać z możliwości ucieczki, nawet jeśli to nadal nie byłaby pełna wolność. Dał jej ją już parokrotnie, bo w jakiś pokrętny sposób mu zależało. To była troska.
- Nie znam ich aż tak bardzo. Mówiłem ci, że jestem nogą w zwierzętach - przyznał, bo tak było.
Szczera, nieskrywana prawda. Wiedział, że skunks był skunksem, ale nie potrafił wymienić żadnej cechy charakterystycznej albo umiejętności, która byłaby znacząca w głuszy. Na pewno jakieś miały. Każde zwierzę miało swoje mocne strony. Problem w tym, że ich nie znał, więc nie mógł jej pocieszyć. No i przekornie wolałby nietoperza.
- Skunksy mają cokolwiek podobnego? Echolokację albo coś? - Spróbował.
Na pewno było coś wyjątkowego w zwierzęciu, w które się zmieniała. Inaczej by tego nie robiła. To musiało być coś wartego trzymania tego w ścisłym sekrecie. Zastanawiał się, czemu mu go powierzyła, ale nie kwestionował tego. Mieli już wiele wspólnych sekretów. Jeden więcej mógł być równie dobrze skrywany.